ประมาณเมื่อสัปดาห์ก่อนโน้น จขกท ได้ตั้งกระทู้ขอความช่วยเหลือจากเพื่อนๆ
ตามลิงค์นี้
http://pantip.com/topic/30901953
ซึ่งในกระทู้เก่า จขกท ก็ได้อัพเดตถึงความมีน้ำใจของพี่ทั้ง 2 ท่าน และน้อง 1 ท่านที่ได้ให้ จขกท ติดรถไปวันจันทร์ - พุธ
ซึ่งวันพฤหัส และศุกร์ปรากฏว่าพี่เขามีธุระกะทันหัน จขกท ก็เลยต้องกลับมาใช้บริการรถตู้เหมือนเดิมค่ะ
ก่อนจะเล่าขอใช้พื้นที่ตรงนี้ขอบคุณทุกๆ ท่านที่ให้กำลังใจช่วยโหวตให้กระทู้นั้นเป็นกระทู้แนะนำ
จนทำให้ จบกท ได้เจอกับผู้ใจดีทั้ง 3 ก็ขอขอบคุณทั้ง 3 ท่านมาไว้ ณ ที่นี่อีกครั้งด้วยค่ะ
เหตุเกิดเมื่อเย็นวันศุกร์ค่ะ จขกท ก็ได้ทำใจแล้วว่าเย็นวันศุกร์แบบนี้คงจะลำบากแน่ๆ แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่นค่ะ
(บางทีรถจะติดมากและรถตู้ขาดระยะ รอเป็นชั่วโมงเลยค่ะ)
และตอนนี้กลับมาใส่เฝือกอ่อนอีกค่ะ เพราะขาบวม จริงๆ ถ้ารอถึงสักสองสามทุ่ม คนจะซาไม่ต้องเบียด
แต่มีนัดกับหมอค่ะ เป็นหมอกระดูกจะเข้ามาเฉพาะวัน จ- ศ กลับ 2 ทุ่ม ก็เลยต้องรีบกลับให้ได้
จขกท ไปถึงวินรถตู้ประมาณ 5 โมงครึ่ง ซึ่งรถตู้เพิ่งออกไปพอดี
จขกท ก็เลยรีบจ่ายเงินเป็นคนแรกเพื่อขึ้นคันต่อมา
รอรถตู้ประมาณเกือบๆ 20 นาทีผู้คนก็เริ่มทยอยๆ เยอะขึ้นเต็มฟุตบาท
ซึ่ง จขกท รู้สึกว่าการไปยืนออกันขนาดนั้นเป็นการกีดขวางทางเดินมาก จขกท จึงพยายามยืนหลบๆ น่ะค่ะ
เพราะไม่อย่างนั้นคนที่ใช้ฟุตบาทจะต้องลงไปเดินบนถนน
เผอิญไปเจอพี่ที่รู้จักกันเขาเลยเตือนว่าเดี๋ยวแย่งขึ้นไม่ทัน
วินรถตู้ก็บอกว่าเนี่ยบอกไม่ทันเลยว่าให้เว้นที่ไว้ให้ จขกท พอรถมาเขาแย่งกันขึ้นหมด
จขกท ก็คิดในใจว่า อ้าวแล้วทำไมไม่ช่วยบอกเลย
ตอนนั้น จขกท รู้สึกว่าถ้าเราไม่เรียกร้องสิทธิ์ตัวเอง ไม่ปกป้องตัวเอง ก็คงเป็นตัวเองนี่ล่ะที่จะลำบาก
จขกท ก็เลยรวบรวมความกล้าตะโกนไปว่า
"ขอโทษนะัคะ หนูจ่ายเงินคนแรกแล้วก็ขาเจ็บด้วย รบกวนขอขึ้นก่อนได้ไหมคะ"
ทุกคนก็มองด้วยสีหน้ารังเกียจหรือไม่ก็รำคาญ บอกไม่ถูกเหมือนกันค่ะ
แต่จะบอกว่ารู้สึกแย่มากๆ เลยค่ะ
แล้วก็ไม่มีใครหลบให้เลย จนมีคุณป้าสองคน ก็เลยช่วยดึง จขกท ลงมายืนบนถนนเพื่อจะได้ขึ้นก่อน
พอรถตู้มาก็เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ คือทุกคนก็เป็นเหมือนเดิม
เบียดกันเพื่อให้ได้ขึ้นรถก่อน ดีที่คุณป้าขึ้นไปได้ก่อนคนนึงเลยจองที่ไว้ให้
จขกท ถามตัวเองไปตลอดทางว่าตัวเองกำลังทำผิดหรือเปล่าที่พูดออกไปแบบนั้น
และไม่แน่ใจว่าจะทนในสภาพแบบนี้ต่อไปได้นานขนาดไหน รู้สึกเสียสุขภาพจิตมากค่ะ
แล้วก็ไม่เข้าใจว่าทำไมคนบนรถตู้ ที่บ้านเราอยู่ทางเดียวกัน
เป็นคนฝั่งธนที่ต้องทนสภาพรถติดเหมือนกันถึงได้แล้งน้ำใจต่อกันได้ขนาดนี้
ก็ขอมาเล่าประสบการณ์แต่เพียงเท่านี้
เพื่อนๆ ท่านไหนเห็นว่าที่ จขกท พูดบอกทุกคนไปแบบนั้นผิดก็ช่วยแนะนำด้วยค่ะ
ไม่เข้าใจเลยจริงๆ ขอบคุณที่อ่านมาถึงตรงนี้ค่ะ
