สวัสดีเพื่อนชาว Pantip ทุกๆ คนนะค่ะ
เราเพิ่งเข้ามาเขียนเรื่องราวเป็นครั้งแรก เพราะไม่รู้แล้วจริงๆ ว่าจะต้องทำอย่างไร
เรื่องของเราก็มีอยู่ว่า เราคบกับพ่อหม้ายที่มีลูกแล้วเป็นเวลา 1 ปี (ลูก 2 คนอยู่กับผู้หญิง) และอยุ่ใกล้กับบ้านเกิดของเค้าที่ ตจว.
ตอนนี้เราอายุ 24 ปี และ แฟนเราอายุ 31 ปี(ทำงานเกี่ยวกับ IT) ช่วงแรกที่แฟนเราเข้ามาจีบเรา เราถามแฟนเราว่า "มีครอบครัวหรือยัง" เค้าตอบเราว่า
"เคยมี แต่เลิกกันแล้ว ไม่ได้จดทะเบียน" เราก็ถามว่า "มีลูกหรือยัง" เค้าก็เงียบ เราจึงถามอีกแล้วบอกว่าไม่เป็นไรบอกมาเถอะ สมัยนี้แล้วเค้าไม่ถือกันแล้ว "เค้าก็บอกว่า มี 1 คนผู้หญิง อยู่กับแฟนเก่า" เราก็ไม่อะไรนะ..เพราะจากที่เห็นก็เยอะแยะเค้ายังอยู่กันได้ พอเราได้คุยกัน ทั้งเราและเค้าก็สบายใจ เค้าทำดีกับเราทุกอย่าง เราต้องการอะไร เรามีความรู้สึกแบบไหน เค้าพร้อมที่จะอยู่ข้างๆ เราเสมอ โดยที่เราไม่ต้องเอ่ยบอกขอร้องให้เค้ามาใส่ใจเราเลย
จนวันหนึ่งเราก็ได้ตกลงปลงใจที่จะคบกับเค้าแบบจริงจัง(เรายอมรับว่ามันเร็วเกินไป) เค้าขอมาอยู่กับเราที่คอนโดเพียงเพราะเค้าอยากรู้ว่าเราแอบเอาใครหรือมีเสื้อผ้าใครอยู่หรือเปล่า เราบริสุทธิ์ใจ เราก็ให้เค้ามาอยู่กับเรา จนสุดท้ายเค้าก็มาโวยวายใส่เราว่าเรามีแฟนเก่าอยู่ในคอมฯ เราก็บอกไปว่า อะไรที่เป็นอดีตปูลบไปหมดแล้ว พี่ไปขุดอดีตมาจากไหน อะไรที่เป็นอดีตลบมันไปเถอะนะ เราไปแก้ไขไม่ได้ อยู่กับปัจจุบันดีกว่า ฉันอยู่กับคุณไงค่ะ (เราพูดดีทุกอย่างเพียงเพราะไม่อยากเห็นเค้าเป็นแบบนี้) (อ่อ..ลืมบอกไปว่า เราเป็นคนที่เฟรนลี่มากเลยนะ เป็นคนสนุกสนาน เข้ากับคนง่าย และมีเพื่อนเยอะ ชอบปาร์ตี้สังสรรค์กับเพื่อนเสมอ เค้าเลยอาจไม่ไว้ใจเรามั้ง) ในมุมมองของเค้าการที่เราไปเที่ยวผับกับเพื่อนเค้ามองว่ามันไม่ดี อ่ะ!!! เราก็อะไรที่เค้าไม่ชอบ เราก็ทำให้ ไม่เที่ยว ไม่ไปไหน ทำงานกลับห้อง(จนเพื่อนหายไปทีละคนสองคน) เป็นแม่บ้าน(ทั้งๆ ที่ทำไม่เป็นก็ยังพยายามจนเป็น) อยู่ๆ มาวันหนึ่ง แฟนเก่าเราโทรเข้ามา(แฟนเก่าเค้ารู้ว่าเรามีแฟนใหม่แล้ว) เราก็รับโทรศัพท์ต่อหน้าเค้านั้นแหละ แล้วก็บอกว่าอยู่กับแฟน เค้าก็วางไป(ในใจของเราอดีตคือสิ่งที่ไม่สามารถกับมาได้เป็นได้แค่เพื่อนจิงๆ) เท่านั้นแหละเค้าก็โวยวายจะเลิกกับเรา ด้วยความที่เรารักเราก็เลยว่าจะเปลี่ยนซิมและสาบานว่าจะไม่ให้อดีตของเรารู้ว่าเบอร์อะไรไม่ว่าจะเป็นทางไหนก็ตาม (และทุกๆ ครั้งที่เรากับแฟนเราทะเลาะกันเค้ามักจะขุดเรื่องเก่าของเรามาพูด จนเราเหนื่อยแต่เราก็ยังพยายามใจเย็นและบอกว่าจะทำให้ดีที่สุด แต่อย่าพยายามขุดอะไรที่เป็นของเราอีกเลย)(เหมือนเดิม...ขุด..เหมือนเดิม)บอกตรงๆนะ ทั้งรักทั้งเหนื่อยช่วงนั้นรู้สึกว่ามันเป็นเวรกรรมแต่เราก็รั้งเค้าไว้ทุกครั้งและทำดีกับเค้า...มาตลอด
