การนิยาย กับบการเขียนเรื่องสั้น อันไหนยากกว่ากัน

ถ้าแต่งให้ได้อรรถรส ไม่ใช่รำพึงรำพัน เหมือนสมัยนี้ชอบทำ เรื่องสั้นยากกว่า เพราะเรื่องต้องสั้น กระชับ แต่มีไคลแม็กซ์

นิยายดูเหมือนยาก เพราะต้องเขียนมาก หลายหน้า แต่ถ้าคิดธีมเรื่อง วางโครงเรื่อง วางตัวละคร มีรายละเอียด เช่น ชื่อ อายุ บุคลิกลักษณะ อุปนิสัย รสนิยม อาชีพ ฯลฯ จากนั้นแบ่งโครงเรื่องเป็นตอน ๆ การดำเนินเรื่องจะได้ต่อเนื่อง ก็จะสนุกครบรสดี  

นิยายหรือเรื่องสั้นก็ต้องมีไคลแม็กซ์เหมือนกัน


คอมฯ ช่วยได้เยอะในการประพันธ์ ในด้านการหาและเก็บข้อมูล และพิมพ์งาน

คนสมัยก่อนใช้พิมพ์ นิ้วแทบหัก ลบก็ยาก

คนสมัยก่อนโน้น... ใช้เขียน เมื่อยมือ แต่สะดวกกว่าพิมพ์ เพราะแค่ถ่าน/ ดินสอ / ปากกา กระดาษ
แต่งที่ไหนก็ได้ สุนทรภู่ชอบแต่งเรื่องในเรือ เจอสิ่งกระทบใจ-ประทับใจ เขียนปุ๊บปั๊บเลย

ศรีปราชญ์ใช้นิ้วเท้าเขียนบนพื้นดิน ก่อนถูกประหารชีวิต (เขาว่ามา) ได้โคลงคลาสสิก ที่ใครๆ ก็ชอบยกมากล่าว

"ธรณีนี่นี้                เป็นพยาน

เราก็ศิษย์มีอาจารย์          หนึ่งบ้าง

เราผิดท่านประหาร          เราชอบ

เราบ่ผิดท่านมล้าง           ดาบนี้ คืนสนอง"

(แปลก...ทำไมศรีปราญช์ไม่ใช้คำแทนตัวเองว่า "กู" ทั้ง ๆ ที่แค้นซะขนาดนั้น แล้วอีกอย่างจะใช้ กู หรือ เรา - ซึ่งฟังสุภาพกว่ากู แต่ยังไงก็ตายแน่
"เรา" เป็นคำที่ไม่โบราณเท่าไร และคำว่าเรา ชนชั้นสูงชอบใช้เป็นสรรพนามแทนตัวเอง กล่าวกับผู้ที่ต่ำศักดิ์กว่า-อย่างไม่เป็นทางการ
ถ้าเป็นทางการจะใช้ว่า ข้า /ข้าพเจ้า... ความคิดเห็นส่วนตัวค่ะ)