คือเรื่องของผมมีอยู่ว่า คือผมได้ไปเจอคนๆนึงทางเฟสบุ๊ค เมื่อราวๆ ปลายปีที่แล้วครับ เราก็แชทกันมาเรื่อยๆ
คือมันเป็นแค่ตัวหนังสือนะครับ แต่มันกลับทำให้เรารู้สึกดี ดีมาก ดีจนมันทำให้ผม จากผู้ชายปกติ เกิดชอบผู้ชายอีกคน
ขึ้นมาทั้งที่ยังไม่เห็นหน้าเขา คือผมก็แปลกใจตัวเองไงครับ ว่าทำไมอยู่ๆ ชอบเขาขึ้นมา เราคุยกันอยู่สักพักนึงครับ
คือผมจะมีเฟสบุ๊ค 2 อัน คืออันนึงเป็นของจริงอะไรแบบนี้ครับ จนผมยอมให้เขาแอดอันจริงไป แต่คือผมอยากเห็นหน้าเขาก่อนไงครับ
แต่จริงๆมันก็ไม่ได้สำคัญมากหรอกครับ แต่ว่ามันหลงรักไปแล้ว แต่ว่าด้วยความอยากเห็นหน้าผมจึงพยายามคะยั้นคะยอ
ให้เขาเอารูปจริงมาให้ได้ เพราะผมก็กลัวจะโดนนหลอก เขาก็เอารูปนั้นรูปนี้มา ไม่ยอมเอารูปจริงๆซะที บ่ายเบี่ยงไปเรื่อย
จนสุดท้ายผมตัดสินใจที่จะหยุดคุย แต่พอหยุดกับผมไปไม่ถึง 3 วันครับ เขาก็ไปคุยกับคนใหม่แล้ว ผมก็งง ว่าทำไมมันเร็วอย่างนี้
จนผ่านไปประมาณช่วงวาเลนท์ไทน์ ผมได้รับข้อความจากเขา คือพอเห็นข้อความ มันทำให้เรารู้สึกใจพองโต
แล้วทำให้ผมกลับไปทักเขาอีกครั้ง แต่เขาก็เหมือนไม่ค่อยเต็มใจคุยเท่าไหร่ จนถัดมาประมาณช่วงเมษาครับ เขาก็เลิกกับแฟนคนนั้นไป
แล้วก็มาคุยกับผมอีกครั้ง เขาบอกว่าเขากำลังจะเลิกจากงานเก่า แล้วเขาจะเปิดเผยตัวได้ มันยิ่งทำให้ผมมีความหวังครับ
แล้วเขาก็ชวนผม เหมือนๆว่าให้ไปอยู่ด้วยกันที่กรุงเทพ เพราะผมเคยบอกว่าผมจะไปหางานทำที่กรุงเทพสักพัก ก่อนเรียนต่อปโทครับ
เขาก็ประมาณว่ามาเป็นรูมเมทกัน อะไรประมาณนี้ครับ คือครอบครัว เพื่อน ทุกคนยังไม่มีใครรู้ว่าผมชอบผู้ชาย ผมก็เลยยังรับปากอะไร
เขาไม่ได้ ผมบอกว่าขอดูรูปก่อน จนสุดท้ายประมาณปลายเดือนเมษา ถ้าจำไม่ผิดน่าจะ 20 เมษา เขาออกจากงาน
ผมบอกว่าให้ถ่ายรูปมาให้ดูเลย
เขาก็ถ่ายส่งมาทางเฟสบุ๊ค คือ พอผมเห็นครั้งแรก คือมันไม่ใช่แบบที่ผมต้องการ ผมก็ทำเหมือนจะเลิกคุย พยายามห่างๆ
แต่เหมือนสงสารเขา ในที่สุดผมลองตัดสินใจดู ที่จะขึ้นไปหาเขา ถือเป็นการตัดสินใจที่สำคัญ เพราะนี่จะเป็นรักครั้งแรกของผม
