สิ่งที่ค้างคาใจ

มีโอกาสได้มางานรับปริญญาเพื่อนที่หาดใหญ่ ปีนี้ เป็นเพื่อนสนิทกันตั้งแต่ประถม  

ทำให้ได้เจอกับรักแรกของตัวเองอีกครั้งเพราะเค้าเรียนที่นี่ด้วย หลังจากไม่ได้เจอกันประมาณ 3-4 ปี

เคยคิดมาตลอดว่า..ถ้าเจอกันจะทำตัวยังไงดีนะ?

บอกตรงๆว่าช่วงเวลาที่ผ่านมาไม่เคยลืมเขาได้จริงๆสักที   พอมีใครพูดถึงเขาหน่อย..ก็กลับไปคิดเรื่องเขาอีกล่ะ เป็นแบบนี้มาเกือบ 10 ปี  

(เพื่อนสนิทอีกคนนึงให้นิยามไว้ว่า "ชอบแบบลืมๆ" ) ความรู้สึกมาเป็นพักๆ ฮ่าๆๆ เพราะว่าไม่ได้เรียนด้วยกันแล้วตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัย

เลยไม่รู้ว่า สรุปแล้ว..ตัวเองตัดใจได้รึยัง?

ตอนนี้ตัวเค้าเองก็มีแฟนอยู่แล้วนะคะ เป็นรุ่นน้องที่คณะ ถามว่ารู้สึกยังไงที่เขามีแฟน..เรายินดีด้วยนะ

ที่เค้าได้เจอคนดีๆ ไม่ได้รู้สึกเสียใจ หรืออิจฉาใดๆ เพียงแค่อยากรู้ข่าวคราวของเขาบ้าง เพราะถึงยังไงเราก็เป็นเพื่อนสนิทกลุ่มเดียวกัน  

เพียงแต่ช่วงหลังๆไม่ค่อยได้คุยกัน ต่างคนต่างเรียนหนัก อีกอย่างเราคิดว่าเพราะเขารู้ว่าเรารู้สึกยังไง มันก็เลยห่างๆก้นไปด้วย


จนมาตอนนี้..เรารู้สึกว่า เราไม่อยากพลาดอีก (พลาดครั้งแรกคือ..เขารู้ว่าเรารู้สึกยังไง เลยไม่ค่อยได้คุยกันเหมือนเดิม)  

ครั้งนี้ที่เราได้มาเจอกัน..เราอยากทำมันให้ดี มีโอกาสมาถึงตัวแล้ว อยากจะกลับไปคุยกันเเหมือนก่อนตอนเป็นเพื่อนกัน#แค่นั้น...

และเราก็คิดว่าเราทำมันได้ดีพอสมควรนะ เค้าก็ชวนคุยเฮฮาตามปกติ ถามโน่นนี่นั่นไปเรื่อย  เราพยายามให้ใจเรานิ่งและย้ำความคิดตัวเองว่า

มีโอกาสได้แก้ตัวแล้ว อย่าทำพลาดอีก..


เราไม่รู้หรอกว่าเราตัดใจได้รึยัง?  เพื่อนสนิทสองคนบอกว่ายัง..เพราะยังอยากรู้เรื่องราวของเค้าอีก

ส่วนอีกคนก็บอกว่าชอบแบบลืมๆนั่นแหละค่ะ แต่ที่เรารู้ตอนนี้คือ..เราจะรู้สึกยังไงก็ช่างมัน..เพียงแค่

เราได้มีโอกาสกลับไปเป็นเพื่อนกัน มีมิตรภาพเดิมๆของค่ำว่าเพื่อนอยู่ ได้รู้เรื่องราวของเขาบ้าง

มันก็โอเคแล้วนะ ^^



แค่อยากระบาย อยากเล่าให้ใครสักคนฟัง 55555

ขอบคุณมากค่ะ