การหลงทาง คือ เสน่ห์อย่างหนึ่งของการเดินทาง ว่ามั้ยครับ

ตั้งกระทู้มาชวนคุยกันเล่นๆครับ ผมเองเป็นคนหนึ่งที่ชอบท่องเที่ยวฉายเดี่ยวและมักจะหลงทางเป็นประจำแม้ว่าจะเตรียมตัวดีขนาดไหนก็ตาม ดูในอากู๋บ้างดูรีวิวบ้างแต่ทางไปจริงๆมันไม่ยักเหมือนในรูป ..55  แต่ผมไม่ค่อยซีเรียสกับการหลงทางนะครับเพราะทริปในความทรงจำส่วนใหญ่นี่จำได้แม่นก็เพราะมันหลงทางบ้าง ,ยางแตกบ้างนี่แหละครับ เหตุการณ์เฉพาะหน้าบางทีมันก็พาเราไปพบกับมิตรภาพดีๆจากข้างทาง ได้หยุดคุยกับพี่น้องชาวบ้านบ้างมันก็ดีนะครับ ผมเห็นด้วยกับ อ.บิกซ์ ที่บอกว่าการเดินทางไ่ม่ได้มีแค่ต้นทางกับปลายทาง แต่ความทรงจำดีๆมันมักเกิดขึ้นในระหว่างทาง.... 20 กว่าปีก่อน(ไม่เกี่ยวกะมอไซด์นะ)ตอนอยู่ ม.5 ผมกะเพื่อนๆอีก 20 ชีวิตเดินทางไป อช.ขุนตาลด้วยกัน พักกันที่บ้านพัก ย.1 แล้วจะเดินขึ้นผ่านไป ย.2-ย.3-ย.4-จุดสูงสุด ปรากฎว่าเดินหลงป่ากันไปครึ่งวันครับ ข้าวน้ำนี่ไม่ได้กินเลย มีแต่ป่า ป่าและก็ป่าทึบ ต้องรอฟังเสียงรถไฟผ่านแล้วเดินไปตามเสียงจึงออกจากป่ามาได้ ออกมาแล้วก็พบว่ามาเริ่มต้นที่ ย.1ใหม่ T-T  
...ท่านรู้มั้ยว่าใน 20 ปีมานี้ ไม่มีงานมิตติ้งรุ่นฯครั้งใดที่เราจะไม่พูดถึง"ทริปในตำนาน"ในครั้งนั้นเลยครับ และคงจะพูดกันต่อไปกันอีก 30-40 ปีจนกว่าจะไม่เหลือลมหายใจกันเลยก็ว่าได้ครับ

ท่านใดมีเหตุการณ์ หลงๆ แบบประทับใจเอามาแชร์กันหน่อยนะครับ 555