คือผมอายุ 24 แล้วครับ แต่ยังไม่เคยมีแฟนเลยสักคน ผมตัดสินใจที่จะไป คือการเจอกันครั้งแรกของเราเจอกันที่ร้านไดจังครับ
วันที่ 20 พฤษภา คือ ผมเจอเขาครั้งแรกก็ยังไม่ได้ชอบนะครับ ออกแนวที่หวั่นๆซะมากกว่าว่าจะชอบได้ไหม จนสุดท้ายวันนั้นผมก็
ตัดสินใจมีอะไรกับเขา คือผมไปอยู่กรุงเทพ 3 คืนครับ ที่ห้องเขา วันแรกผมก็ยังรู้สึกเฉยๆนะครับ มาวันที่สอง เขาก็นั่งเล่นคอมอยู่
กำลังโอนเงิน ผมดันไปเห็นชื่อบัญชีเขา เป็นชื่อพระ เลยทำให้ผมเข้าใจทั้งหมดเลย ในความคิดทีแรก ผมอยากจะกลับเลยครับ
แต่พอลองคิดดูดีๆ เอาน่าไหนๆก็มาถึงขั้นนี้แล้ว ผมเลยยอมที่จะมองข้ามมันไป เราก็ไปเที่ยวโน้นเที่ยวนี่ดูหนัง มีความสุขดีครับ
จนวันสุดท้ายที่ผมต้องกลับ เขามาส่งผมที่ท่ารถสุวรรณภูมิ ก่อนที่รถจะออกผมโทรไปบอกเขาว่าผมไปก่อนนะ
คือน้ำตาผมที่ผมไม่เคยให้มันไหลเลยตลอดสิบกว่าปี มันไหลออกมาแบบห้ามไม่ได้ แต่มันคือน้ำตาแห่งความสุข
เขาก็ร้องเหมือนกันครับ เขาพูดต่อไม่ได้เพราะจะร้อง เลยรีบวาง แล้วคุยกันทางไลน์ ตั้งแต่นั้นมา ผมก็หลงรักเขาไปหมดทั้งตัว
ทั้งที่ไม่ใช่สเป็คตัวเอง ไม่ใช่หลายๆอย่าง หลังจากนั้น ผมก็ขึ้นมารอเปิดเทอมที่เชียงใหม่ ส่วนเขาอยู่กทม ผมก็ลงไปรับเขามาเที่ยว
เชียงใหม่ด้วย กันเรามาอยู่เชียงใหม่กันสิบวัน มีความสุขมากเลยครับ ทุกๆอย่างที่เขาทำ มันทำให้ผมมีความสุข เวลาเขาทำหน้าขรึมๆ
เวลาทำงาน ผมมองไม่เบื่อ ผมชอบแอบดูเวลาเขาเลือกของ เวลาเขาบ่นโน่นบ่นนี่ เขาเป็นตัวของตัวเอง เวลาเขาหัวเราะ
ก็จะชอบหัวเราะออกมาดังๆ คือ ผมยังไม่ได้ทำงาน แต่เขาทำงานเกี่ยวกับ ดูแลเว็บไซต์ครับ เขาเอาเงินมาเชียงใหม่หมื่นนึง
ส่วนผมได้จากแม่สัปดาห์ละ 2000 ก็รวมๆ แล้วตลอดสิบวันก็มีห้าพันครับ เราให้เงินกันแบบจะซื้ออะไรก็ซื้อ จะกินอะไรก็กิน
ตอนที่คบกันทีแรก ผมบอกให้เขาหารให้หมดเลย ออกคนละครึ่ง แต่เขาบอกว่าเป็นแฟนกัน เขาเก็บกระเป๋าตังผมไว้เลย
เขาบอกว่าเมียต้องเป็นคนเก็บซิ ดังนั้นเขาก็รู้รหัส ATM ผมหมด
คือตอนที่เรามาเที่ยวเชียงใหม่พอเกินใกล้หมด เขาก็จะดูเครียดๆ ผมก็พยายามบอกเขาว่าคราวหน้าหารก็ได้นะ