อัพเดตกระทู้ หาเพื่อนกลับบ้าน จากสยาม-จุฬาฯ กลับเพชรเกษม/ พุทธมณฑล เล่าประสบการณ์การขึ้นรถตู้ในเย็นวันศุกร์ค่ะ
ตามลิงค์นี้ http://pantip.com/topic/30901953
ซึ่งในกระทู้เก่า จขกท ก็ได้อัพเดตถึงความมีน้ำใจของพี่ทั้ง 2 ท่าน และน้อง 1 ท่านที่ได้ให้ จขกท ติดรถไปวันจันทร์ - พุธ
ซึ่งวันพฤหัส และศุกร์ปรากฏว่าพี่เขามีธุระกะทันหัน จขกท ก็เลยต้องกลับมาใช้บริการรถตู้เหมือนเดิมค่ะ
ก่อนจะเล่าขอใช้พื้นที่ตรงนี้ขอบคุณทุกๆ ท่านที่ให้กำลังใจช่วยโหวตให้กระทู้นั้นเป็นกระทู้แนะนำ
จนทำให้ จบกท ได้เจอกับผู้ใจดีทั้ง 3 ก็ขอขอบคุณทั้ง 3 ท่านมาไว้ ณ ที่นี่อีกครั้งด้วยค่ะ
เหตุเกิดเมื่อเย็นวันศุกร์ค่ะ จขกท ก็ได้ทำใจแล้วว่าเย็นวันศุกร์แบบนี้คงจะลำบากแน่ๆ แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่นค่ะ
(บางทีรถจะติดมากและรถตู้ขาดระยะ รอเป็นชั่วโมงเลยค่ะ)
และตอนนี้กลับมาใส่เฝือกอ่อนอีกค่ะ เพราะขาบวม จริงๆ ถ้ารอถึงสักสองสามทุ่ม คนจะซาไม่ต้องเบียด
แต่มีนัดกับหมอค่ะ เป็นหมอกระดูกจะเข้ามาเฉพาะวัน จ- ศ กลับ 2 ทุ่ม ก็เลยต้องรีบกลับให้ได้
จขกท ไปถึงวินรถตู้ประมาณ 5 โมงครึ่ง ซึ่งรถตู้เพิ่งออกไปพอดี
จขกท ก็เลยรีบจ่ายเงินเป็นคนแรกเพื่อขึ้นคันต่อมา
รอรถตู้ประมาณเกือบๆ 20 นาทีผู้คนก็เริ่มทยอยๆ เยอะขึ้นเต็มฟุตบาท
ซึ่ง จขกท รู้สึกว่าการไปยืนออกันขนาดนั้นเป็นการกีดขวางทางเดินมาก จขกท จึงพยายามยืนหลบๆ น่ะค่ะ
เพราะไม่อย่างนั้นคนที่ใช้ฟุตบาทจะต้องลงไปเดินบนถนน
เผอิญไปเจอพี่ที่รู้จักกันเขาเลยเตือนว่าเดี๋ยวแย่งขึ้นไม่ทัน
วินรถตู้ก็บอกว่าเนี่ยบอกไม่ทันเลยว่าให้เว้นที่ไว้ให้ จขกท พอรถมาเขาแย่งกันขึ้นหมด
จขกท ก็คิดในใจว่า อ้าวแล้วทำไมไม่ช่วยบอกเลย
ตอนนั้น จขกท รู้สึกว่าถ้าเราไม่เรียกร้องสิทธิ์ตัวเอง ไม่ปกป้องตัวเอง ก็คงเป็นตัวเองนี่ล่ะที่จะลำบาก
จขกท ก็เลยรวบรวมความกล้าตะโกนไปว่า
"ขอโทษนะัคะ หนูจ่ายเงินคนแรกแล้วก็ขาเจ็บด้วย รบกวนขอขึ้นก่อนได้ไหมคะ"
ทุกคนก็มองด้วยสีหน้ารังเกียจหรือไม่ก็รำคาญ บอกไม่ถูกเหมือนกันค่ะ
แต่จะบอกว่ารู้สึกแย่มากๆ เลยค่ะ
แล้วก็ไม่มีใครหลบให้เลย จนมีคุณป้าสองคน ก็เลยช่วยดึง จขกท ลงมายืนบนถนนเพื่อจะได้ขึ้นก่อน
พอรถตู้มาก็เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ คือทุกคนก็เป็นเหมือนเดิม
เบียดกันเพื่อให้ได้ขึ้นรถก่อน ดีที่คุณป้าขึ้นไปได้ก่อนคนนึงเลยจองที่ไว้ให้
จขกท ถามตัวเองไปตลอดทางว่าตัวเองกำลังทำผิดหรือเปล่าที่พูดออกไปแบบนั้น
และไม่แน่ใจว่าจะทนในสภาพแบบนี้ต่อไปได้นานขนาดไหน รู้สึกเสียสุขภาพจิตมากค่ะ
แล้วก็ไม่เข้าใจว่าทำไมคนบนรถตู้ ที่บ้านเราอยู่ทางเดียวกัน
เป็นคนฝั่งธนที่ต้องทนสภาพรถติดเหมือนกันถึงได้แล้งน้ำใจต่อกันได้ขนาดนี้
ก็ขอมาเล่าประสบการณ์แต่เพียงเท่านี้
เพื่อนๆ ท่านไหนเห็นว่าที่ จขกท พูดบอกทุกคนไปแบบนั้นผิดก็ช่วยแนะนำด้วยค่ะ
ไม่เข้าใจเลยจริงๆ ขอบคุณที่อ่านมาถึงตรงนี้ค่ะ