แล้วจุดไคลแม็กก็มาถึง (ยาวเน๊อะ) ตลอดเวลาที่ผ่านมาเราไม่เคยแคลงใจเลยว่าเค้าหายไปไหนช่วง 1 ทุ่มหายไปไม่กี่นาที เราคิดว่าคงไปสูบบุหรี่มั้ง(เพราะเราไม่ชอบกลิ่นบุหรี่) จนวันหนึ่งเราเดินออกมาเอาขยะลงมาทิ้งเลยได้เห็นเค้าคุยโทรศัพท์สาธารณะ(เค้าไม่เห็นเรานะ) ณ วินาทีนั้น เราลมออกหูคิดไปแล้วว่าทำมาทั้งหมดนี่คืออะไร เราจึงขึ้นห้องรอเค้าขึ้นมา เราจึงถามเค้าว่า "หายไปไหนมา" เค้าบอกว่า "ไปสูบบุหรี่" เราก็บอกว่า "เห็นยืนคุยโทรศัพท์ ทำไมต้องคุยสาธารณะ" เค้าอึ้งไปพักนึง แล้วบอกเราว่า "คุยกับลูก" เราก็ถามอีกว่า "คุยกับลูกทำไมไม่เอาโทรศัพท์ตัวเองโทร" เค้าก็บอกว่า "กลัวทางนู่นโทรมา" เราก็ถามอีกว่า "ก็เลิกกันแล้ว ทำไมต้องกลัวอ่ะ ปรึกษาเรื่องลูกกันหรือเปล่า" เค้าก็อ่ำอึ้งแล้วก็บอกว่า"ไม่มีอะไรหรอกอย่าเอาเรื่องนี้มาทำให้เราทะเลาะกันเน๊อะ" เราก็ไม่อะไรนะ แต่เราสงสัยไปแล้ว เราก็เลยกดดันเค้าในเวลา 1 ทุ่มที่เค้าลงมาคุยโทรศัพท์สาธารณะนั้นแหละ เราก็เดินตามมาอยู่ห่างๆ ดูเค้า เค้าเห็นเรานะ จนหลายๆ ครั้งเข้า เค้าคงทนไม่ไหวมั้ง เค้าเลยขอเราว่า "เวลา 1 ทุ่ม ขอโทรหาลูกนะ" เราก็บอกว่า "ได้สิ แต่ขอไปยืนดูคุยกันได้มั้ยอ่ะ อยากรู้ว่าพ่อลูกเค้าคุยกันยังไง"
ใจเราสงสัยมากกว่านั้น) เค้านิ่งไปพักใหญ่ๆ เลยนะ แล้วบอกเราว่า "ทางนู่นเค้ายังไม่รู้ว่าพี่มีคนใหม่แล้ว" ด้วยความที่เค้ากระรือร้นเหมือนจะผิดเค้าจึงบอกอีกว่า "แต่พี่เลิกกับเค้าแล้วนะ เราแยกกันอยู่แล้ว พี่ให้สัญญาไปกับเค้าว่าถึงจะเลิกกัน ก็จะไม่มีใหม่ จะทำเพื่อลูก" ณ วินาทีนั้น เราเหมือนดิ่งลงเหว พูดไม่ออก มีแต่น้ำตาที่ไหลออกมาพร้อมกับความคิดที่ว่า นี่เราผิดอะไรทำไมเราถึงเจอเรื่องแบบนี้ แล้วเค้าก็พูดขึ้นมาอีกว่า "พี่ขอนะ เห็นใจพี่หน่อยนะ" เราก็บอกกไปว่า "ได้สิ" พร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา
แต่อยู่มาวันหนึ่ง เราก็ไปเจอสมุดทะเบียนที่เค้าซ่อนไว้บนหลังตู้เสื้อผ้าไม่รู้อะไรดลใจให้มือไปโดน เราเปิดดู เจอชื่อ พ่อ แม่ น้องสาวของแฟนเรา แล้วก้อแฟนเรา เปิดไปอีกเจอ ชื่อจริงของเด็กผู้ชาย แล้วก็ชื่อของเด็กผู้หญิง ณ วินาทีนั้น เราแทบล้มทั้งยืนแล้วเราก็เก็บเรื่องนี้ไว้คุยกับเค้า เค้าบอกเราว่า "กลัวรับไม่ได้ กลัวว่าจะเลิกกับพี่ อย่าเลิกกับพี่นะ" เราก็บอกว่า "มันไม่มีอะไรก็คือไม่มีอะไร มีลูกกี่คนไม่สนใจหรอกนะ ถ้าดูแลกันได้ และอีกอย่างพี่ทำอะไรให้นึงได้มั้ย ไปบอกเค้าได้มั้ยว่าพี่มีแฟนใหม่แล้ว" เค้าก็อ่ำอึ้ง บอกว่า"จะทำให้ไม่ว่าเรื่องจะเป็นยังไงพี่ทำเพื่อเรานะ" แล้วสุดท้ายเค้าก็ไปบอกแม่เค้า และแฟนเก่าเค้า เค้าเล่าให้เราฟังว่าทะเลาะกันใหญ่โตแย่งลูกกัน ทำร้ายร่างกายกัน แล้วแฟนเก่าก็ขอให้กลับไปอยุ่ด้วยกันกับลูกถึงไม่รักแล้วก็อยู่เพื่อลูก เค้ากลับมาคุยกับเรา เราก็บอกว่า "พี่กลับไปเถอะ ถ้าพี่รักลูกทำเพื่อลูกของพี่นะ" เค้าก็บอกเราว่า "พี่ไม่กลับ พี่ไม่ได้รักเค้าแล้ว พ่อแม่น้องสาวพี่ก็ไม่ชอบเค้าทางบ้านนู่นชอบดูถูกความจนของพี่" อื้ม..