เราอายุ 32 แล้วค่ะ ทำงานมาหลายที่ ปกติก็ไม่เคยรู้สึกสนิทสนมกับหัวหน้าคนไหน จนมาทำงานที่ปัจจุบันได้เกือบ 5 ปี หัวหน้างานเราดีมากเลย ดูแลและสอนงานเราดีมาก เรารู้สึกรักและศรัทธาพี่เขามาก
หัวหน้าเราเป็นผู้หญิงห้าวๆ ลุยๆ ทำงานเก่งมีเหตุผลมากๆ เจ้าหลักการ แต่เรารู้สึกว่าทำงานด้วยแล้วสบายใจ ได้เรียนรู้อะไรเยอะ คนรอบข้างเราทุกคนจะรู้ว่าเราปลาบปลื้มและรักหัวหน้าเรามาก จนเพื่อนบางคนแซวว่าเราทำยังกะ in love กับหัวหน้า แต่เราว่าเราไม่ได้รู้สึกกับพี่เขาฉันท์ชู้สาวนะ ถ้าเราจะมีแฟนเราก็ชอบผู้ชายมากกว่า
เราทำงานร่วมกันเรียกได้ว่าร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาตลอดหลายปี เรารักและผูกพันธ์กับพี่เขามาก เราคิดเสมอว่าพี่เขาเหมือนพี่สาวของเรา แล้วก็เป็นไอดอลของเราด้วย แต่ตอนนี้เราก็ทุกข์ใจมากเหมือนกันเพราะช่วง 5-6 เดือนมานี้ ในบริษัทมีการเปลี่ยนแปลงหลายอย่าง ทำให้เราและหัวหน้าเริ่มอยากหางานใหม่กัน ต่างฝ่ายต่างก็หางานกัน พูดคุยกันเรื่องหางาน ปรับทุกข์กันเรื่องที่ทำงาน
จนหัวหน้าเราได้งานแล้ว ตอนที่รู้เราก็ดีใจกับพี่เขามาก แต่พอยิ่งใกล้วันทำงานวันสุดท้ายของพี่เขาเรากลับยิ่งเศร้าๆ อย่างบอกไม่ถูก กลับมาบ้านร้องไห้คนเดียวอยู่หลายวัน จนวันนี้วันทำงานวันสุดท้ายของพี่เขา เรายิ่งซึมมากขึ้นเพราะเรากลัวว่าหลังจากวันนี้ไปพี่เขาคงจะไม่ค่อยติดต่อกับซักเท่าไหร่ สำหรับเราแล้วเขาเป็นเหมือนคนในครอบครัวจริงๆ
พี่เขารู้ดีว่าเรารักและผูกพันธ์กับเขามาก แต่พี่เขาไม่เคยบอกให้เรารู้เลยว่า สำหรับเขาแล้วเราเป็นแค่ลูกน้องในที่ทำงานเท่านั้นหรือเปล่า พอไม่ได้ทำงานร่วมกันแล้วก็ไม่ต้องติดต่อกันหรือเปล่า พี่เขาเป็นคนที่โลกส่วนตัวค่อนข้างสูง และบางครั้งเขาก็ตั้งกำแพงกั้นเรากะเขาด้วย เช่น ไม่รับ add facebook ไม่คุย line ที่คุยกันแค่ 2 คน แต่ถ้าคุยเป็นกรุ๊ปในแผนกจะคุยด้วย ไม่นัดเที่ยวกันนอกเวลางาน ไม่คุยโทรศัพท์นอกเวลางานยกเว้นเรื่องงาน ตอนทำงานร่วมกันเราก็พอเข้าใจว่าด้วยสถานะหัวหน้ากะลูกน้องเขาคงต้องมีช่องว่างเพื่อให้ลูกน้องเกรงใจ
