ตอนนี้แม่เราไม่คุยด้วยเลย เนื่องจากเราบอกว่าถ้าคลอดแล้วเราอยากเลี้ยงลูกเองมากกว่า
ถึงมันจะลำบากเราก็เข้าใจนะ แต่แม่เราก็บอกเข้าใจแล้วก็ร้องไห้แล้วก็วางหูไปเลย
ไม่หด้คุยกันประมาณเดือนนึงแล้ว ตั้งแต่เราท้องได้ห้าเดือนเราขอหยุดส่งเงินให้แม่เพราะจะเก็บเป็นค่าคลอดและใช้จ่ายระหว่างลาคลอดก่อน เพราะแม่เราก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไร บ้านเรามีธุรกิจส่งออกน่ะ
แม่เรางอนเรื่องนี้ไปสองเดือน โทรไปก็ไม่อยากคุยด้วย ก็เลยต้องคุยผ่านน้องชายเอา
เรื่องลูกเราอยากเลี้ยงเองมากกว่า เพราะแม่เราเป็นคนตามใจเด็กอย่างน้องชายเราห่างกันเก้าปี
อยากได้อะไรต้องไแ้ทุกอย่าง เปลี่ยนรถปีละครั้ง เปลี่ยนมือถือปีละสองเครื่อง ไปเที่ยวก็ซื้อเหล้าให้
ต้องแบล๊คหรือชีวาส เสือผ้ารองเท้าจัดเต็ม ตอนนี้เรียนอยู่ปีสามล่ะ
ส่วนเราหรอลูกสาวคนโต ลูกผู้หญิงผู้บอบบาง ทำทุกอย่างเองอาบน้ำทำการบ้าน เดินไปขึ้นรถโรงเรียนตั้งแต่อนุบาล น้องคลอดมา ขอบอกคำเดียวว่าเลี้ยงน้องเหมือนลูก ทำให้ทุกอย่าง จนคนแถวบ้านคิดว่าเป็นลูกเราซะอีก บอกว่าแม่เราสบายจังมีลูกสาวดีขนาดนี้ เราก็ได้แต่ปลื้มใจแม้ว่าจะเหนื่อยสายตัวแทบขาด พอมอปลายเรียนได้ทุนไม่ต้องเสียค่าเทอม เข้ามหาวิทยาลัยทำงานพิเศษไปด้วยเรียนไปด้วย
จ่ายทุกอย่างเองไม่ขอเงินพ่อแม่ตั้งแต่ปีหนึ่ง จบมาหางานทำได้เลยซื้อรถคันนึงแม่ก็เอาไปขายต่อ ซื้อรถให้แม่ แม่ผ่อนไม่ไหวก็เอามาให้เราผ่อนต่อ พอผ่อนหมดแม่ก็จะเอารถไปรถไปเข้าไฟแนนซ์เอาเงินมาซื้อรถมอไซค์ให้น้องชาย เพราะพ่อไม่ยอมซื้อให้ พ่อบอกมากเกินไปมอไซค์อะไรเป็นแสน
เรื่องที่เราขัดใจแม่ได้แก่ ไม่แต่งงานกับคนที่แม่ชอบ แม่เราไม่ชอบแฟนเราเอามากๆ บอกว่าหน้าตาดีไป ดูเด็กไม่เป็นผู้ใหญ่ ไม่รวย เป็นคนจีนอีกต่างหาก เราก็เลยแต่งงานแล้วก็ย้ายมาอยู่กรุงเทพกับแฟนเลย ทุกครั้งที่คุยกันแม่จะถามเมื่อไหร่จะเลิกกัน เมื่อไหร่จะหย่า แต่ก็ถามว่าเมื่อไหร่จะมีหลาน พอเราท้องก็บอกว่าต้องกลับมาคลอดที่บ้าน เอาหลานไว้กับแม่แล้วจะไปไหนก็ไป อ้าว!
เรารักแม่มากนะแต่ก็ทำตัวไม่ถูก บางทียายกับน้าเราก็ว่านะว่าแม่เรารักลูกไม่เท่ากัน เราพยายามไม่คิดแต่ก็อดคิดไม่ได้ แม่เคยบอกว่าเราเก่งเลยไม่ต้องห่วงไม่ต้องดูแลมาก แต่ลึกๆก็อยากให้แม่ดูแลเรามั้งนะ
แต่ตอนนี้
อนเราน่ะสิ แม่เราว่างชอบออกไปเที่ยวนู่นนี่นั่น เราอยากให้แม่ดูแลพ่อมากกว่า เพราะพ่อเค้าก็แก่แล้ว ไหนจะยายอีก เราก็เลยไม่อยากให้แม่มีภาระเพิ่มขึ้น จะทำไงดี เฮ้อ!!!!!!
