▼ กำลังโหลดข้อมูล... ▼
แสดงความคิดเห็น
คุณสามารถแสดงความคิดเห็นกับกระทู้นี้ได้ด้วยการเข้าสู่ระบบ
-
หน้าแรก
- คอมมูนิตี้
- {name} {description}
- กิจกรรม
- แลกพอยต์
- อื่นๆ
คุณสามารถแสดงความคิดเห็นกับกระทู้นี้ได้ด้วยการเข้าสู่ระบบ
กลอนแห่งชีวิต
รักนั้นไซร้เนิ่นนานไม่รู้หาย
รักล่วงเลยผ่านกาลสายธารไกล
รักแค่ไหนย่อมมีเสื่อมหายมลายไป
อารมณ์คนนั้นมักแปรผันเปลี่ยน
คอยหมุนเวียนดุจดั่งเทียนที่เล่นไฟ
มีจุดติดมอดดับสลับไป
คนนั้นไซร้ยิ่งกว่าเทียนเปลี่ยนฉับพลัน
หากกลัวทุกข์อยากมีสุขทุกเพลา
ตัดตัณหาแลกิเลศให้หมดสิ้น
มีสติเห็นปัญญาเป็นอาจิณ
พร้อมกลับถิ่นเมื่อสิ้นลมทุกเมื่อครา