[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้The Alzheimer Man
เดอะ อัลไซเมอร์แมน กับคนขี้หลงขี้ลืม ผม อายุ 23 จบมาหมาดๆจากมหาวิทยาลัย ไม่ได้สมัครงานที่ใดหรอกครับ เพราะผมเป็นคนสวนให้กับบ้านสวนแห่งหนึ่ง อยู่บนดอย ซึ่งผมเหงาและผมต้องการที่จะเล่าประสบการณ์ของเด็กที่ผ่านโลกมาได้ 20 กว่าปีให้ฟัง ผมชอบระบายประสบการณ์ความคิด เปรียบมันเหมือนกับผมได้ระบายสีอย่างสนุกสนานกับเพื่อนๆเมื่อครั้งยังเด็ก หวังว่าความเหงาของผมจะให้ผมได้มีเพื่อนในโลกใบนี้ ลองสักครั้งกับ Pantip
ขอบพระคุณครับ
The Alzheimer Man
คนสวน
เรากำลังนอนบนเตียงไม้ หมอนขี้ไครที่ไม่เคยซัก เสื่อปู และหมอนสามเหลี่ยม ซึ่งไม่รู้ว่าหมอนนี้เอามาวางไว้ทำไม เหงือยหน้า มองขึ้นไปบนท้องฟ้า สายตามองดูก้อนเมฆล่องลอย มันเคลื่อนตัวไหลลงไปอย่างช้า ช้า กระดิ่งเก่าๆมัดกับไม้ที่ดังเป็นระยะ ลมเอื่อยผ่านพัดไม้ไผ่ดังกระกรอกกระแหรก เสียงจั่กจั่นก็ระงมดังไปทั่ว
…นี่เรามองดูเมฆมันเคลื่อนตั้งนานแล้วสิ รู้สึกว่าไม่เคยหยุดตัวเองได้นานขนาดนั้น ใจมันบอกว่าอยากหยุดอะไรหลายอย่าง หยุดแข่งขัน หยุดกังวล หยุดเที่ยว หยุดอยู่กับตัวเอง หยุดโกรธ หยุดพูดเร็ว หยุดทะเลาะ หยุดเถียง และเงียบ หยุดอยู่กับธรรมชาติบ้างก็ดี หยุดและยอม …นาทีนี้ข้าขอยอมแล้วจ่ะ และไม่นานเราจึงสลบไปดำดิ่งสู่ความชุ่มฉ่ำที่แสนพอใจ
ตื่นขึ้นมาเหมือนดั่งแบตเตอรี่ที่ชาตเต็มที่ เหงือยหน้ามองฟ้าและขอบคุณมัน ขอบคุณไม้ไผ่ด้วย ขอบคุณลมด้วยนะ เอ้อ แล้วก็ขอบคุณกระดิ่งดังเป็นครั้งๆด้วย …ลองมองดูมือเราเอง ชูมือขึ้นไปบนฟ้า มองระหว่างมือกับฟ้า ก็รู้ได้ว่าเรานั้นตัวเล็กเท่ามด และยังนึกไปถึงเธอคนหนึ่งซึ่งเป็นหวานใจเรา ยามที่เราจับมือเธอ เราก็รู้สึกว่าเราตัวใหญ่ขึ้นมา พร้อมนะ เราพร้อมที่จะให้ความอบอุ่น ดั่งว่าเราอยู่กับเด็กสาวที่ออดอ้อนและทำปากจู๋ๆ มองเธอทีไรเหมือนดั่งว่าโลกนี้กว้างใหญ่และปลอดภัย
เอ้อลืมไปๆ ขอบคุณจั่กจั่นด้วยนะ
ขอบคุณมากๆจ่ะ
The Alzheimer Man
คนสวน
หยุด ...อยู่กับใจดวงนี้
เรากำลังนอนบนเตียงไม้ หมอนขี้ไครที่ไม่เคยซัก เสื่อปู และหมอนสามเหลี่ยม ซึ่งไม่รู้ว่าหมอนนี้เอามาวางไว้ทำไม เหงือยหน้า มองขึ้นไปบนท้องฟ้า สายตามองดูก้อนเมฆล่องลอย มันเคลื่อนตัวไหลลงไปอย่างช้า ช้า กระดิ่งเก่าๆมัดกับไม้ที่ดังเป็นระยะ ลมเอื่อยผ่านพัดไม้ไผ่ดังกระกรอกกระแหรก เสียงจั่กจั่นก็ระงมดังไปทั่ว
…นี่เรามองดูเมฆมันเคลื่อนตั้งนานแล้วสิ รู้สึกว่าไม่เคยหยุดตัวเองได้นานขนาดนั้น ใจมันบอกว่าอยากหยุดอะไรหลายอย่าง หยุดแข่งขัน หยุดกังวล หยุดเที่ยว หยุดอยู่กับตัวเอง หยุดโกรธ หยุดพูดเร็ว หยุดทะเลาะ หยุดเถียง และเงียบ หยุดอยู่กับธรรมชาติบ้างก็ดี หยุดและยอม …นาทีนี้ข้าขอยอมแล้วจ่ะ และไม่นานเราจึงสลบไปดำดิ่งสู่ความชุ่มฉ่ำที่แสนพอใจ
ตื่นขึ้นมาเหมือนดั่งแบตเตอรี่ที่ชาตเต็มที่ เหงือยหน้ามองฟ้าและขอบคุณมัน ขอบคุณไม้ไผ่ด้วย ขอบคุณลมด้วยนะ เอ้อ แล้วก็ขอบคุณกระดิ่งดังเป็นครั้งๆด้วย …ลองมองดูมือเราเอง ชูมือขึ้นไปบนฟ้า มองระหว่างมือกับฟ้า ก็รู้ได้ว่าเรานั้นตัวเล็กเท่ามด และยังนึกไปถึงเธอคนหนึ่งซึ่งเป็นหวานใจเรา ยามที่เราจับมือเธอ เราก็รู้สึกว่าเราตัวใหญ่ขึ้นมา พร้อมนะ เราพร้อมที่จะให้ความอบอุ่น ดั่งว่าเราอยู่กับเด็กสาวที่ออดอ้อนและทำปากจู๋ๆ มองเธอทีไรเหมือนดั่งว่าโลกนี้กว้างใหญ่และปลอดภัย
เอ้อลืมไปๆ ขอบคุณจั่กจั่นด้วยนะ
ขอบคุณมากๆจ่ะ
The Alzheimer Man
คนสวน