บ้านใครยังมีชิงช้าหน้าบ้าน แบบฉากในเพลงนี้บ้างครับ ... คิดถึงแม่จัง T T

คิดถึงคุณยาย ขอบคุณคุณหน่องและทีมงานค่ะที่มุมานะอุตสาหะพาคุณยายมาแสดงร่วมจอช่อง3 ทำไมแค่ฉากสั้นๆไม่กี่วิ มันกินใจจัง น้ำตาซึมเลย

ฉากที่พ่อกับเป็ดกำลังนั่งกินข้าว แล้วพ่อบ่นคิดถึงบ้านเก่า และนึกถึงตอนที่ทะเลาะกับเก็จ แล้วไก่ก็เข้ามาว่าพ่อเรื่องหาเรื่องเก็จ ชอบสีหน้า สายตาของคุณกบ หญิงเห็นแล้วสงสาร คุณกบเล่นดีมาก ดูแล้วเชื่อนะว่า

บางฉาก...จริงๆ ก็หลายฉากเลยค่ะที่ดูเเล้วรู้สึกแน่นในอก เรื่องนี้สอนให้เรารู้ว่าความคิดถึงมันมีความหมายมาก ดูไปคิดไป ดูเเล้วได้ย้อนดูสังคมปัจจุบัน (พอพูดถึงเรื่องนี้ทีไรเเล้วมันเศร้าค่ะ) ถ้าคนในสังคมปั

พ่อดอกมะลิมาหาแม่อังที่บ้าน แล้วตีขิม แต่ฉากเล็กๆแต่กินใจ แม่อังตีขิม เพราะจัง มันบรรยายอารมณ์ตัวละครได้หมดเลย พอพ่อดอกมะลิมา แล้วลองตี แต่ตีเพลงนางครวญ ที่ทำให้แม่อังไม่พอใจ เห็นหน้าพ่อดอกมะลิสิ พอเ

มีคณาทำเราน้ำตาซึมเลย กับฉากที่มีคณาพูดว่าสารวัตรพาเดินมาไกลมากแล้ว ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะพาไปไหน ถ้าเกิดว่าสารวัตรไ่ม่พาไปต่อ ก้ไม่รู้จะกลับไปยืนจุดเดิมคนเดียวได้ยังไง แล้วสารวัตรก็ตอบว่าให้มี่เป็นคนนำ

คงจะมีไม่น้อยเนอะที่เสียน้ำตาให้หนังเรื่องนี้ จขกท. ก็เรียกได้ว่าไหลดั่งสายเขื่อนเลยก็ว่าได้ค่ะ ไม่รู้ว่าเริ่มจากฉากไหนอะ รู้อีกทีก็มาไหลแบบชัดๆรู้สึกตัวตอนที่ แล้วน้ำตาก็ไหลเรื่อยๆๆๆ มาพีคตรงช่วง