แต่เขาบอกไม่ต้องไม่เป็นไร จนวันสุดท้ายผมก็ส่งเขากลับกรุงเทพที่สนามบิน หลังจากนั้นมาผมก็จะแชทคุยกับเขาทั้งวัน
โทรคุยทุกวัน วันละหลายรอบ มีความสุขมาก ผมก็ลงไปหาเขาอีกครั้งสองครั้งที่ กทม ครับจนมีครั้งสุดท้ายเขาบอกว่า
อยากให้ผมไปหาแม่เขาที่สุพรรณ ผมก็ไม่ลังเลครับ พร้อมที่จะไปทันที ก็ไปเจอแม่เขา มีความสุขครับ เขาก็เล่าเรื่องโน้นเรื่องนี้
เกี่ยวกับตัวเขาให้ผมฟังหมด จนผมคิดว่าเขาพร้อมจะฝากชีวิตไว้กับผม แล้วผมก็เล่าความฝันผมให้เขาฟังว่าผมจะเรียนต่อ
จะหางานดีๆ จะมีบ้าน พาเขาไปอยู่ด้วย แต่อาจจะต้องรอหน่อย เพราะผมเพิ่งเริ่มเรียน แล้วผมก็ยังบอกใครๆไม่ได้ในตอนนี้
เขาก็เข้าใจเพราะก่อนคบกันผมก็บอกแล้วเรื่องนี้ เขาก็ตกลงที่จะคบ หลังจากนั้นผมก็กลับมาเชียงใหม่ เพราะใกล้เปิดเรียนแล้ว
เราก็โทรคุย กันแชทกันทั้งวันตามปกติ
จนเรื่องมันมีอยู่ว่า วันศุกร์ที่ 16 ที่ผ่านมา ผมโทรไปพอดี ได้ยินเสียงเขาร้องไห้ คือวันนั้น เขาบอกผมว่าจะไปดูหนังเรื่อง R.I.P.D
พอหนังจบผมเลยโทรไป เขาบอกผมว่า ไม่มีอะไร ขอผมอยู่กับตัวเองแปปนึงนะ ผมเริ่มงงว่าเกิดอะไรขึ้น คือเขาจะเป็นคนค่อนข้าง
เอาแต่ใจตัวเองนะครับ นิสัยจะเหมือนเด็ก เขาจะชอบงอน แต่ผมด้วยความที่รักเขา ไม่อยากให้เขาต้องเสียใจ ผมยอมที่จะง้อ
ยอมทุกอย่างเพราะผมถือว่ามันเป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆ ก็รักเขาแล้วครับ อะไรที่เป็นความสุขเขาผมก็ยอมทำ แล้วอีกอย่างเขาจะติดพวก
โปรแกรมแชทครับ เขาจะชอบเล่นแล้วเอามาให้ผมดู แล้วก็จะชอบบอกว่าถ้าแฟนเก่าเขารู้นี่คงโดนด่ากันไปแล้ว ผมไม่อยากต้อง
ให้เขาลำบากใจเลยไม่เคยห้าม กลัวว่าเขาจะอึดอัด อยากให้เขาเป็นตัวของตัวเองที่สุดเวลาอยู่กับผม จนดึกๆ ครับหลังจากเขา
กลับถึงห้อง ผมก็พยายามถามเขาว่า เขาเป็นอะไร เขาก็บอกว่าไม่มีอะไร แต่ผมจับน้ำเสียงเขาได้ว่าต้องมีอะไร ผมก็พยายามถามเรื่อยๆ
จนสุดท้ายเขาถามผมว่า อีกกี่ปีผมเรียนจบ ผมบอกว่า 2 แล้วเมื่อไหร่จะพาผมไปเปิดตัวกับพอแม่ เขาร้องไห้อยู่นะครับ