แต่ในเวลางานเรื่องทุกเรื่องพี่เขาก็จะคอยดูแลเอาใจใส่ทั้งงานและส่วนตัว บ่อยครั้งที่เรามีเรื่องไม่สบายใจทั้งงานหรือส่วนตัวพี่เขาก็จะคอยแนะนำและดูแลความรู้สึก แต่ก็จะทำแต่เฉพาะในเวลางานซะส่วนใหญ่ บ่อยครั้งที่เราอยากคุยกับเขานอกเวลางาน เหมือนพี่น้องคุยกัน แต่เหมือนไม่ค่อยอยากคุยด้วยนัก แม้กระทั่งวันนี้ที่เป็นวันทำงานวันสุดท้ายของพี่เขา ทุกคนในแผนกกะจะถ่ายรูปร่วมกัน พี่เขาก็ดูยิ้มแย้มดี แต่พอเราบอกว่าถ่ายรูปคู่กันเป็นที่ระลึกหน่อยพี่เขาเหมือนอยากจะบ่ายเบี่ยงแต่พี่ๆ ในแผนกก็อยากถ่ายรูปคู่ด้วยเหมือนกัน พี่เขาเลยยอมถ่ายกับเรา แต่ตอนถ่ายกับคนอื่นก็ดูสนุกสนานดี แต่พอมาถ่ายคู่กับเราเหมือนพี่เขาเกร็งๆ ยืนซะห่างจนพี่ที่ถ่ายบอกว่าให้เขยิบมาชิดๆ กันหน่อย หรือแม้กระทั่งตอนจะกลับบ้านพี่ๆ ทุกคนในแผนกก็ขอกอดเขาก่อนกลับเขาก็กอดด้วยดี แต่พอเป็นเราเขากลับบอกว่าไม่ต้องก็ได้มั้ง แต่เราก็รบเร้าขอกอดจนได้ เราก็ไม่รู้ว่าเขาเต็มใจหรือเปล่า แล้วเราก็บอกเขาว่าพี่อย่าลืมนะคะที่เคยบอกไว้ว่าถ้าลาออกจากบริษัทแล้วจะรับ add facebook เรา เขาก็บอกว่าไม่ เราไม่แน่ใจว่าเขาพูดจริงหรือเล่น
แต่ตอนนี้เรารู้สึกเสียใจ น้อยใจ ไม่รู้ว่าพี่เขาเห็นเราเป็นน้องสาวบ้างมั๊ย หรือเราเป็นแค่คนที่เคยเป็นลูกน้องเท่านั้น เราไม่อยากเสียพี่สาวของเราไป ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ทำงานร่วมกันแต่เราก็ยังเป็นพี่น้องกันได้ แต่ไม่รู้ว่าหัวหน้าเราคิดยังไง เพราะเขาไม่เคยบอกเรา สัปดาห์ที่แล้วเราเขียนการ์ดขอบคุณเขาแล้วบอกเขาว่าอย่าขาดการติดต่อกันนะ สำหรับเราเขาก็เหมือนคนในครอบครัว หลังจากได้การ์ดแล้วเขาก็ไม่เคยพูดว่าอ่านการ์ดเราแล้วรู้สึกยังไงบ้าง เราแค่อยากได้ยินเขาบอกว่าเขาก็เห็นเราเป็นน้องสาวเขาคนนึงเหมือนกัน มีอะไรก็โทรมาคุยได้ line มาได้นะ แต่เราก็ไม่ได้ยินคำพูเหล่านี้หลุดมาเลย
เราเล่าให้เพื่อนฟังเพื่อนบอกว่าเราแคร์เขามากเกินไป ให้เลิกแคร์ซะ แต่เราก็แค่คิดว่าในสังคมทำงานหายากที่จะเจอหัวหน้างานที่ทำให้เรารักได้มากขนาดนี้ เราไม่อยากเสียสัมพันธภาพที่ดีไปเลย เราควรทำยังไงดีคะ เฉยๆ นิ่งๆ ไปรอดูว่าพี่เขาจะติดต่อมาหาเราบ้างมั๊ย หรือถ้าอยากคุยก็โทรหาหรือ line ไปหาดีคะ ตอนนี้เราทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน สับสนค่ะจนบางครั้งเราเริ่มสงสัยตัวเองเหมือนกันว่าเราเป็นเลสหรือเปล่า แต่เราว่าเราไม่เคยคิดอะไรอย่างว่าเชิงชู้สาวกับพี่เขาเลยนะ
