ถึงคนเขียนบท ที่รับหน้าที่เอานิยายมายำหน่อยครับ

อันนี้สืบเนื่องจากกระทู้ดาวเกี้ยวเดือนครับ
ฝากถึงคนเขียนบทเรื่องการเอานิยายมาทำละครแล้วทำให้คนดูรู้สึกว่าทำลายบทละคร
เข้าใจว่าอยากให้ละครที่ตัวเองเขียนบทมีมิติแปลกใหม่ ไม่ใช่เอานิยายหรือบทละครเก่าทั้งดุ้นมาทำ

แต่การเหลือแ่ก่นของเรื่องมันควรรักษาไว้ในแบบเดิม โดยเหลือเรื่องสำคัญที่จะทำให้เรารักละครเรื่องนี้ได้
ขอแสดงสูตรที่ชอบตามความเห็นส่วนตัวหน่อยนะครับ

1) คาแรคเตอร์ที่เรายังคงหลงรักไปด้วยกัน พระเอกนางเอกที่คนดูเองก็จะหลงรักเขาไปพร้อมๆกัน ซึ่งคนเขียนบทชอบเอาไปตีความใหม่ให้ออกมาดีสู้ต้นฉบับไม่ได้ ไม่เอาความแปลกใหม่ที่แย่ลงสิครับ คนดูชอบ"คุณกุ๊ก"ที่อบอุ่นในสูตรสเน่หา คนดูชอบคนน่ารักเหมือนพระเอกรากบุญที่มีเหตุผลขี้เก็กแต่ก็ดูอบอุ่นและปกป้องคนที่รักได้แล้วก็แอบหวานเล็กๆ ชอบพระเอกสามีกำมะลอที่บีบนวดปรนนิบัตรทำอาหารดูแลกันอย่างดี เขียนตัวละครให้ผิดจากที่เป็นถามตัวเองหน่อยเถอะว่าถ้าเป็นตัวเองจะหลงรักเขาลงเหรอ?จะรักเขาที่ตรงไหน? นอกนั้นก็ต้องเป็นคาแรคเตอร์สะใจๆอย่างเรยาหรือมุนินทร์ อันนั้นคือชอบดูเขาทำแบบที่ตัวเองอยากทำร้ายลึกๆเชือดๆ

2) บทสูตรงอนๆ หึงหวง เข้าใจผิด เอาแต่พอประมาณบทงอนเข้าใจผิด เอาจริงๆคนดูก็ชอบนะครับ แต่ไม่ใช่เยอะเกินไป มีเล็กน้อยพอกล้อมแกล้มแบบทีวีซีนอะกำลังดี ละครหนึ่งเรื่องมีอัตราส่วน หึงหวงเข้าใจผิดไร้สาระซักตอนก็ดีแล้ว แต่หลายเรื่องเป็นงี้ทั้งตอนไปสองสามตอนก็มี เอาซะไม่อยากดูทีวีเลยเพราะมันกดข้ามไม่ได้
อย่างซิกเซ้นภาคแรกที่ทำจากหนังสือสามเล่มซึ่งเนื้อหาเยอะอยู่แล้วกลับตัดเนื้อหาสำคัญสนุกๆออกไป แล้วใส่ฉากหึงหวงไร้สาระคูณสามเข้ามา.............ไม่มีคำพูดจริงๆครับ(ภาคสองจะทำจากสองเล่มที่เหลือแล้วใส่บทแม่ยายเข้ามา แค่ได้ยินก็รู้สึกแย่แล้วครับ)
สามีกำมะลอพระเอกนางเอกน่ารักมาตลอดกลับมางี่เง่าเอาสามตอนหลังและงี่เง่าต่อเนื่องหลังจากได้นางเอกซะด้วย(ถ้าชีวิตจริงคงฟันแล้วทิ้ง)
นางเอกรากบุญเก่งกล้าสามารถเข้าใจอะไรได้ดีมาตลอดมาเปิดโหมดนางเอกก่อนจบหนึ่งตอนเซ็งไปตามๆกัน แต่มันน้อยและใกล้จบมาก อย่างนี้รับได้ครับ


3) ฉากฟินๆซักหลายๆฉาก อันนี้จริงๆผมว่าคนเขียนบทส่วนใหญ่ทำส่วนนี้เป็นอยู่แล้วนะครับ แต่บางครั้งช่วงเวลาดีๆเป็นบางฉากมันก็สู้ความรู้สึกดีในทุกฉากไม่ได้ ซึ่งจะเกิดได้ง่ายถ้าคาแรคเตอร์ของคุณน่ารักพอมันจะดูดีไปทุกฉากได้เอง ไม่ใช่น้ำขึ้นน้ำลง ฉากนึงฟินมากแต่ฉากที่เหลือแย่หมดเพราะคาแรคเตอร์มันไม่น่ารัก