เราก็เข้าใจนะ เป็นแบบนี้บ่อยๆ เราก็บอกซ้ำๆว่าให้กลับ(ใจเราก็รู้สึกไม่ดีถึงแม้จะรู้ทีหลังก็เถอะ) จนเค้ายืนยันว่าจะไม่กลับไป และเค้าก็บอกเราว่ามันไม่ใช่ความผิดของเราเค้ากับแฟนเก่าเค้าเลิกกันมานานแล้ว เราก็ไม่พูดอีก จนถึงวันเกิดเค้า เค้ากลับบ้านที่ ตจว. ในคืนนี้เราไปเซอร์ไพรส์เค้าโดยนัดแนะกับเพื่อนของเค้า แล้วเค้าก็บอกแม่เค้าว่าเรามาหาแม่เค้าก็เชิญเราเข้าบ้าน พอแม่และพ่อแฟนเห็นเรากับแฟนเรา เค้าก็คุยกันกับแฟนเราต่อหน้าเราว่า"ทำไมถึงทำแบบนี้ยังไม่เลิกกันแล้วทำไมถึงมีก่อนแล้วแบบนี้เราจะเอาหลานมาได้ยังไง" แฟนเราก็อธิบายให้แม่เค้าฟัง พร้อมกับจับมือเราไว้เรากลั้นน้ำตาไว้ในขณะที่เค้าคุยกันจนน้ำตาเราไหลออกมาเรากลั้นไม่อยุ่แล้วจริงๆ แล้วแม่แฟนเราก็บอกว่าเค้าไม่อยากให้หลานทั้ง 2 คนรับรู้เรื่องนี้ เพราะยังเด็กเกินไป อายุคนโต 6 ขวบ คนเล็ก 3 ขวบ เราก็เข้าใจนะ ด้วยความรักเราจึงยอม
จนวันหนึ่ง เรากับแฟนเราก็ตกลงกันเรื่องเงิน เพราะตลอดที่ผ่านมาที่เราไม่ได้เล่ามันมีเรื่องเงินเข้ามาเกี่ยวข้องเค้ามีเงินเดือนแค่พอกินไม่มีเก็บ และรถยนต์คันเก่าก็ให้แฟนเก่าไป แฟนเราซื้อคันใหม่โดยหยิบยืมคนนู่นคนนี่เพื่อหาเงินดาวน์รถ เราก็ได้เข้ามาจัดการเกี่ยวกับเรื่องเงินในแต่ละเดือนของเรา เราจึงได้รู้ว่า ในแต่ละเดือนเค้ามีเงินติดลบเป็นหมื่นเพราะต้องส่งให้ลูกเค้า 2 คน ส่งค่ารถ ส่งให้ทางบ้าน ค่าบัตรเงินสด
ค่าประกันของลูก เยอะฯอ่ะ ในแต่ละเดือนเค้าไม่พอ และแล้วก็ต้องเป็นเราที่ควักเงินจ่ายในแต่ละเดือนและเป็นเงินของเราเอง เงินของเค้าเราไม่เคยเห็นเลย เราเก็บมันไว้เพียงเพื่อรักเค้าและเข้าใจสถานะทางการเงินและทางบ้านของเค้า เราเห็นว่าเงินหาเมื่อไหร่ก็ได้แต่ความสุขมันหาไม่ได้ง่ายๆ
จนวันหนึ่ง เราได้เห็นเค้าคุยกับผู้หญิงที่เป็นน้องของแฟนเก่าอีกคน(ไม่ใช่คนที่มีลูกด้วยกัน) เค้าคุยกันหวานมากมาย เราก็เริ่มทะเลาะกับเค้าแล้วเค้าก็ทำแบบนี้เรื่อยๆ กับหลายๆ คน และน้องแฟนเก่าเค้าก็ชวนเค้าไปสังสรรค์กัน แฟนเราก็ชวนเรานะ เราก็บอกไปซิ พอไปแล้วตอนจะกลับน้องแฟนเก่าไม่ยอมกลับบอกจะมาห้องเรา แล้วทำเป็นเมาเข้าไปกอดแฟนเรา (ผู้หญิงคนนี้ไม่ชอบเรา ไม่รู้เพราะอะไร พยายามยั่วโมโหเรา) เราก็ใจเย็นนะ ขอคุยนอกรอบกับแฟนเรา เราบอกให้แฟนเราจัดการกับผู้หญิงของเค้า เค้าบอกเค้าทำไม่ได้ไปเถอะไหนๆ ก็ไหนแล้ว ณ วินาทีนั้นเราตัดสินใจอะไรไม่ได้มากมันเป็นช่วงที่เค้าก็ยังยืนอยู่ไม่ยอมไป จึงต้องให้เค้ากลับมาที่ห้องเราด้วย แล้วก็นั่งสังสรรค์กันต่อที่ห้องเรา จนทั้งคู่เมา เราเดินออกไปข้างนอกเพื่อไปสงบตัวเองไม่ถึง 5 นาที กลับมาในห้อง แฟนเรากับผู้หญิงของแฟนเก่านอนหลับอยู่บนเตียงของเราแขนของแฟนเราทาบอยู่บนอกของผู้หญิงคนนั้น (ผู้หญิงคนนั้น ส่งสายตาแบบ...............เราไม่ได้คิดไปเอง) เราพยายามนิ่งแล้วปลุกแฟนเราแล้วเราบอกว่า "สนุกมากมั้ย ถ้าพี่จะทำแบบนี้ไปทำกันที่อื่นอย่ามาทำที่ห้องนี้" เค้าลุกขึ้นมาบอกเราว่า "พี่ไม่ได้ทำอะไรผิด อย่ามาโวยวาย" ด้วยอารมณ์ของเราที่จะเก็บไม่มิดในตอนนั้นเราบอกว่า "พี่ไปส่งเค้าขึ้นแท็กซี่ แล้วกลับมานอนได้มั้ย" เค้าบอกว่า "ไม่ได้...พี่จะไปเอง พร้อมกับคำด่าเรากับมา ว่าเราเป็น คุณวรนุชอะไรหนักหนา" แล้วทั้งสองคนก็ไปด้วยกัน
เช้าวันต่อมาเค้าติดต่อเราไม่ได้เพราะเรา Block เบอร์เค้า เค้าเลยให้เพื่อนเค้าโทรมาบอกให้เรารับโทรศัพท์พูดสารพัดที่จะให้รับโทรศัพท์อ่ะ
