ฉันจำได้ว่า ตอนที่ฉันเป้นเด็ก
เวลาที่ฉันพูดแซง หรือแย่งพูดเวลาที่ผู้ใหญ่เค้าคุยกัน
ฉันต้องโดนแม่ด่า... อิหมาน้อยพลอยเห่า

หรือ อินายว่าขี้ข้าพลอย ไม่งั้นก็ อิหมออ้อยแซมรู
(หมออ้อยนี่ฉันยืมมาจากทู้โน้นเน้อค่ะ)

แต่แม่ไม่เคยอธิบายเพิ่มเติมว่า มันไม่ดียังไง มันไม่น่ารัก มันไม่สมควร มันไม่ใช่เรื่องของเด็ก...


พอฉันเริ่มโตเข้าสู้วัยรุ่น

ตอนนั้นฉันอยู่ ม.2
วันหนึ่งในชั่วโมงเรียน ฉันนั่งเคี้ยวหมากฝรั่ง
อาจารย์หันมาเห้นพอดี ท่านบอกว่า ให้คายทิ้งเดี๋ยวนี้

ฉันนั่งตรงประตูพอดี ...สิ้นเสียงอาจารย์ ฉันพ่นหมากฝรั่ง ออกจากปากทันที...ยยย

ผล ...วันรุ่งขึ้นอาจารย์เชิญ ผปค มารับรู้พฤติกรรมฉัน
แม่ฉันก็ไปพบอาจารย์ แต่ก็เหมือนเดิม เค้าไปแบบเสียไม่ได้ ...

ในตอนนั้นฉันไม่รู้หรอกค่ะว่า มันผิดยังไง มันไม่เหมาะไม่ควรยังไง
คิดแต่ว่า อาจารย์ช่างเรื่องมากจริงๆ

แต่พอวันเวลาผ่านไปเมื่อฉันโตขึ้นฉันจึงรู้ว่าไอ้การกระทำที่ฉันทำในตอนนั้นมันถ่อยสิ้นดี


อีกครั้ง ตอนนั้นฉันมีแฟน(สามีฉันในตอนนี้)เพิ่งคบกัน
เค้าพาฉันไปกินไอติมในร้านที่หรูมาก
มันเป็นร้านเดียวที่มีใน จว นครสวรรค์...ไอติมโฟโมสต์

จะสั่งไอติมฉันก้สั่งไม่เป็น ฉันจึงสั่ง น้ำส้มคั้น...

พอเค้ายกมาให้มันจะมีจานรองแก้วมาด้วย
ฉันนั่งมอง นานมากแล้วคิด ฉันจะกินยังไง...

ฉันเอื้อมมือไปถือแก้วยกน้ำส้มขึ้นดื่มแล้วคิด ฉันจะวางนอกจานรองหรือในจานรองแก้ว...
(ฉันเล่าให้ลูกสาวฟังถึงตอนนี้ลูกเร่งฉันว่า สรุปแม่สรุป เธอคงอยากรู้เร็วๆคงขี้เกียจลุ้น)

สุดท้ายฉันวางในจานรองเเก้ว (ฉันแอบดูโต๊ะข้างๆ...)
เล่าให้ลูกฟังถึงตอนนี้ ฮากันตรึมเลย


เรื่องมารยาทนี่เป้นเรื่องละเอียดอ่อน ไม่มีใครรู้มาแต่อ้อนแต่ออกหรอกค่ะ
ผู้ใหญ่ต้องคอยชี้แนะ ให้คำแนะนำ สิ่งไหนควร สิ่งไหนไม่ควร

ค่อยๆปลูกฝังกันไปทีละเล็กทีละน้อย
สำหรับฉัน ฉันชอบเล่าให้ลูกฟังค่ะ ใช้เวลานั่งรถไปไหนด้วยกันไกลๆ
ก็เล่าให้ฟัง เรื่องตอนที่เรายังเด็กๆบ้าง อ่านเจอในหนังสือบ้าง
หรืออีกที เค้าทำผิด ก็บอกก็สอนกันเดี๋ยวนั้นเลย

