ไม่รู้ว่านานเท่าไร ไม่รู้ว่าไกลแค่ไหน...
มาเป็นเพลงเลย
แค่อยากจะบอกว่า เวลาที่ไม่มีอะไรทำ
หรือรู้สึกเศร้า เหงา เม่อ...แล้วได้เข้ามาอ่านกระทู้ต่างๆในห้องสยาม
ชอบมากเลยค่ะ บ่องตง
เจอใครต่อใครที่เราไม่เคยแม้แต่จะเห็นหน้า
แต่เวลาใครจั้งกระทู้อะไร จะมีคนรวมตัวกันเพื่อเข้ามาจอบ
บางคนเข้ามาให้กำลังใจ บางคนเข้ามาเกรียน แต่ไม่มีอะไร
บางคนเข้ามาขำๆ บางคนก็เข้ามาอ่านหรือมาส่องโดยไม่แสดงตัวใดๆ
(เราก็เป็นหนึ่งในนั้นค่ะ หรือบางที ถ้ากระทู้ในหรือคำตอบไหนโดนใจก็จะกดโหวตให้)
ส่วนใหญ่เล่นในมือถือนะคะ
เราชอบที่จะใช้นิ้วมือค่อยๆเลื่อนลงเพื่อหากระทู้ที่สนใจอ่าน
แต่ถึงกระทู้ไหนไม่ได้อ่านแต่มันก็ได้ผ่านสายตาเราทุกกระทู้
ก็ไม่รู้ทำไม บางกระทู้ไม่ได้เข้าไปอ่าน แต่แค่ผ่านตา
เรากลับรู้สึกดี นะ่นคงเป็นเพราะเหมือนเรา
ได้เข้ามาในห้องเรียนห้องหนึ่ง ที่มีเพื่อนเราเต็มไปหมด
ซึ่งทุกคนกำลังจับกลุ่มคุยกัน มองไปรอบๆห้อง แค่หันไปยิ้มให้เพื่อน
บางคนก็รู้สึกดีนักหนา เพราะนั่นคือเพื่อนเรา
หรือบางกลุ่ม เข้าไปคุยกับเค้าโดยที่เราไม่ได้คุยด้วย
แต่เราก็ขำกับบทสนทนาที่เขาคุยหรือหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน
บางกลุ่มเราก็สามารถเข้าไปนั่งสนทนาโต้ตอบได้อย่างสนุกสนานและเมามันส์
อยากขอบคุณจริงๆที่มีเว็บพันทิพย์ มีที่ให้ระบาย มีที่ให้บอกความรู้สึกต่างๆนานา
มีเสียงหัวเราะ(แม้เราจะนั่งอมยิ้มอยู่คนเดียว)
เราก็ไม่รู้ว่าความรู้สึกดีๆแบบนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร
ซึ่งบางหัวข้อ เราไม่สามารถบอกผ่านเฟสได้
เพราะมีแต่คนรู้จักเราเยอะแยะ แต่ก็อาจจะไม่ได้รู้จักเราดี
อาจจะติดว่าเรากำลังเพ้อเจ้ออะไรก็ได้ แต่ในเว็บพีนทิพย์นั้นไม่ใช่เลย
พล่ามมาเยอะค่ะ ไม่รู้มีใครเข้าใจในสิ่งที่เราอธิบายไหม
ถ้าอ่านแล้วดูเพ้อเจ้อมากก็อย่าว่ากันเลยนะค่ะ อิอิ
แค่อยากขอบคุณเว็บพันทิพย์ โดยเฉพาะ ห้องสยามแสควร์
มาเป็นเพลงเลย
แค่อยากจะบอกว่า เวลาที่ไม่มีอะไรทำ
หรือรู้สึกเศร้า เหงา เม่อ...แล้วได้เข้ามาอ่านกระทู้ต่างๆในห้องสยาม
ชอบมากเลยค่ะ บ่องตง
เจอใครต่อใครที่เราไม่เคยแม้แต่จะเห็นหน้า
แต่เวลาใครจั้งกระทู้อะไร จะมีคนรวมตัวกันเพื่อเข้ามาจอบ
บางคนเข้ามาให้กำลังใจ บางคนเข้ามาเกรียน แต่ไม่มีอะไร
บางคนเข้ามาขำๆ บางคนก็เข้ามาอ่านหรือมาส่องโดยไม่แสดงตัวใดๆ
(เราก็เป็นหนึ่งในนั้นค่ะ หรือบางที ถ้ากระทู้ในหรือคำตอบไหนโดนใจก็จะกดโหวตให้)
ส่วนใหญ่เล่นในมือถือนะคะ
เราชอบที่จะใช้นิ้วมือค่อยๆเลื่อนลงเพื่อหากระทู้ที่สนใจอ่าน
แต่ถึงกระทู้ไหนไม่ได้อ่านแต่มันก็ได้ผ่านสายตาเราทุกกระทู้
ก็ไม่รู้ทำไม บางกระทู้ไม่ได้เข้าไปอ่าน แต่แค่ผ่านตา
เรากลับรู้สึกดี นะ่นคงเป็นเพราะเหมือนเรา
ได้เข้ามาในห้องเรียนห้องหนึ่ง ที่มีเพื่อนเราเต็มไปหมด
ซึ่งทุกคนกำลังจับกลุ่มคุยกัน มองไปรอบๆห้อง แค่หันไปยิ้มให้เพื่อน
บางคนก็รู้สึกดีนักหนา เพราะนั่นคือเพื่อนเรา
หรือบางกลุ่ม เข้าไปคุยกับเค้าโดยที่เราไม่ได้คุยด้วย
แต่เราก็ขำกับบทสนทนาที่เขาคุยหรือหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน
บางกลุ่มเราก็สามารถเข้าไปนั่งสนทนาโต้ตอบได้อย่างสนุกสนานและเมามันส์
อยากขอบคุณจริงๆที่มีเว็บพันทิพย์ มีที่ให้ระบาย มีที่ให้บอกความรู้สึกต่างๆนานา
มีเสียงหัวเราะ(แม้เราจะนั่งอมยิ้มอยู่คนเดียว)
เราก็ไม่รู้ว่าความรู้สึกดีๆแบบนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร
ซึ่งบางหัวข้อ เราไม่สามารถบอกผ่านเฟสได้
เพราะมีแต่คนรู้จักเราเยอะแยะ แต่ก็อาจจะไม่ได้รู้จักเราดี
อาจจะติดว่าเรากำลังเพ้อเจ้ออะไรก็ได้ แต่ในเว็บพีนทิพย์นั้นไม่ใช่เลย
พล่ามมาเยอะค่ะ ไม่รู้มีใครเข้าใจในสิ่งที่เราอธิบายไหม
ถ้าอ่านแล้วดูเพ้อเจ้อมากก็อย่าว่ากันเลยนะค่ะ อิอิ