เราก็เลยรับ เค้าบอกขอคุยกับเราที่ห้อง เราก็ให้เค้ามาคุยกับเราที่ห้อง ณ วินาทีนั้น เค้าคุกเข่าขอร้องเรา ขอโทษเราบอกรักเราคนเดียว เราเลยบอกว่าเลิกคุยกับผู้หญิงคนนั้นได้มั้ย เค้าบอกว่าได้...ยอมทุกอย่างทำได้เพื่อเรา ด้วยความใจอ่อนของเราเราจึงให้อภัยเค้า และเวลาผ่านไป เราก็มารู้ว่าเค้าแอบคุยกัน แล้วเรากับเค้าก็ทะเลาะกันคราวนี้เค้าไม่ยอม แล้วก็ขุดเรื่องของเราเหมือนเดิม เป็นแบบนี้ซ้ำๆ เดิมๆ ประจานเรื่องเราให้เพื่อนเค้าฟัง บอกว่าเรางี่เง่า เอาแต่ใจ เรียกร้อง(เราก็ยังมองตัวเองไม่ออกว่าเราเป็นแบบที่เค้าพูดยังไง) แต่เพื่อนเค้าก็เข้าข้างกันนะ
สุดท้ายทะเลาะบ่อยๆเข้า เค้าก็ทำร้ายร่างกายเรา แรกๆ ก็แค่ช้ำ หลังๆ มีเลือดตกยางออก แต่เราไม่เคยตอบโต้เค้าเลย แต่ด้วยความที่เรารักเราก็ทน ทำร้ายร่างกายเสร็จเค้าก็สงสารเรา เราก็ใจอ่อน
หลังๆ มานี่ เราเริ่มไม่ยอม สิ่งที่เราเก็บมาทั้งหมด เก็บไว้ในใจ เราเริ่มอยากจะเอาชนะมากขึ้น เค้าทำร้ายร่างกายเรา เราก็ทำเค้ากลับ
สุดท้ายสุ้ไม่ได้เจ็บเหมือนเดิม จนเราและเค้าคุยกัน ว่าต้องการอะไร อยากให้ทำอะไร เราก็บอกไปตามความต้องการของเรา ว่า อยากให้เหมือนวันแรกที่เข้ามาหาเราแค่นั้นเอง เราบอกเค้าว่าเราจะเป็นยังไงขึ้นอยู่ที่ตัวเค้า เค้าบอกเราว่า เค้าเข้าใจเรานะกับสิ่งที่เราต้องเจอมามากมายกับเรื่องของเค้า เราอยากเจอลูกเค้าอยากเข้ากันได้ แต่มันไม่ได้เพราะแม่แฟนขอไว้ เค้าก็พยายามที่จะดีนะ แต่ความพยายามของเค้าเค้าไม่ได้อยากทำมันด้วยใจ ทำไม่กี่ครั้งเค้าก็เหมือนเดิม กลายเป็นเราที่แทบจะเป็นบ้าวิ่งตามเค้าอยากให้เค้าใส่ใจ อยากให้เค้าเสมอต้นเสมอปลาย เรากลายเป็นเรียกร้องต้องการเอาชนะเค้า ส่วนเค้าก็เฉยชากว่าเดิม ตอนนี้เราก็เหมือนนางมารดีๆ นี่เอง เราต้องการทุกอย่างที่เราสูญเสียไป เค้าก็ไม่อ่อนโยนกับเรา ตอนนี้ทั้งเราและเค้าต้องการเอาชนะกัน เค้าเป็นตัวเค้ามากขึ้น ดื่มเหล้า สูบบุหรี่มากกว่าดื่ม และเรากับเค้าก็ได้คุยกันว่าถ้าพยายามทำดีให้กันแล้วมันไม่ได้ตามที่ทั้ง 2 คนต้องการ เราก็เลิกกันเถอะ แล้วนางมารก็เข้าสิงเรา เราไม่ยอม เราเรียกร้องหาความรับผิดชอบ เค้าบอกไม่มีจะเอายังไง กูทรมานแล้วอยู่กับ กูหมดรัก(ยิ่งเค้าขึ้นคำหยาบกับเราเรายิ่งไม่ยอม อะไรที่เราบอกไม่ชอบเค้ายิ่งทำ) จนสุดท้ายก็ทำร้ายร่างกายกัน พอเช้านี้ เราจึงเก็บเสื้อผ้าเค้า รีดผ้าไปทำงานให้ ก่อนไปก็บอกเค้าว่า พี่เป็นโสดแล้วนะ ไม่ต้องทรมานอีกแล้ว เค้าไม่พูดอะไรแล้วก็ออกไป
ที่บ้านเราก็รับเค้าไม่ได้นะที่เค้ามีลูกมาแล้ว แล้วเราก็ลูกคนเดียว และสิ่งสำคัญเราบอกที่บ้านไม่ได้ว่าเราอยู่กับเค้าแล้วเราไม่อยากให้ท่านเสียใจ
ตอนนี้มันคือคำถามให้ตัวเองว่า...จะทำยังไงในแต่ละวันที่ต้องเจอเค้าในที่ทำงานเดียวกัน ช่วยหน่อยนะค่ะ ขอบพระคุณมากค่ะ Y^Y
ตอนนี้ชีวิตมืดมนกับเรื่องของความรัก
เราเพิ่งเข้ามาเขียนเรื่องราวเป็นครั้งแรก เพราะไม่รู้แล้วจริงๆ ว่าจะต้องทำอย่างไร
เรื่องของเราก็มีอยู่ว่า เราคบกับพ่อหม้ายที่มีลูกแล้วเป็นเวลา 1 ปี (ลูก 2 คนอยู่กับผู้หญิง) และอยุ่ใกล้กับบ้านเกิดของเค้าที่ ตจว.
