อยากปรับเปลี่ยนทัศนคติที่มีต่อตัวเองและผู้อื่นให้ดีขึ้น ควรเริ่มอย่างไรดีคะ

เกริ่นก่อนเนอะ เราชื่อแพร ตอนนี้อายุ 21 และค่ะ เรียนอยู่ปีสามละค่ะ
เป็นคนขี้กังวลมากๆค่ะ และก็ชอบเอาเรื่องเล็กๆ มาคิดวนไปวนมารวมๆกัน ทำให้เป็นเรื่องใหญ่แล้วมาบิ้วให้ตัวเองเครียดต่อ
ปัญหาอันนี้เป็นปัญหาที่เกิดจากความผิดปกติของเรา อันนี้ขออนุญาตไม่กล่าวถึงนะคะว่าเป็นเรื่องอะไร
แต่แค่จะบอกให้รู้ว่า พอจำความได้ก็เริ่มมีพฤติกรรมแบบนี้แล้ว

ก่อนหน้านี้เราเคยมีความรักค่ะ ตอนปี 53
คบกันในเน็ตค่ะ ไม่เคยเจอหน้ากัน ที่ชอบเค้าเพราะว่าเรา มโน ให้ตัวเราชอบเค้าค่ะ แปลกมั๊ย ?  = =
แล้วเหมือนต่างคนก็อยากมีแฟนอ่ะค่ะ ก็เลยลองคบดู
ช่วงระหว่างที่คบแพรก็ชอบทำตัวขี้กังวลสารพัดเรื่อง
เข้าไปส่องเพจ tagged ของเค้าแล้วเจอผู้หญิงคนอื่นที่เค้าแอดเป็นเพื่อนก็แอบหึง
พอเค้าไม่โทรศัพท์มาก็บ่นๆ
แต่คบกับเขาได้แค่ปีกว่าๆ ก็ต้องเลิกกัน เลิกตอนต้นปี 54
แล้วที่เลิกคือเค้าเป็นคนบอกเลิกค่ะ บอกว่าไม่อยากมานั่งคุยกันในเน็ตแบบนี้อีกแล้ว แล้วก็ติดต่อไม่ได้ไปพักใหญ่
เราเสียใจมาก เพราะเป็นรักครั้งแรกอ่ะเนอะ แต่ก็ผ่านมาได้

ช่วงเวลาตั้งแต่ปี 54 - ปัจจุบัน
ความคิดเราวอแวอยู่กับสามโหมด
โหมดแฮปปี้ - ไม่ต้องมีแฟนก็อยู่ได้นี่หว่า เฮ้ ชีวิตดีนี่ มองอะไรก็มีความสุขไปหมด ไม่ต้องมีพันธะ ไม่ต้องกังวลว่าผู้ชายเราจะไปไหน อะไรยังไง โหมดนี้เกิดขึ้นนานมากกช่วงที่เรียนปีสาม เพราะต้องศึกษาอะไรใหม่ๆเยอะ ทำให้ไม่มีเวลาไปหมกมุ่นเรื่องความรัก
โหมดเฟล - เกิดตอนปีหนึ่งเพราะเพิ่งเลิกกะคนรักคนแรก และก็ยังปรับตัวกับสังคมมหา'ลัย ที่ดูเสมือนสังคมไทยจริงมาก (ถถถถ) เรารู้สึกว่ารับไม่ได้ ทำให้เราถอยห่างจากเพื่อนที่ไม่ค่อยสนิท ถอยห่างจากความรู้สึกอยากมีความรัก เพราะมันไปโฟกัสเรื่องที่ตัวเองเจอที่ ม. อ่ะค่ะ
โหมดโหยหา - จะเกิดขึ้นบางช่วง และดันมาเกิดกับเราช่วงนี้อีกแล้ว คือตามหาว่าจะมีโอกาสเจอคนเยอะๆ ได้ยังไง รู้สึกอยากมีแฟน รู้สึกว่าการไม่มีแฟนนี่มันช่างด้อยค่าเสียนี่กระไร แล้วก็จะวนความคิดเป็นลูปไปเรื่อยๆ

ปกติเราก็ไม่ค่อยได้ออกงาน เข้าสังคม ไปเที่ยวกับเพื่อนบ่อยเท่าไหร่ ถ้าเป็นช่วงปี1-2 จะได้ไปบ่อยกว่า เพราะยังเรียนอยู่วิชาเดียวกันเยอะ ตอนปี3 อาจารย์มอบหมายงานเยอะ บวกกับยังจัดเวลาไม่เป็น= = บวกกับไม่มีความมั่นใจว่าตัวเองจะออกไปหาโอกาสเจอคนใหม่ๆ บนโลก (ปกติเวลาไปไหนมาไหน หลายๆครั้ง ไปคนเดียวนะแต่ก็ไปแต่ห้าง นอกนั้นก็ไปกับเพื่อน ไม่ก็พ่อแม่ค่ะ รู้สึกตัวเองยังทำตัวเป็นเด็กยังไงชอบกล TT)

ทุกอย่างเลยออกผลลัพธ์มาว่า เราก็ยังไม่มีแฟนเหมือนเดิม
รู้สึกว่าตัวเราอาจจะโตขึ้น สมองอาจจะมีความรู้ประสบการณ์มากขึ้น แต่ทัศนคติที่ปิดตัวเอง ไม่มั่นใจ ยังคงเหมือนเดิม

และช่วงนี้ ไม่รู้เพราะผีอะไรมาดลใจ เราถึงกับลองสมัครเว็บหาคู่
เพื่อจะลองดูว่า คนที่ desparated เรื่องความรักขั้นสุดอย่างเรา บางทีอาจจะต้องพึ่งอินเตอร์เน็ตจริงๆ แล้วก็ได้ ...
จนเมื่อตะกี้นี้ มันเครียดจนร้องไห้ออกมา
เพราะรู้สึกว่าตัวเองโหยหาจริงๆ ใจก็โคตรเป็นทุกข์เลย

แต่ในเมื่อเรายังปรับทัศนคติที่มีต่อโลกให้ดีไม่ได้ จะไปหวังอะไรกับสิ่งอื่นๆที่ตามมา ก็คงไม่ได้ อันนี้เรารู้อยู่แล้วละค่ะ

แต่เราอยากรู้ความคิดของเพื่อนๆ ในนี้ค่ะ ว่า
อยากรู้ว่าจะเริ่มเปลี่ยนทัศนคติต่อโลกใบนี้ยังไงดี

อยากใช้ชีวิตให้มีคความสุขกับทุกๆวัน ขึ้นมาจริงๆ
รู้สึกว่าชีวิตตัวเองไม่คุ้มกับความคิด มุมมองที่บั่นทอนกำลังใจแบบนี้อะค่ะ
อยากจะทำให้ชีวิตชาตินี้มีคุณค่า เพราะเราไม่มีทางรู้ว่าเราจะตายเมื่อไหร่ มันอาจจะเป็นพรุ่งนี้ก็ได้

เผื่อว่าจะช่วยให้คนอื่นที่เข้ามาในชีวิตได้เข้าใจเรามากขึ้น
และโอกาสที่จะสานสัมพันธ์ก็จะสูงขึ้นค่ะ

ขอบคุณทุกคนมากนะคะ :')