มีอยู่ครั้งฉันเคยตบลูกชายจนเลือดกำเดาไหลเพียงเพราะเค้าพูดจาไม่ดีด่าพ่อเค้า(น่าจะ4ขวบ)
ตบแล้วฉันอธิบายให้เค้าฟังด้วย ว่าเป็นเพราะอะไรทำไมฉันจึงตบ
(ในตอนนั้นไม่ได้ตั้งใจตบให้ถึงกับเลือดแต่เพราะคงโมโหมากเลยพลั้งมือไปหน่อยเห็นเลือดลูกแล้วใจวูบเลยค่ะ)

จากการกระทำในครั้งนั้น ลูกจำมาก เค้าไม่เคยด่าให้ได้ยินอีกเลย
ตอนหลังๆพอเค้าโมโห เค้าจะท่อง รถยักษ์ รถยักษ์ เจ็ด แปด เก้า(ท่องไปร้องไห้ไป)





ฉันเปิดร้านขายอาหารตามสั่ง
ทำให้ฉันพบเจอผู้คนที่หลากหลาย
เห็นการกระทำของคนหลายช่วงวัย ของเด็ก ของวัยรุ่น ยันวัยคนแก่
การกระทำหลายอย่างที่ฉันเห็นแล้วอดคิดไม่ได้ว่า  
ทำไมเค้าไม่คิดที่จะเรียนรู้เรื่องมารยาทในการอยู่ร่วมกันในสังคม

แล้วคิดเลยเถิดไปถึง พ่อแม่เค้าไม่สอนกันบ้างหรือยังไง(ในกรณีที่เป็นเด็ก)
เด็กๆส่วนใหญ่ที่เจอคือ อาหารเต็มปากยังพูดคุยไม่หยุด ชอบแย่งพูดเวลาผู้ใหญ่เค้าคุยกัน

ชอบหยิบของบนโต๊ะมาเล่น(กระดาษทิชชู่ ไม้จิ้มฟัน)โดยที่ผู้ใหญ่ไม่ว่ากล่าวตักเตือน
มีอยู่ครั้งฉันอดไม่ได้...ต้องเอ่ยปากว่าเลยค่ะ
เด็กมากับผู้ใหญ่ มาถึงนั่งโต๊ะ เด็กเทช้อนที่ฉันจัดใส่กล่องไว้ลงบนพื้นโต๊ะ
โดยที่พ่อเค้าก็นั่งอยู่แต่ไม่ห้ามลูก
ฉันจึงร้องบอกว่า หนูอย่าเล่นช้อนป้าครับ...

นั่นแหละพ่อเค้าจึงตีมือลูก(ทำแบบนี้ก็ไม่ถูก ควรจะบอกว่ากล่าวตักเตือนให้เหตุผลเช่นช้อนมันจะสกปรกมีเชื้อโรคมาเกาะ)

อ้อ...มีอีกครอบครัวหนึ่ง มาถึงพอจอดรถที่หน้าร้านปุ๊บ
เจ้าลูกชายน่าจะ ป.2 ป.3 นี่แหละ
วิ่งลงจากรถยืนข้างๆรถ แล้วจะควักช้างน้อยออกมาฉี่ทันที
ทำแบบนี้ทุกครั้ง พ่อเค้าเห็นก็ไม่สอนลูก(คงเห็นเป็นเด็กผู้ชาย)

ฉันได้แต่นึกในใจ เค้าสะสมความมักง่ายให้ลูกกันตั้งแต่ยังเล็กๆเลยเน๊าะ
(เด็กคนนี้โตขึ้นคงเหมือนผู้ใหญ่บางคนที่ชอบยืนฉี่ข้างทางนั่นแหละเพราะเค้าชินกับสิ่งที่เค้าทำ)


แม่ๆท่านไหนมีวิธีสอนมารยาทให้ลูกกันยังไงคะ เรามาแชร์กัน

ปล.เรื่องมารยาทของคนวัยอื่นจะนำมาเล่าในโอกาสต่อไปค่ะ


ขอบคุณค่ะ