ตอนนี้เราอายุ 24 ปี และ แฟนเราอายุ 31 ปี(ทำงานเกี่ยวกับ IT) ช่วงแรกที่แฟนเราเข้ามาจีบเรา เราถามแฟนเราว่า "มีครอบครัวหรือยัง" เค้าตอบเราว่า
"เคยมี แต่เลิกกันแล้ว ไม่ได้จดทะเบียน" เราก็ถามว่า "มีลูกหรือยัง" เค้าก็เงียบ เราจึงถามอีกแล้วบอกว่าไม่เป็นไรบอกมาเถอะ สมัยนี้แล้วเค้าไม่ถือกันแล้ว "เค้าก็บอกว่า มี 1 คนผู้หญิง อยู่กับแฟนเก่า" เราก็ไม่อะไรนะ..เพราะจากที่เห็นก็เยอะแยะเค้ายังอยู่กันได้ พอเราได้คุยกัน ทั้งเราและเค้าก็สบายใจ เค้าทำดีกับเราทุกอย่าง เราต้องการอะไร เรามีความรู้สึกแบบไหน เค้าพร้อมที่จะอยู่ข้างๆ เราเสมอ โดยที่เราไม่ต้องเอ่ยบอกขอร้องให้เค้ามาใส่ใจเราเลย
จนวันหนึ่งเราก็ได้ตกลงปลงใจที่จะคบกับเค้าแบบจริงจัง(เรายอมรับว่ามันเร็วเกินไป) เค้าขอมาอยู่กับเราที่คอนโดเพียงเพราะเค้าอยากรู้ว่าเราแอบเอาใครหรือมีเสื้อผ้าใครอยู่หรือเปล่า เราบริสุทธิ์ใจ เราก็ให้เค้ามาอยู่กับเรา จนสุดท้ายเค้าก็มาโวยวายใส่เราว่าเรามีแฟนเก่าอยู่ในคอมฯ เราก็บอกไปว่า อะไรที่เป็นอดีตปูลบไปหมดแล้ว พี่ไปขุดอดีตมาจากไหน อะไรที่เป็นอดีตลบมันไปเถอะนะ เราไปแก้ไขไม่ได้ อยู่กับปัจจุบันดีกว่า ฉันอยู่กับคุณไงค่ะ (เราพูดดีทุกอย่างเพียงเพราะไม่อยากเห็นเค้าเป็นแบบนี้) (อ่อ..ลืมบอกไปว่า เราเป็นคนที่เฟรนลี่มากเลยนะ เป็นคนสนุกสนาน เข้ากับคนง่าย และมีเพื่อนเยอะ ชอบปาร์ตี้สังสรรค์กับเพื่อนเสมอ เค้าเลยอาจไม่ไว้ใจเรามั้ง) ในมุมมองของเค้าการที่เราไปเที่ยวผับกับเพื่อนเค้ามองว่ามันไม่ดี อ่ะ!!! เราก็อะไรที่เค้าไม่ชอบ เราก็ทำให้ ไม่เที่ยว ไม่ไปไหน ทำงานกลับห้อง(จนเพื่อนหายไปทีละคนสองคน) เป็นแม่บ้าน(ทั้งๆ ที่ทำไม่เป็นก็ยังพยายามจนเป็น) อยู่ๆ มาวันหนึ่ง แฟนเก่าเราโทรเข้ามา(แฟนเก่าเค้ารู้ว่าเรามีแฟนใหม่แล้ว) เราก็รับโทรศัพท์ต่อหน้าเค้านั้นแหละ แล้วก็บอกว่าอยู่กับแฟน เค้าก็วางไป(ในใจของเราอดีตคือสิ่งที่ไม่สามารถกับมาได้เป็นได้แค่เพื่อนจิงๆ) เท่านั้นแหละเค้าก็โวยวายจะเลิกกับเรา ด้วยความที่เรารักเราก็เลยว่าจะเปลี่ยนซิมและสาบานว่าจะไม่ให้อดีตของเรารู้ว่าเบอร์อะไรไม่ว่าจะเป็นทางไหนก็ตาม (และทุกๆ ครั้งที่เรากับแฟนเราทะเลาะกันเค้ามักจะขุดเรื่องเก่าของเรามาพูด จนเราเหนื่อยแต่เราก็ยังพยายามใจเย็นและบอกว่าจะทำให้ดีที่สุด แต่อย่าพยายามขุดอะไรที่เป็นของเราอีกเลย)(เหมือนเดิม...ขุด..เหมือนเดิม)บอกตรงๆนะ ทั้งรักทั้งเหนื่อยช่วงนั้นรู้สึกว่ามันเป็นเวรกรรมแต่เราก็รั้งเค้าไว้ทุกครั้งและทำดีกับเค้า...มาตลอด