ขอบคุณที่ทนอ่านจนจบนะคะ เราแค่อยากมีพื้นที่ระบายและอยากได้คำแนะนำที่ดีด้วยค่ะ
เราแคร์หัวหน้างานมากผิดปกติหรือเปล่าคะ
หัวหน้าเราเป็นผู้หญิงห้าวๆ ลุยๆ ทำงานเก่งมีเหตุผลมากๆ เจ้าหลักการ แต่เรารู้สึกว่าทำงานด้วยแล้วสบายใจ ได้เรียนรู้อะไรเยอะ คนรอบข้างเราทุกคนจะรู้ว่าเราปลาบปลื้มและรักหัวหน้าเรามาก จนเพื่อนบางคนแซวว่าเราทำยังกะ in love กับหัวหน้า แต่เราว่าเราไม่ได้รู้สึกกับพี่เขาฉันท์ชู้สาวนะ ถ้าเราจะมีแฟนเราก็ชอบผู้ชายมากกว่า
เราทำงานร่วมกันเรียกได้ว่าร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาตลอดหลายปี เรารักและผูกพันธ์กับพี่เขามาก เราคิดเสมอว่าพี่เขาเหมือนพี่สาวของเรา แล้วก็เป็นไอดอลของเราด้วย แต่ตอนนี้เราก็ทุกข์ใจมากเหมือนกันเพราะช่วง 5-6 เดือนมานี้ ในบริษัทมีการเปลี่ยนแปลงหลายอย่าง ทำให้เราและหัวหน้าเริ่มอยากหางานใหม่กัน ต่างฝ่ายต่างก็หางานกัน พูดคุยกันเรื่องหางาน ปรับทุกข์กันเรื่องที่ทำงาน
จนหัวหน้าเราได้งานแล้ว ตอนที่รู้เราก็ดีใจกับพี่เขามาก แต่พอยิ่งใกล้วันทำงานวันสุดท้ายของพี่เขาเรากลับยิ่งเศร้าๆ อย่างบอกไม่ถูก กลับมาบ้านร้องไห้คนเดียวอยู่หลายวัน จนวันนี้วันทำงานวันสุดท้ายของพี่เขา เรายิ่งซึมมากขึ้นเพราะเรากลัวว่าหลังจากวันนี้ไปพี่เขาคงจะไม่ค่อยติดต่อกับซักเท่าไหร่ สำหรับเราแล้วเขาเป็นเหมือนคนในครอบครัวจริงๆ
พี่เขารู้ดีว่าเรารักและผูกพันธ์กับเขามาก แต่พี่เขาไม่เคยบอกให้เรารู้เลยว่า สำหรับเขาแล้วเราเป็นแค่ลูกน้องในที่ทำงานเท่านั้นหรือเปล่า พอไม่ได้ทำงานร่วมกันแล้วก็ไม่ต้องติดต่อกันหรือเปล่า พี่เขาเป็นคนที่โลกส่วนตัวค่อนข้างสูง และบางครั้งเขาก็ตั้งกำแพงกั้นเรากะเขาด้วย เช่น ไม่รับ add facebook ไม่คุย line ที่คุยกันแค่ 2 คน แต่ถ้าคุยเป็นกรุ๊ปในแผนกจะคุยด้วย ไม่นัดเที่ยวกันนอกเวลางาน ไม่คุยโทรศัพท์นอกเวลางานยกเว้นเรื่องงาน ตอนทำงานร่วมกันเราก็พอเข้าใจว่าด้วยสถานะหัวหน้ากะลูกน้องเขาคงต้องมีช่องว่างเพื่อให้ลูกน้องเกรงใจ
