เกือบจะลืม ... เกือบจะเริ่ม คุณเคยเป็นกันบ้างหรือเปล่าครับ

แฟนผมบอกเลิกผมไปประมาณครึ่งปี ผมทำได้แค่รอ และพยายามตัดใจ แต่ละวันของผมต้องพยายามหากิจกรรมต่างๆมาทำ ให้มันวุ่นๆ เข้าไว้ เพื่อไม่ให้เกิดอาการฟุ้งซ่าน แต่มันก็ทำไม่ได้ทุกวัน เสาร์อาทิตย์ ผมจึงเลือกการเดินทางออก ตจว. เพื่อใช้เวลาอยู่กับตัวเอง แต่ก็มีบ้างบางครั้งที่ออกไปกับเพื่อน แต่ไม่ได้ไปสนุกสนาน เพราะเพื่อนก็รู้ว่าสถานการณ์เป็นอย่างไร จึงเป็นการออกไปกับเพื่อน เพื่อไม่ให้อยู่คนเดียวมากกว่า

และวันนึง ผมเริ่มคุยกับคนคนนึง ซึ่งผมก็ไม่ได้คิดอะไร เพราะแค่อยากจะรู้จักกับคนใหม่ๆ และโชคดีตรงที่เค้าก็ไม่รู้สึกอะไรกับผมเช่นกัน เพราะเราอยู่ในอาการเดียวกันคือ ไม่อยากให้ใครเข้ามาในชีวิตตอนนี้ เราเลยพูดคุยกันได้อย่างสบายใจ และเป็นเพื่อนเป้ฯพี่น้องกันไป แต่มันช่วยผมได้เยอะ เพราะเหมือนกัน มีคนที่คอยคุยด้วย เวลาอยากจะคุยอยากจะเล่าอะไรสักเรื่องให้ใครฟัง

จนวันนึงผมได้มีโอกาสได้ใกล้ชิดกับคนคนนึง ซึ่งคนนี้เป็นคนที่ผมแอบปลื้มตั้งแต่แรกที่เห็น เมื่อประมาณ 2 ปีก่อน แต่ผมก็ไม่ได้คิดอะไร หรือทำอะไรไปมากกว่า การพูดคุยทักทาย แบบเพื่อน เพราะตอนนั้นผมอาการหนักกว่าช่วงครึ่งปีหลังที่เลิกกันไปอีก (สองปีก่อนก็เลิกกัน ผลัดกันเลิก แต่ผมทั้งสองรอบ) พอได้ใกล้ชิดกัน มันยิ่งสนิทกันเรื่อยๆ จากพูดคุย มาเริ่มกลับบ้านด้วยกัน จนมาจับมือกัน ซึ่งไม่รู้ว่ามันเริ่มตั้งแต่ตอนไหน ช่วงแรกๆเราคุยกันบ่อยมาก จนแทบไม่ได้นอน รวมถึงพูดเรื่องที่ผมไม่สามารถจะลืมหรือตัดใจได้สักที เค้าก็คอยให้กำลังใจ

และวันที่ผมเคยตั้งหน้าตั้งรอก็มาถึง คือวันที่เธอกลับมา แต่ผมเริ่มไม่แน่ใจว่ากลับมาจริงหรือเปล่า เพราะหลายครั้งที่ผมคิดไปเอง จนทำให้ผมเลิกตั้งหน้าตั้งตารอ ไปแล้ว แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนเดิม เธอกลับมาจริงๆส่วนผม ผมกลายเป็นไม่แน่ใจไปจริงๆ ซะแล้วเหมือนกัน

ผมไม่แน่ใจว่า ความรู้สึกของผมกับอีกคนหนึ่งมันคืออะไร มันคือ รู้สึกหายเหงา รู้สึกดี หรือรู้สึกไปเอง เหตุการณ์มันคล้ายกับ เรากำลังจะเปิดกล่องของขวัญเรากำลังตื่นเต้นอยู่กับมัน แต่ยังไม่ทันได้เปิดออกมา มันก็ถูกขัดจังหวะไปเสียก่อน ยิ่งทำให้ผมไม่รู้ว่ามันเป้นความรู้ที่อยากรู้ว่าข้างในนั้นมันคืออะไร หรือว่าผมรู้สึกไปจริงๆซะแล้ว แต่มันแย่ตรงที่ ผมไม่สามารถเลือกได้ ไม่ใช่ว่าผมอยากเลือกทั้งทาง เผื่อให้รู้ว่าตัวเองรู้สึกและต้องการอะไร แต่ผมแค่อยากจะรู้เฉยๆว่า จริงๆแล้วผมต้องการอะไร โดยที่ไม่ต้องเลือกที่จะกลับไปเปิดกล่องใบนั้น หรือแค่ว่าลืมกล่องใบนั้นไป

ตอนนี้กล่องใบนั้นกำลังห่างจากผมไปเรื่อยๆ และผมไม่ได้อยากเหนี่ยวรั้งเอาไว้เพียงเพราะผมไม่แน่ใจ แต่มันก็ไม่ใช่ว่าไม่รู้สึกอะไรและที่แย่ไปกว่านั้น จากอะไรที่เคยดีต่อกัน บางครั้งมันดูจะเริ่มแย่ลง ไม่ว่าผมจะพูดอะไร เป็นห่วงแค่ไหน ทุกความหมายจะถูกมองเป็นแง่ลบ เช่น แค่ถามว่า งานเยอะเหรอกลับบ้านดึก คำตอบจะกลายเป็น เราทำงานช้าไม่ได้ทำงานเร็วเหมือนเธอ

มันอาจจะดูเป็นคนโลเล แต่ผมก็ไม่รู้จะทำยังไงจริงๆ เพราะมันเป็นช่วงเวลาที่ ผม เกือบจะลืม ... และเกือบจะเริ่ม ไปแล้วพร้อมๆกัน ผมไม่ได้อยากจะเป็นแบบนี้เลยจริงๆ

ตอนนี้ผมไม่เคยแม้แต่จะบอกเค้าด้วยซ้ำว่าผมรู้สึกดี หรือรู้สึกชอบเค้า และผมก็ไม่รู้ว่าผมควรจะบอกดีมั้ย เพราะบอกไปผมคิดว่ามันอาจจะแย่ลง และเค้าคงรู้อยู่แล้วแต่พยายามแสดงออกว่า และพูดว่า ผมไม่ได้ชอบเธอหรอกเค้ารู้ดี และคงไม่มีทางไปชอบเค้าด้วย

แล้วคุณล่ะครับเคยเป็นหรือเปล่า