แล้วจุดไคลแม็กก็มาถึง (ยาวเน๊อะ) ตลอดเวลาที่ผ่านมาเราไม่เคยแคลงใจเลยว่าเค้าหายไปไหนช่วง 1 ทุ่มหายไปไม่กี่นาที เราคิดว่าคงไปสูบบุหรี่มั้ง(เพราะเราไม่ชอบกลิ่นบุหรี่) จนวันหนึ่งเราเดินออกมาเอาขยะลงมาทิ้งเลยได้เห็นเค้าคุยโทรศัพท์สาธารณะ(เค้าไม่เห็นเรานะ) ณ วินาทีนั้น เราลมออกหูคิดไปแล้วว่าทำมาทั้งหมดนี่คืออะไร เราจึงขึ้นห้องรอเค้าขึ้นมา เราจึงถามเค้าว่า "หายไปไหนมา" เค้าบอกว่า "ไปสูบบุหรี่" เราก็บอกว่า "เห็นยืนคุยโทรศัพท์ ทำไมต้องคุยสาธารณะ" เค้าอึ้งไปพักนึง แล้วบอกเราว่า "คุยกับลูก" เราก็ถามอีกว่า "คุยกับลูกทำไมไม่เอาโทรศัพท์ตัวเองโทร" เค้าก็บอกว่า "กลัวทางนู่นโทรมา" เราก็ถามอีกว่า "ก็เลิกกันแล้ว ทำไมต้องกลัวอ่ะ ปรึกษาเรื่องลูกกันหรือเปล่า" เค้าก็อ่ำอึ้งแล้วก็บอกว่า"ไม่มีอะไรหรอกอย่าเอาเรื่องนี้มาทำให้เราทะเลาะกันเน๊อะ" เราก็ไม่อะไรนะ แต่เราสงสัยไปแล้ว เราก็เลยกดดันเค้าในเวลา 1 ทุ่มที่เค้าลงมาคุยโทรศัพท์สาธารณะนั้นแหละ เราก็เดินตามมาอยู่ห่างๆ ดูเค้า เค้าเห็นเรานะ จนหลายๆ ครั้งเข้า เค้าคงทนไม่ไหวมั้ง เค้าเลยขอเราว่า "เวลา 1 ทุ่ม ขอโทรหาลูกนะ" เราก็บอกว่า "ได้สิ แต่ขอไปยืนดูคุยกันได้มั้ยอ่ะ อยากรู้ว่าพ่อลูกเค้าคุยกันยังไง"
แต่อยู่มาวันหนึ่ง เราก็ไปเจอสมุดทะเบียนที่เค้าซ่อนไว้บนหลังตู้เสื้อผ้าไม่รู้อะไรดลใจให้มือไปโดน เราเปิดดู เจอชื่อ พ่อ แม่ น้องสาวของแฟนเรา แล้วก้อแฟนเรา เปิดไปอีกเจอ ชื่อจริงของเด็กผู้ชาย แล้วก็ชื่อของเด็กผู้หญิง ณ วินาทีนั้น เราแทบล้มทั้งยืนแล้วเราก็เก็บเรื่องนี้ไว้คุยกับเค้า เค้าบอกเราว่า "กลัวรับไม่ได้ กลัวว่าจะเลิกกับพี่ อย่าเลิกกับพี่นะ" เราก็บอกว่า "มันไม่มีอะไรก็คือไม่มีอะไร มีลูกกี่คนไม่สนใจหรอกนะ ถ้าดูแลกันได้ และอีกอย่างพี่ทำอะไรให้นึงได้มั้ย ไปบอกเค้าได้มั้ยว่าพี่มีแฟนใหม่แล้ว" เค้าก็อ่ำอึ้ง บอกว่า"จะทำให้ไม่ว่าเรื่องจะเป็นยังไงพี่ทำเพื่อเรานะ" แล้วสุดท้ายเค้าก็ไปบอกแม่เค้า และแฟนเก่าเค้า เค้าเล่าให้เราฟังว่าทะเลาะกันใหญ่โตแย่งลูกกัน ทำร้ายร่างกายกัน แล้วแฟนเก่าก็ขอให้กลับไปอยุ่ด้วยกันกับลูกถึงไม่รักแล้วก็อยู่เพื่อลูก เค้ากลับมาคุยกับเรา เราก็บอกว่า "พี่กลับไปเถอะ ถ้าพี่รักลูกทำเพื่อลูกของพี่นะ" เค้าก็บอกเราว่า "พี่ไม่กลับ พี่ไม่ได้รักเค้าแล้ว พ่อแม่น้องสาวพี่ก็ไม่ชอบเค้าทางบ้านนู่นชอบดูถูกความจนของพี่" อื้ม..เราก็เข้าใจนะ เป็นแบบนี้บ่อยๆ เราก็บอกซ้ำๆว่าให้กลับ(ใจเราก็รู้สึกไม่ดีถึงแม้จะรู้ทีหลังก็เถอะ) จนเค้ายืนยันว่าจะไม่กลับไป และเค้าก็บอกเราว่ามันไม่ใช่ความผิดของเราเค้ากับแฟนเก่าเค้าเลิกกันมานานแล้ว เราก็ไม่พูดอีก จนถึงวันเกิดเค้า เค้ากลับบ้านที่ ตจว. ในคืนนี้เราไปเซอร์ไพรส์เค้าโดยนัดแนะกับเพื่อนของเค้า แล้วเค้าก็บอกแม่เค้าว่าเรามาหาแม่เค้าก็เชิญเราเข้าบ้าน พอแม่และพ่อแฟนเห็นเรากับแฟนเรา เค้าก็คุยกันกับแฟนเราต่อหน้าเราว่า"ทำไมถึงทำแบบนี้ยังไม่เลิกกันแล้วทำไมถึงมีก่อนแล้วแบบนี้เราจะเอาหลานมาได้ยังไง" แฟนเราก็อธิบายให้แม่เค้าฟัง พร้อมกับจับมือเราไว้เรากลั้นน้ำตาไว้ในขณะที่เค้าคุยกันจนน้ำตาเราไหลออกมาเรากลั้นไม่อยุ่แล้วจริงๆ แล้วแม่แฟนเราก็บอกว่าเค้าไม่อยากให้หลานทั้ง 2 คนรับรู้เรื่องนี้ เพราะยังเด็กเกินไป อายุคนโต 6 ขวบ คนเล็ก 3 ขวบ เราก็เข้าใจนะ ด้วยความรักเราจึงยอม
