คบกับแฟนมาประมาณสองปีแล้วค่ะ คุณแฟนอายุ 43 ส่วน จขกท อายุ 36 ส่วนตัวคิดว่าเราทั้งคู่มีความพร้อมที่จะสร้างครอบครัวแล้วเพราะอายุก็ไม่น้อยและหน้าที่การงานก็มีความมั่นคงทั้งคู่ แต่ติดปัญหาที่ยังไม่ได้รับการยอมรับจากคุณแม่แฟนค่ะ ตอนที่เราคบกันได้ประมาณหนึ่งปี คุณแฟนได้นัดว่าจะพาไปทานข้าวเพื่อแนะนำตัวกับแม่ แต่ในวันนั้นมีเหตุให้แม่ต้องไปทำธุระอื่นอย่างกระทันหัน คุณแฟนดันไปเซ้าซี้ว่าขอให้ทานข้าวก่อนแป๊บนึงได้มั้ย เพราะนัดกันแล้ว แม่เลยโมโหปรี๊ดขึ้นมา บอกว่าไม่กิน.......แล้วก็ไม่ต้องพาเราไปเจอเลย!!!


ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ ยังไม่มีโอกาสได้พบกับครอบครัวของเค้าเลยค่ะ เพราะแฟนบอกว่าแม่ยังโกรธอยู่ ส่วนตัวเราคิดว่ามันผิดปกติ เพราะแม่ทั่วๆไป ถ้ารู้ว่าลูกรักและคบกับใครอย่างจริงจัง คงอยากเห็นและทำความรู้จัก เพื่อที่จะได้แนะนำลูกได้ว่าดีหรือไม่ดียังไง วันนั้นอาจจะไม่ว่างเจอ แต่ก็เลื่อนนัดไปวันอื่นแทนได้ และเรื่องที่เกิดขึ้นก็ไม่ใช่ว่าเป็นเรื่องที่รุนแรงหรือใหญ๋โตอะไร แต่กลายเป็นว่าท่านปฏิเสธที่จะทำความรู้จักไปเลย ตัวเราไม่ได้มาจากครอบครัวที่ร่ำรวย แต่ฐานะและการศึกษาก็ไม่ด้อยกว่าใคร แล้วก็ไม่เคยพบกันมาก่อน เลยไม่คิดว่าจะตั้งเป็นข้อรังเกียจอะไรค่ะ


ปัจจุบันคุณแฟนอาศัยอยู่กับแม่ค่ะ เค้าเติบโตมาในครอบครัวที่มีแม่เป็นผู้นำครอบครัว (ไม่มีคุณพ่อ) ในบ้านก็อยู่ร่วมกับน้องชาย น้องสะใภ้และหลานๆ แต่อีกไม่นานน้องกำลังจะแยกครอบครัวออกไปอยู่บ้านอีกหลัง เราคิดเอาเองว่าแม่คงหวงลูกชาย ไม่อยากให้แต่งงาน พอถามแฟนเค้าก็ตอบแบบอ่อยๆว่าไม่รู้เหมือนกัน ตอนนี้เรากำลังรู้สึกอึดอัดค่ะ คิดหนักว่าจะคบต่อหรือเลิกดี รักเค้ามากและเราสองคนก็เข้ากันได้ดี แต่การคบของเราเป็นไปอย่างไม่รู้อนาคต ไม่รู้ว่าท้ายที่สุดจะลงเอยยังไง เพราะถ้าแม่ไม่ยอมรับ ก็ไม่รู้ว่าจะไปต่อแบบไหน หลายๆคนอาจจะบอกว่าเราใจร้อนเกินไปรึป่าว แต่เราคิดว่าถ้าปล่อยให้ยืดเยื้อต่อไป คนที่เจ็บหนักที่สุดคงจะเป็นตัวเราค่ะ เลยอยากขอคำแนะนำจะฟังความคิดเห็นจากท่านอื่นๆบ้างว่าคิดยังไงกับเรื่องนี้ค่ะ