การทำลายบทละครมันมีลักษณะคือทำลายคาแรคเตอร์ ซึ่งคนเขียนบทเดี๋ยวนี้ชอบเขียนให้
- นางเอกขี้วีนขี้โวยวาย"อย่างไม่มีเหตุผล" อาจพยายามให้หลุดจากความสุภาพแบบผ้าพับไว้ที่น่าเบื่อให้ละครยุคโบราณ
แต่จริงๆความสุภาพเรียบร้อยก็ทำให้เป็น มีสเน่ห์ มีอารมณ์ขัน อบอุ่น ใจดี ฉลาดได้นะครับ คนสุภาพจะสามารถใช้คำสุภาพพูดตรงประเด็นให้ฝ่ายตรงข้ามอึ้งได้นะครับละครเรื่องในมีฉากนางเอกด่าหน้านิ่งแต่มีเหตุผลนี่ผมว่าเท่ห์มาก(มาเงียบๆแต่เถียงไม่ได้)สำคัญที่สุดของที่สุดเลยครับทุกคนชอบผู้หญิง(และผู้ชาย)ขี้อ้อนครับ ถ้าเปิดใจให้กัน แล้วอ้อนกันนิดๆรับรองฟินสุดๆครับ
ผู้หญิงเก่งกล้าไม่ใ่ช่ผู้หญิงวีนเก่งไม่ยอมคนนะครับ แค่ด่าเก่งมันไม่นับว่าเก่งนะครับ ใครคิดว่าด่าเก่งคือผู้หญิงเก่งคุณจะพบว่าคุณมีปัญหากับแฟนบ่อยๆผมรับรอง ถ้าคุณครีเอทผู้หญิงเก่งในบทละครเป็นอย่างนี้อันนี้ผมคิดว่าคุณเข้าใจผิดตั้งแต่ชีวิตจริงคุณแหงแซะเลยครับ

- พระเอกเก็กด่าก้าวร้าวชอบแกล้งนางเอกด่าใส่หน้าดูถูกต่างๆนาๆ ซึ่งคงจะมีอิทธิพลจากวัฒนธรรมเกาหลี (ใครเคยเจอ"พ่อบ้าน"เกาหลีตัวจริงจะพบว่ามันหยาบมาก ตบเมียออกที่สาธารณะ ตบลูกกระเด็นโชว์แมนได้เลย ซึ่งจริงๆมันคงรับได้ในวัฒนธรรมเขา) เอากันจริงๆใครจะไปรักคนแบบนี้วะถ้าไม่มีเงินหน้าตาไม่ดี คาแรคเตอร์พระเอกนี่มันชี้เป็นชี้ตายเรทติ้งละครได้เลยนะครับ จริงพระเอกจะหยาบหรือกวนตีนอะทำได้คนชอบด้วย แต่สำคัญคือต้อง"อบอุ่น ใจดี ดูแล เป็นที่พึ่ง โรแมนติก"สำคัญเลยครับ ถ้าสักแต่ว่ากวนตีนอย่างเดียวมันไม่พอนะครับ
มันต้องกวนตีนเสร็จขับรถไปส่ง กวนตีนเสร็จหาข้าวให้กิน ปกป้องคุ้มครองดูแลทั้งร่างกายและจิตใจ (เสริมบทหยอดๆอ้อนๆเอาใจแม่ยกฟินถึงไหนถึงกันครับ)
ผมอ่านนิยายไทยส่วนใหญ่นักเขียนไทยมักทำได้ดี แต่นักเขียนบทมันเอาคาแรคเตอร์มาครึ่งๆกลางๆมาทำจนเละ เพราะพระเอกมันหวานเป็นบางฉาก นอกนั้นไม่ใจดีทิ้งขว้างไม่ดูแลปล่อยให้พระรองดูแลรักษาฟูมฟักแล้วค่อยไปสอยกลับตอนจบ........ ไม่ไหวครับสงสารคนเขียนนิยาย เขียนบทเสร็จแล้วกลับไปดูนิดนึงไม่เอาสีข้างถูแล้ว รักพระเอกลงรึเปล่า? ถ้าคุณเองยังรักไม่ลง ละครดับแน่นอนครับ

ความเห็นส่วนตัวนะครับแต่เห็นเรื่องไหนดังก็เป็นประมาณนี้แหละครับ