[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้The Alzheimer Man
เดอะ อัลไซเมอร์แมน กับคนขี้หลงขี้ลืม ผม อายุ 23 จบมาหมาดๆจากมหาวิทยาลัย ไม่ได้สมัครงานที่ใดหรอกครับ เพราะผมเป็นคนสวนให้กับบ้านสวนแห่งหนึ่ง อยู่บนดอย ซึ่งผมเหงาและผมต้องการที่จะเล่าประสบการณ์ของเด็กที่ผ่านโลกมาได้ 20 กว่าปีให้ฟัง ผมชอบระบายประสบการณ์ความคิด เปรียบมันเหมือนกับผมได้ระบายสีอย่างสนุกสนานกับเพื่อนๆเมื่อครั้งยังเด็ก หวังว่าความเหงาของผมจะให้ผมได้มีเพื่อนในโลกใบนี้ ลองสักครั้งกับ Pantip
ขอบพระคุณครับ
The Alzheimer Man
คนสวน
ตื่นมาด้วยความสดใสพร้อมกับดื่มน้ำและกลั๊วปากตามที่เธอเคยสั่งไว้ ยังไม่ลืม ยังทำทุกวัน
ลืมตามาพร้อมกับป่าสีเขียว เสียงนกร้อง ท้องฟ้า ฝูงปลาในน้ำใส บางครั้งก็นอนบนตูบไม้ในวันที่อากาศร้อน มองภูเขาทีละลูก ..ทีละลูก ธรรมชาติที่อยู่รอบตัวเป็นเพื่อนที่ดีสำหรับผม และขณะเดียวกัน ธรรมชาติก็ทำให้ผมรู้สึกได้ถึงความเหงา เมื่อฝนตกเสร็จจนหนำใจฝน ถึงเวลาที่ลมจากเส้นขอบฟ้าสุดลูกหูลูกตาที่เรายืนเห็นอยู่ พัดมากระทบผิวกายจนสะอื้นหลายหน ท้องฟ้าเปลี่ยนสีเป็นสีฟ้ามืด ดวงไฟประปรายเริ่มเผยออกมาให้เห็น ผมหนาวเหลือเกิน ใจมันสั่นพูดบอกข้างในว่า”ได้โปรด ผมขอกอดเธอสักทีหรือจับมือเธออีกสักครั้งนะ”
วันนี้ฝนตกทั้งวันยิ่งทำให้ ใจเหม่อลอย โลกใบนี้มีเพียงสายฝน แลฟังเสียงอึ่งอ่างร้องระงมแทบจะเป็นเนื้อเดียว
เธอบอกว่าผมเป็นคนอ่อนไหว เธอเอ็นดูและสงสารผมที่ผมแสดงออกว่าคิดถึงเธอเหลือเกิน ก็ไม่ให้ผมเป็นอย่างนี้ได้อย่างไรในเมื่อเธออยู่ไกล กับสภาพแวดล้อมที่ผมได้สัมผัสคือต้นไม้ ใบหญ้า ป่า จั่กจั่น และไก่ตัวน้อย บ้านหลายๆหลังที่ผมได้ปูผ้าห่ม จัดหมอน และผ้าห่มผืนใหญ่ที่ห่มคลุมเตียง ผมได้คลุกคลีกับบ้านกับสัตว์ ได้เป็นช่างก่อสร้าง มันรู้สึกว่าเหมือนกับผมค่อยๆสร้าง สร้างบ้าน สร้างทุกๆอย่างที่ประกอบกันเสร็จสับ อาหารที่ผมได้รับประทานอย่างดีจากฝีมือคุณแม่ ผมนึกถึงเธอ อยากให้เธอได้มานั่งทานอาหารดีๆจากฝีมือของคุณแม่ของผมบ้างเท่านั้น
จะเรียกว่าทั้งหมดที่ผมสัมผัสนั่นคือการค่อยๆสร้างส่วนประกอบคำว่า “ครอบครัว” ก็ได้
ยามที่ผมนอนและหลับตา ผมมักเคลิ้มถึงคุณ บางทีปากมันก็ขยับไปเองอัตโนมัติ ว่า จุ๊บ จุ๊บ จุ๊บอากาศบ้าง จุ๊บหมอนบ้าง มันก็เหมือนผีบ้าหรือเหมือนคนบ้า มันบอกว่าคิดถึงมีมี่มี้ของเค้าจัง(อาการคิดถึงคนรัก)
หลายๆอย่างในความเป็นคุณทำให้ผมรู้สึกว่าผมอยู่กับคุณแล้วมีความสุขมาก ถ้าเป็นไปได้เมื่อเราพร้อมขอให้คุณชวนผมไปเที่ยวที่บ้านของคุณบ้าง เพื่อที่จะได้เยี่ยมพ่อและแม่ของคุณ เจอน้องคุณและอ้าแขนกับสังคมที่คุณเติบโตขึ้นมา ผมดีใจเหลือเกิน เกินกว่าจะเก็บความรู้สึกยินดีนี้ไว้ เมื่อวันนั้นมาถึง