:)อนเพราะจะไม่ทิ้งหลานไว้ให้เลี้ยง
ถึงมันจะลำบากเราก็เข้าใจนะ แต่แม่เราก็บอกเข้าใจแล้วก็ร้องไห้แล้วก็วางหูไปเลย
ไม่หด้คุยกันประมาณเดือนนึงแล้ว ตั้งแต่เราท้องได้ห้าเดือนเราขอหยุดส่งเงินให้แม่เพราะจะเก็บเป็นค่าคลอดและใช้จ่ายระหว่างลาคลอดก่อน เพราะแม่เราก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไร บ้านเรามีธุรกิจส่งออกน่ะ
แม่เรางอนเรื่องนี้ไปสองเดือน โทรไปก็ไม่อยากคุยด้วย ก็เลยต้องคุยผ่านน้องชายเอา
เรื่องลูกเราอยากเลี้ยงเองมากกว่า เพราะแม่เราเป็นคนตามใจเด็กอย่างน้องชายเราห่างกันเก้าปี
อยากได้อะไรต้องไแ้ทุกอย่าง เปลี่ยนรถปีละครั้ง เปลี่ยนมือถือปีละสองเครื่อง ไปเที่ยวก็ซื้อเหล้าให้
ต้องแบล๊คหรือชีวาส เสือผ้ารองเท้าจัดเต็ม ตอนนี้เรียนอยู่ปีสามล่ะ
ส่วนเราหรอลูกสาวคนโต ลูกผู้หญิงผู้บอบบาง ทำทุกอย่างเองอาบน้ำทำการบ้าน เดินไปขึ้นรถโรงเรียนตั้งแต่อนุบาล น้องคลอดมา ขอบอกคำเดียวว่าเลี้ยงน้องเหมือนลูก ทำให้ทุกอย่าง จนคนแถวบ้านคิดว่าเป็นลูกเราซะอีก บอกว่าแม่เราสบายจังมีลูกสาวดีขนาดนี้ เราก็ได้แต่ปลื้มใจแม้ว่าจะเหนื่อยสายตัวแทบขาด พอมอปลายเรียนได้ทุนไม่ต้องเสียค่าเทอม เข้ามหาวิทยาลัยทำงานพิเศษไปด้วยเรียนไปด้วย
จ่ายทุกอย่างเองไม่ขอเงินพ่อแม่ตั้งแต่ปีหนึ่ง จบมาหางานทำได้เลยซื้อรถคันนึงแม่ก็เอาไปขายต่อ ซื้อรถให้แม่ แม่ผ่อนไม่ไหวก็เอามาให้เราผ่อนต่อ พอผ่อนหมดแม่ก็จะเอารถไปรถไปเข้าไฟแนนซ์เอาเงินมาซื้อรถมอไซค์ให้น้องชาย เพราะพ่อไม่ยอมซื้อให้ พ่อบอกมากเกินไปมอไซค์อะไรเป็นแสน
เรื่องที่เราขัดใจแม่ได้แก่ ไม่แต่งงานกับคนที่แม่ชอบ แม่เราไม่ชอบแฟนเราเอามากๆ บอกว่าหน้าตาดีไป ดูเด็กไม่เป็นผู้ใหญ่ ไม่รวย เป็นคนจีนอีกต่างหาก เราก็เลยแต่งงานแล้วก็ย้ายมาอยู่กรุงเทพกับแฟนเลย ทุกครั้งที่คุยกันแม่จะถามเมื่อไหร่จะเลิกกัน เมื่อไหร่จะหย่า แต่ก็ถามว่าเมื่อไหร่จะมีหลาน พอเราท้องก็บอกว่าต้องกลับมาคลอดที่บ้าน เอาหลานไว้กับแม่แล้วจะไปไหนก็ไป อ้าว!
เรารักแม่มากนะแต่ก็ทำตัวไม่ถูก บางทียายกับน้าเราก็ว่านะว่าแม่เรารักลูกไม่เท่ากัน เราพยายามไม่คิดแต่ก็อดคิดไม่ได้ แม่เคยบอกว่าเราเก่งเลยไม่ต้องห่วงไม่ต้องดูแลมาก แต่ลึกๆก็อยากให้แม่ดูแลเรามั้งนะ
แต่ตอนนี้