แล้วเขาก็บอกว่าพ่อแม่ผมจะรับได้ไหม จากนั้นเขาก็ร้องผมก็พยายามปลอบ จนเขาหลุดออกมาว่า ห่างกันเถอะ ผมก็ตกใจครับ
ว่าทำไม เขาบอกว่าผมดีกับเขาเกินไป ผมทำดีกับเขามากเกินไป คือตอนนั้นน้ำตาผมเริ่มไหลแล้วครับ คือไม่อยากต้องห่างเขา
ก็พยายามจะถามจะปลอบ จนมันดึกมากผมเลยให้เขาไปนอน แต่ผมนอนไม่หลับเลยครับ แล้วมารอคุยกับเขาตอนเช้า
แต่เขาคุยไม่เหมือนเดิม แปลกๆ ไป ผมเลยถามเขาว่าผมลงไปหานะ เขาบอกยังไม่ต้อง แต่ตอนนั้นใจผมว้าวุ่นมาก
เลยตัดสินใจซื้อตั๋วรถทัวร์ลงไป ทั้งๆที่ในกระเป๋า มีเงิน 800 บาท แล้วกว่าจะครับรอบเงินสัปดาห์อีกหลายวัน ผมไปโดยไม่บอกเขา
ก็พยายามแชทกับเขาในโทรศัพท์ ทำให้เหมือนปกติ ตลอดเวลาที่แชทไปบนรถ น้ำตาผมไหลโดยไม่อายใคร เขาก็ยังยืนยันว่าขอห่างกัน
เขาบอกว่าอยากให้ผมเรียนจบ มีครอบครัวปกติ เพราะเขาทำร้ายผมไม่ได้ เขากลัวว่าวันนึง เขาจะทำร้ายผมขึ้นมา ผมก็งงว่า
จะทำร้ายได้ไง เขาบอกว่ามีอยู่ครั้งนึงเขาเล่นโปรแกรมGrowLr แล้วนัดเจอคนนึงครับ แล้วทีนี้ไปได้ครึ่งทาง เขานึกถึงผมเลยกลับ
แล้วรู้สึกผิดเลยมานั่งร้องไห้ที่หน้าโรงหนังพารากอน
ผมเลยถามย้ำอีกว่าผมไปหาไหม ทั้งๆที่ผมมาจนครึ่งทางแล้ว เขาก็บอกว่าไม่ต้อง เพราะเขาจะกลับไปหาแม่ที่สุพรรณสองวัน
ผมก็ถามเขาว่าจะออกไปตอนไหน เขาบอกบ่ายๆ ผมคิดว่าผมคงไปทัน เพราะผมคงถึงเช้า สุดท้ายผมไปถึงห้องเขา
เขาเปิดแล้วตกใจบอกกับผมว่าก็บอกว่าไม่ต้องมา แล้วเขาก็กลับไปนอน ผมจึงไปนอนกอดเขาด้านหลังแล้วร้องไห้
เขาบอกว่าจะร้องทำไมยังไม่ได้ตายโว้ย ผมถามเขาว่าทำไมถึงต้องห่าง เขาบอกเขาเหงา ผมพยายามเอามือไปกุมมือเขา
แต่เขาไม่กุมมือผมเลย
ผมก็พยายามซักว่าเป็นอะไร จนสุดท้ายเขายอมบอกว่า มีอยู่ครั้งนึง เขาเคยหลุดไปนัดมีอะไรภายนอกกับคนอื่น เขากลัวว่า
ถ้าผมรู้แล้วจะเสียใจ เพราะเขาเหงา ผมก็บอกว่าเรื่องแค่นี้ผมให้อภัยได้ ยังครั้งเดียวผมให้อภัยได ผมบอกว่าผมจะพยายามมาหา