ขณะนี้ฟ้ามืด มัวฝน และคนหนึ่งคนกำลังตระเตรียมสิ่งของกับจดหมายลับเฉพาะไว้เพื่อเธอคนเดียว
The Alzheimer Man
คนสวน
ผมก็อ่อนไหวเป็นนะ
ตื่นมาด้วยความสดใสพร้อมกับดื่มน้ำและกลั๊วปากตามที่เธอเคยสั่งไว้ ยังไม่ลืม ยังทำทุกวัน
ลืมตามาพร้อมกับป่าสีเขียว เสียงนกร้อง ท้องฟ้า ฝูงปลาในน้ำใส บางครั้งก็นอนบนตูบไม้ในวันที่อากาศร้อน มองภูเขาทีละลูก ..ทีละลูก ธรรมชาติที่อยู่รอบตัวเป็นเพื่อนที่ดีสำหรับผม และขณะเดียวกัน ธรรมชาติก็ทำให้ผมรู้สึกได้ถึงความเหงา เมื่อฝนตกเสร็จจนหนำใจฝน ถึงเวลาที่ลมจากเส้นขอบฟ้าสุดลูกหูลูกตาที่เรายืนเห็นอยู่ พัดมากระทบผิวกายจนสะอื้นหลายหน ท้องฟ้าเปลี่ยนสีเป็นสีฟ้ามืด ดวงไฟประปรายเริ่มเผยออกมาให้เห็น ผมหนาวเหลือเกิน ใจมันสั่นพูดบอกข้างในว่า”ได้โปรด ผมขอกอดเธอสักทีหรือจับมือเธออีกสักครั้งนะ”
วันนี้ฝนตกทั้งวันยิ่งทำให้ ใจเหม่อลอย โลกใบนี้มีเพียงสายฝน แลฟังเสียงอึ่งอ่างร้องระงมแทบจะเป็นเนื้อเดียว
เธอบอกว่าผมเป็นคนอ่อนไหว เธอเอ็นดูและสงสารผมที่ผมแสดงออกว่าคิดถึงเธอเหลือเกิน ก็ไม่ให้ผมเป็นอย่างนี้ได้อย่างไรในเมื่อเธออยู่ไกล กับสภาพแวดล้อมที่ผมได้สัมผัสคือต้นไม้ ใบหญ้า ป่า จั่กจั่น และไก่ตัวน้อย บ้านหลายๆหลังที่ผมได้ปูผ้าห่ม จัดหมอน และผ้าห่มผืนใหญ่ที่ห่มคลุมเตียง ผมได้คลุกคลีกับบ้านกับสัตว์ ได้เป็นช่างก่อสร้าง มันรู้สึกว่าเหมือนกับผมค่อยๆสร้าง สร้างบ้าน สร้างทุกๆอย่างที่ประกอบกันเสร็จสับ อาหารที่ผมได้รับประทานอย่างดีจากฝีมือคุณแม่ ผมนึกถึงเธอ อยากให้เธอได้มานั่งทานอาหารดีๆจากฝีมือของคุณแม่ของผมบ้างเท่านั้น
จะเรียกว่าทั้งหมดที่ผมสัมผัสนั่นคือการค่อยๆสร้างส่วนประกอบคำว่า “ครอบครัว” ก็ได้
ยามที่ผมนอนและหลับตา ผมมักเคลิ้มถึงคุณ บางทีปากมันก็ขยับไปเองอัตโนมัติ ว่า จุ๊บ จุ๊บ จุ๊บอากาศบ้าง จุ๊บหมอนบ้าง มันก็เหมือนผีบ้าหรือเหมือนคนบ้า มันบอกว่าคิดถึงมีมี่มี้ของเค้าจัง(อาการคิดถึงคนรัก)
หลายๆอย่างในความเป็นคุณทำให้ผมรู้สึกว่าผมอยู่กับคุณแล้วมีความสุขมาก ถ้าเป็นไปได้เมื่อเราพร้อมขอให้คุณชวนผมไปเที่ยวที่บ้านของคุณบ้าง เพื่อที่จะได้เยี่ยมพ่อและแม่ของคุณ เจอน้องคุณและอ้าแขนกับสังคมที่คุณเติบโตขึ้นมา ผมดีใจเหลือเกิน เกินกว่าจะเก็บความรู้สึกยินดีนี้ไว้ เมื่อวันนั้นมาถึง
ขณะนี้ฟ้ามืด มัวฝน และคนหนึ่งคนกำลังตระเตรียมสิ่งของกับจดหมายลับเฉพาะไว้เพื่อเธอคนเดียว
The Alzheimer Man
คนสวน