แต่ในเวลางานเรื่องทุกเรื่องพี่เขาก็จะคอยดูแลเอาใจใส่ทั้งงานและส่วนตัว บ่อยครั้งที่เรามีเรื่องไม่สบายใจทั้งงานหรือส่วนตัวพี่เขาก็จะคอยแนะนำและดูแลความรู้สึก แต่ก็จะทำแต่เฉพาะในเวลางานซะส่วนใหญ่ บ่อยครั้งที่เราอยากคุยกับเขานอกเวลางาน เหมือนพี่น้องคุยกัน แต่เหมือนไม่ค่อยอยากคุยด้วยนัก แม้กระทั่งวันนี้ที่เป็นวันทำงานวันสุดท้ายของพี่เขา ทุกคนในแผนกกะจะถ่ายรูปร่วมกัน พี่เขาก็ดูยิ้มแย้มดี แต่พอเราบอกว่าถ่ายรูปคู่กันเป็นที่ระลึกหน่อยพี่เขาเหมือนอยากจะบ่ายเบี่ยงแต่พี่ๆ ในแผนกก็อยากถ่ายรูปคู่ด้วยเหมือนกัน พี่เขาเลยยอมถ่ายกับเรา แต่ตอนถ่ายกับคนอื่นก็ดูสนุกสนานดี แต่พอมาถ่ายคู่กับเราเหมือนพี่เขาเกร็งๆ ยืนซะห่างจนพี่ที่ถ่ายบอกว่าให้เขยิบมาชิดๆ กันหน่อย หรือแม้กระทั่งตอนจะกลับบ้านพี่ๆ ทุกคนในแผนกก็ขอกอดเขาก่อนกลับเขาก็กอดด้วยดี แต่พอเป็นเราเขากลับบอกว่าไม่ต้องก็ได้มั้ง แต่เราก็รบเร้าขอกอดจนได้ เราก็ไม่รู้ว่าเขาเต็มใจหรือเปล่า แล้วเราก็บอกเขาว่าพี่อย่าลืมนะคะที่เคยบอกไว้ว่าถ้าลาออกจากบริษัทแล้วจะรับ add facebook เรา เขาก็บอกว่าไม่ เราไม่แน่ใจว่าเขาพูดจริงหรือเล่น
แต่ตอนนี้เรารู้สึกเสียใจ น้อยใจ ไม่รู้ว่าพี่เขาเห็นเราเป็นน้องสาวบ้างมั๊ย หรือเราเป็นแค่คนที่เคยเป็นลูกน้องเท่านั้น เราไม่อยากเสียพี่สาวของเราไป ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ทำงานร่วมกันแต่เราก็ยังเป็นพี่น้องกันได้ แต่ไม่รู้ว่าหัวหน้าเราคิดยังไง เพราะเขาไม่เคยบอกเรา สัปดาห์ที่แล้วเราเขียนการ์ดขอบคุณเขาแล้วบอกเขาว่าอย่าขาดการติดต่อกันนะ สำหรับเราเขาก็เหมือนคนในครอบครัว หลังจากได้การ์ดแล้วเขาก็ไม่เคยพูดว่าอ่านการ์ดเราแล้วรู้สึกยังไงบ้าง เราแค่อยากได้ยินเขาบอกว่าเขาก็เห็นเราเป็นน้องสาวเขาคนนึงเหมือนกัน มีอะไรก็โทรมาคุยได้ line มาได้นะ แต่เราก็ไม่ได้ยินคำพูเหล่านี้หลุดมาเลย
เราเล่าให้เพื่อนฟังเพื่อนบอกว่าเราแคร์เขามากเกินไป ให้เลิกแคร์ซะ แต่เราก็แค่คิดว่าในสังคมทำงานหายากที่จะเจอหัวหน้างานที่ทำให้เรารักได้มากขนาดนี้ เราไม่อยากเสียสัมพันธภาพที่ดีไปเลย เราควรทำยังไงดีคะ เฉยๆ นิ่งๆ ไปรอดูว่าพี่เขาจะติดต่อมาหาเราบ้างมั๊ย หรือถ้าอยากคุยก็โทรหาหรือ line ไปหาดีคะ ตอนนี้เราทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน สับสนค่ะจนบางครั้งเราเริ่มสงสัยตัวเองเหมือนกันว่าเราเป็นเลสหรือเปล่า แต่เราว่าเราไม่เคยคิดอะไรอย่างว่าเชิงชู้สาวกับพี่เขาเลยนะ
ขอบคุณที่ทนอ่านจนจบนะคะ เราแค่อยากมีพื้นที่ระบายและอยากได้คำแนะนำที่ดีด้วยค่ะ