เขาบ่อยขึ้น อาทิตย์ละครั้งเลย เขาก็บอกว่าไม่ คือตอนคุยกันเขาก็ร้องไห้ตลอด ผมเอาเขานอนที่ตัก แล้วเช็ดน้ำตาให้เขา จนสุดท้าย พอปลอบเสร็จก็ไปอาบน้ำด้วยกันทุกอย่างก็เหมือนจะปกติแล้ว ผมคิดอย่างนั้น จนผมบอกว่างั้นผมอยู่ต่อนะ เขาบอกว่าไม่ได้เขา
โทรบอกแม่ไว้แล้ว ว่าจะไป ผมเลยห้ามเขาไม่ได้ ก็เลยต้องเก็บของเตรียมกลับ ทั้งที่เพิ่งมาได้ไม่นาน ผมก็โทรยืมตังน้าเพื่อ
กลับเครื่องบินครับ
คือถ้าให้กลับรถทัวร์กลัวจะไม่ไหว เพราะผมไม่ได้นอนมา 2 วันแล้ว ผมก็พยายามให้เขาพูดสิ่งที่เขาทำผิดมาจะได้รู้สึกดี
เขาก็พูดก็เอามาบอกว่าคนนี้ให้ดูรูปโปรไฟล์เล่าให้ฟัง ผมได้ตั๋วตอนสองทุ่มครับเลยต้องไปรอแต่วัน ผมก็ส่งข้อความหาเขาตลอด
ว่าออกไปยัง ว่าถึงไหนแล้ว โทรหาตลอดเวลา จนเขาส่งข้อความมาประมาณว่า เขาไม่ไปไหนหรอก ร้องเหมี๊ยวๆ เดี๋ยวก็มา
มันทำให้ผมรู้สึกชื่นใจขึ้นนึกว่าจะเหมือนเดิมแล้ว ทีนี้ระหว่างรอ คือแฟนผมเขาโหลดโปรแกรมGrowLrไว้ในเครื่องผมด้วย
แล้วคนที่เขาไปมีอะไรด้วยทักผมมาพอดี อารมณ์ผมตอนนั้นคือเหมือนว่าอยากหาเรื่องเขาเลยล่ะครับ ผมเลยใส่เขาเลยว่าเขา
เป็นตัวต้นเหตุที่ทำให้ผมกับแฟนทะเลาะกัน เขาก็งงว่าเรื่องอะไร จนผมตั้งสติได้ นึกขึ้นได้จริงๆ ว่าเขาอาจจะไม่รู้เรื่อง เขาก็ตกใจ
ผมเลยๆค่อย อธิบาย ทำให้เขาผ่อนคลาย จนเขาให้เบอร์มาผมเลยโทรปรึกษา คือผมไม่รู้จะปรึกษาเรื่องนี้กับใครเลยปรึกษากับเขา
จนเขายอมออกมาเจอ ผมก็ถามๆความคิดเขาไป แล้วก็พยายามโทรหาแฟน คือเราเพิ่งคบกันจริงๆจังๆแค่ 3 เดือนไงครับ
ตลอดเวลาแทบไม่เคยทะเลาะกันเลย แฟนผมก็บอกว่าถึงสุพรรณแล้ว ผมก็อุ่นใจ ทีนี้คนที่ผมปรึกษาเนี่ย เขารู้สึกผิดเขาบอกว่า
จะเลิกเล่นแล้วแบบนี้ เพราะเขาเองก็มีครอบครัวอยู่แล้ว เขาเลยบอกว่าคุณหลอกตัวเองอยู่รึปล่าว ผมว่าเหตุผลแบบนี้มันไม่ใช่แล้ว
ผมก็พยายามหลอกตัวเองคิดว่ามันคงไม่มีอะไร จนบินถึงเชียงใหม่ ผมโทรไปหาแฟนตอนเครื่องลง เขาบอกว่าอยู่กับแม่แล้ว
ผมเลยบอกว่าเดี๋ยวโทรมาหาด้วยนะ คือหลังจากตอนนั้น ผมโทรหาเขาทั้งคืนจนเพลีย หลับไป ตื่นเช้ามาก็โทรเขาก็ยังไม่รับ
เป็นร้อยๆสาย ผมไม่รู้จะทำยังไง จนผมจำได้ว่าผมมีพาสเวิด เฟสบุ๊คเขาอยู่ ไปเปิดอันแรกก็ปกติ