จนวันหนึ่ง เรากับแฟนเราก็ตกลงกันเรื่องเงิน เพราะตลอดที่ผ่านมาที่เราไม่ได้เล่ามันมีเรื่องเงินเข้ามาเกี่ยวข้องเค้ามีเงินเดือนแค่พอกินไม่มีเก็บ และรถยนต์คันเก่าก็ให้แฟนเก่าไป แฟนเราซื้อคันใหม่โดยหยิบยืมคนนู่นคนนี่เพื่อหาเงินดาวน์รถ เราก็ได้เข้ามาจัดการเกี่ยวกับเรื่องเงินในแต่ละเดือนของเรา เราจึงได้รู้ว่า ในแต่ละเดือนเค้ามีเงินติดลบเป็นหมื่นเพราะต้องส่งให้ลูกเค้า 2 คน ส่งค่ารถ ส่งให้ทางบ้าน ค่าบัตรเงินสด
ค่าประกันของลูก เยอะฯอ่ะ ในแต่ละเดือนเค้าไม่พอ และแล้วก็ต้องเป็นเราที่ควักเงินจ่ายในแต่ละเดือนและเป็นเงินของเราเอง เงินของเค้าเราไม่เคยเห็นเลย เราเก็บมันไว้เพียงเพื่อรักเค้าและเข้าใจสถานะทางการเงินและทางบ้านของเค้า เราเห็นว่าเงินหาเมื่อไหร่ก็ได้แต่ความสุขมันหาไม่ได้ง่ายๆ
จนวันหนึ่ง เราได้เห็นเค้าคุยกับผู้หญิงที่เป็นน้องของแฟนเก่าอีกคน(ไม่ใช่คนที่มีลูกด้วยกัน) เค้าคุยกันหวานมากมาย เราก็เริ่มทะเลาะกับเค้าแล้วเค้าก็ทำแบบนี้เรื่อยๆ กับหลายๆ คน และน้องแฟนเก่าเค้าก็ชวนเค้าไปสังสรรค์กัน แฟนเราก็ชวนเรานะ เราก็บอกไปซิ พอไปแล้วตอนจะกลับน้องแฟนเก่าไม่ยอมกลับบอกจะมาห้องเรา แล้วทำเป็นเมาเข้าไปกอดแฟนเรา (ผู้หญิงคนนี้ไม่ชอบเรา ไม่รู้เพราะอะไร พยายามยั่วโมโหเรา) เราก็ใจเย็นนะ ขอคุยนอกรอบกับแฟนเรา เราบอกให้แฟนเราจัดการกับผู้หญิงของเค้า เค้าบอกเค้าทำไม่ได้ไปเถอะไหนๆ ก็ไหนแล้ว ณ วินาทีนั้นเราตัดสินใจอะไรไม่ได้มากมันเป็นช่วงที่เค้าก็ยังยืนอยู่ไม่ยอมไป จึงต้องให้เค้ากลับมาที่ห้องเราด้วย แล้วก็นั่งสังสรรค์กันต่อที่ห้องเรา จนทั้งคู่เมา เราเดินออกไปข้างนอกเพื่อไปสงบตัวเองไม่ถึง 5 นาที กลับมาในห้อง แฟนเรากับผู้หญิงของแฟนเก่านอนหลับอยู่บนเตียงของเราแขนของแฟนเราทาบอยู่บนอกของผู้หญิงคนนั้น (ผู้หญิงคนนั้น ส่งสายตาแบบ...............เราไม่ได้คิดไปเอง) เราพยายามนิ่งแล้วปลุกแฟนเราแล้วเราบอกว่า "สนุกมากมั้ย ถ้าพี่จะทำแบบนี้ไปทำกันที่อื่นอย่ามาทำที่ห้องนี้" เค้าลุกขึ้นมาบอกเราว่า "พี่ไม่ได้ทำอะไรผิด อย่ามาโวยวาย" ด้วยอารมณ์ของเราที่จะเก็บไม่มิดในตอนนั้นเราบอกว่า "พี่ไปส่งเค้าขึ้นแท็กซี่ แล้วกลับมานอนได้มั้ย" เค้าบอกว่า "ไม่ได้...พี่จะไปเอง พร้อมกับคำด่าเรากับมา ว่าเราเป็น คุณวรนุชอะไรหนักหนา" แล้วทั้งสองคนก็ไปด้วยกัน
เช้าวันต่อมาเค้าติดต่อเราไม่ได้เพราะเรา Block เบอร์เค้า เค้าเลยให้เพื่อนเค้าโทรมาบอกให้เรารับโทรศัพท์พูดสารพัดที่จะให้รับโทรศัพท์อ่ะ