ผมก็เริ่มอุ่นใจ แต่พอเปิดอันที่สอง ผมเข้าใจทุกอย่างเลย คือเขาไปเจอกับอีกคนคุยกันครับ ยังไม่ถึงอาทิตย์เลย เขาไปดูหนังด้วยกัน
ถ่ายรูปจับมือกัน ข้อความที่พิมพ์หากันมันไม่ใช่เพื่อนเลย แล้ววันที่เขาให้ผมกลับมาเชียงใหม่ เขาไม่ได้ไปหาแม่แต่เขาอยู่ด้วยกัน
หัวใจผมแทบสลายครับ มันจะระเบิดออกมาเลย เจ็บช้ำมาก แบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ผมก็เลยบอกกับแฟนใหม่ของครับในเฟสเขา
เลยให้รับสายผม เพราะรู้เรื่องหมดแล้ว ผมก็โทรคุยกับเขา ผมก็ถามเขาว่าทำไมถึงทำแบบนี้ เขาบอกว่าอยู่กับผมไม่มีความสุข
แล้วตลอดเวลาที่เราไปหากัน โทรคุยกัน แชทกัน ข้อความเหล่านั้นมันเต็มไปด้วยความสุขมันหมายความว่าไง คือพอผมซักไปมากๆ
เขาก็จะเหมือนรำคาญบอกว่าแล้วไงๆจนผมถามเขาไปว่ายังรักผมอยู่ไหม เขาไม่ตอบ เขาไม่ยอมตอบ ต้องซักหลายที เขาจะตอบว่าไม่
เหมือนต้องการปัดๆ จนสุดท้ายผมทนไม่ไหว เลยขอหยุดเอง
อยากได้รักคืนมาอีกครั้ง แต่ต้องทำแค่ไหน ถึงจะได้คืนมา
คือมันเป็นแค่ตัวหนังสือนะครับ แต่มันกลับทำให้เรารู้สึกดี ดีมาก ดีจนมันทำให้ผม จากผู้ชายปกติ เกิดชอบผู้ชายอีกคน
ขึ้นมาทั้งที่ยังไม่เห็นหน้าเขา คือผมก็แปลกใจตัวเองไงครับ ว่าทำไมอยู่ๆ ชอบเขาขึ้นมา เราคุยกันอยู่สักพักนึงครับ
คือผมจะมีเฟสบุ๊ค 2 อัน คืออันนึงเป็นของจริงอะไรแบบนี้ครับ จนผมยอมให้เขาแอดอันจริงไป แต่คือผมอยากเห็นหน้าเขาก่อนไงครับ
แต่จริงๆมันก็ไม่ได้สำคัญมากหรอกครับ แต่ว่ามันหลงรักไปแล้ว แต่ว่าด้วยความอยากเห็นหน้าผมจึงพยายามคะยั้นคะยอ
ให้เขาเอารูปจริงมาให้ได้ เพราะผมก็กลัวจะโดนนหลอก เขาก็เอารูปนั้นรูปนี้มา ไม่ยอมเอารูปจริงๆซะที บ่ายเบี่ยงไปเรื่อย
จนสุดท้ายผมตัดสินใจที่จะหยุดคุย แต่พอหยุดกับผมไปไม่ถึง 3 วันครับ เขาก็ไปคุยกับคนใหม่แล้ว ผมก็งง ว่าทำไมมันเร็วอย่างนี้
จนผ่านไปประมาณช่วงวาเลนท์ไทน์ ผมได้รับข้อความจากเขา คือพอเห็นข้อความ มันทำให้เรารู้สึกใจพองโต
แล้วทำให้ผมกลับไปทักเขาอีกครั้ง แต่เขาก็เหมือนไม่ค่อยเต็มใจคุยเท่าไหร่ จนถัดมาประมาณช่วงเมษาครับ เขาก็เลิกกับแฟนคนนั้นไป