เราก็เลยรับ เค้าบอกขอคุยกับเราที่ห้อง เราก็ให้เค้ามาคุยกับเราที่ห้อง ณ วินาทีนั้น เค้าคุกเข่าขอร้องเรา ขอโทษเราบอกรักเราคนเดียว เราเลยบอกว่าเลิกคุยกับผู้หญิงคนนั้นได้มั้ย เค้าบอกว่าได้...ยอมทุกอย่างทำได้เพื่อเรา ด้วยความใจอ่อนของเราเราจึงให้อภัยเค้า และเวลาผ่านไป เราก็มารู้ว่าเค้าแอบคุยกัน แล้วเรากับเค้าก็ทะเลาะกันคราวนี้เค้าไม่ยอม แล้วก็ขุดเรื่องของเราเหมือนเดิม เป็นแบบนี้ซ้ำๆ เดิมๆ ประจานเรื่องเราให้เพื่อนเค้าฟัง บอกว่าเรางี่เง่า เอาแต่ใจ เรียกร้อง(เราก็ยังมองตัวเองไม่ออกว่าเราเป็นแบบที่เค้าพูดยังไง) แต่เพื่อนเค้าก็เข้าข้างกันนะ
สุดท้ายทะเลาะบ่อยๆเข้า เค้าก็ทำร้ายร่างกายเรา แรกๆ ก็แค่ช้ำ หลังๆ มีเลือดตกยางออก แต่เราไม่เคยตอบโต้เค้าเลย แต่ด้วยความที่เรารักเราก็ทน ทำร้ายร่างกายเสร็จเค้าก็สงสารเรา เราก็ใจอ่อน
หลังๆ มานี่ เราเริ่มไม่ยอม สิ่งที่เราเก็บมาทั้งหมด เก็บไว้ในใจ เราเริ่มอยากจะเอาชนะมากขึ้น เค้าทำร้ายร่างกายเรา เราก็ทำเค้ากลับ
สุดท้ายสุ้ไม่ได้เจ็บเหมือนเดิม จนเราและเค้าคุยกัน ว่าต้องการอะไร อยากให้ทำอะไร เราก็บอกไปตามความต้องการของเรา ว่า อยากให้เหมือนวันแรกที่เข้ามาหาเราแค่นั้นเอง เราบอกเค้าว่าเราจะเป็นยังไงขึ้นอยู่ที่ตัวเค้า เค้าบอกเราว่า เค้าเข้าใจเรานะกับสิ่งที่เราต้องเจอมามากมายกับเรื่องของเค้า เราอยากเจอลูกเค้าอยากเข้ากันได้ แต่มันไม่ได้เพราะแม่แฟนขอไว้ เค้าก็พยายามที่จะดีนะ แต่ความพยายามของเค้าเค้าไม่ได้อยากทำมันด้วยใจ ทำไม่กี่ครั้งเค้าก็เหมือนเดิม กลายเป็นเราที่แทบจะเป็นบ้าวิ่งตามเค้าอยากให้เค้าใส่ใจ อยากให้เค้าเสมอต้นเสมอปลาย เรากลายเป็นเรียกร้องต้องการเอาชนะเค้า ส่วนเค้าก็เฉยชากว่าเดิม ตอนนี้เราก็เหมือนนางมารดีๆ นี่เอง เราต้องการทุกอย่างที่เราสูญเสียไป เค้าก็ไม่อ่อนโยนกับเรา ตอนนี้ทั้งเราและเค้าต้องการเอาชนะกัน เค้าเป็นตัวเค้ามากขึ้น ดื่มเหล้า สูบบุหรี่มากกว่าดื่ม และเรากับเค้าก็ได้คุยกันว่าถ้าพยายามทำดีให้กันแล้วมันไม่ได้ตามที่ทั้ง 2 คนต้องการ เราก็เลิกกันเถอะ แล้วนางมารก็เข้าสิงเรา เราไม่ยอม เราเรียกร้องหาความรับผิดชอบ เค้าบอกไม่มีจะเอายังไง กูทรมานแล้วอยู่กับ กูหมดรัก(ยิ่งเค้าขึ้นคำหยาบกับเราเรายิ่งไม่ยอม อะไรที่เราบอกไม่ชอบเค้ายิ่งทำ) จนสุดท้ายก็ทำร้ายร่างกายกัน พอเช้านี้ เราจึงเก็บเสื้อผ้าเค้า รีดผ้าไปทำงานให้ ก่อนไปก็บอกเค้าว่า พี่เป็นโสดแล้วนะ ไม่ต้องทรมานอีกแล้ว เค้าไม่พูดอะไรแล้วก็ออกไป
ที่บ้านเราก็รับเค้าไม่ได้นะที่เค้ามีลูกมาแล้ว แล้วเราก็ลูกคนเดียว และสิ่งสำคัญเราบอกที่บ้านไม่ได้ว่าเราอยู่กับเค้าแล้วเราไม่อยากให้ท่านเสียใจ
ตอนนี้มันคือคำถามให้ตัวเองว่า...จะทำยังไงในแต่ละวันที่ต้องเจอเค้าในที่ทำงานเดียวกัน ช่วยหน่อยนะค่ะ ขอบพระคุณมากค่ะ Y^Y