แล้วก็มาคุยกับผมอีกครั้ง เขาบอกว่าเขากำลังจะเลิกจากงานเก่า แล้วเขาจะเปิดเผยตัวได้ มันยิ่งทำให้ผมมีความหวังครับ
แล้วเขาก็ชวนผม เหมือนๆว่าให้ไปอยู่ด้วยกันที่กรุงเทพ เพราะผมเคยบอกว่าผมจะไปหางานทำที่กรุงเทพสักพัก ก่อนเรียนต่อปโทครับ
เขาก็ประมาณว่ามาเป็นรูมเมทกัน อะไรประมาณนี้ครับ คือครอบครัว เพื่อน ทุกคนยังไม่มีใครรู้ว่าผมชอบผู้ชาย ผมก็เลยยังรับปากอะไร
เขาไม่ได้ ผมบอกว่าขอดูรูปก่อน จนสุดท้ายประมาณปลายเดือนเมษา ถ้าจำไม่ผิดน่าจะ 20 เมษา เขาออกจากงาน
ผมบอกว่าให้ถ่ายรูปมาให้ดูเลย
เขาก็ถ่ายส่งมาทางเฟสบุ๊ค คือ พอผมเห็นครั้งแรก คือมันไม่ใช่แบบที่ผมต้องการ ผมก็ทำเหมือนจะเลิกคุย พยายามห่างๆ
แต่เหมือนสงสารเขา ในที่สุดผมลองตัดสินใจดู ที่จะขึ้นไปหาเขา ถือเป็นการตัดสินใจที่สำคัญ เพราะนี่จะเป็นรักครั้งแรกของผม
คือผมอายุ 24 แล้วครับ แต่ยังไม่เคยมีแฟนเลยสักคน ผมตัดสินใจที่จะไป คือการเจอกันครั้งแรกของเราเจอกันที่ร้านไดจังครับ
วันที่ 20 พฤษภา คือ ผมเจอเขาครั้งแรกก็ยังไม่ได้ชอบนะครับ ออกแนวที่หวั่นๆซะมากกว่าว่าจะชอบได้ไหม จนสุดท้ายวันนั้นผมก็
ตัดสินใจมีอะไรกับเขา คือผมไปอยู่กรุงเทพ 3 คืนครับ ที่ห้องเขา วันแรกผมก็ยังรู้สึกเฉยๆนะครับ มาวันที่สอง เขาก็นั่งเล่นคอมอยู่
กำลังโอนเงิน ผมดันไปเห็นชื่อบัญชีเขา เป็นชื่อพระ เลยทำให้ผมเข้าใจทั้งหมดเลย ในความคิดทีแรก ผมอยากจะกลับเลยครับ
แต่พอลองคิดดูดีๆ เอาน่าไหนๆก็มาถึงขั้นนี้แล้ว ผมเลยยอมที่จะมองข้ามมันไป เราก็ไปเที่ยวโน้นเที่ยวนี่ดูหนัง มีความสุขดีครับ
จนวันสุดท้ายที่ผมต้องกลับ เขามาส่งผมที่ท่ารถสุวรรณภูมิ ก่อนที่รถจะออกผมโทรไปบอกเขาว่าผมไปก่อนนะ
คือน้ำตาผมที่ผมไม่เคยให้มันไหลเลยตลอดสิบกว่าปี มันไหลออกมาแบบห้ามไม่ได้ แต่มันคือน้ำตาแห่งความสุข
เขาก็ร้องเหมือนกันครับ เขาพูดต่อไม่ได้เพราะจะร้อง เลยรีบวาง แล้วคุยกันทางไลน์ ตั้งแต่นั้นมา ผมก็หลงรักเขาไปหมดทั้งตัว
ทั้งที่ไม่ใช่สเป็คตัวเอง ไม่ใช่หลายๆอย่าง หลังจากนั้น ผมก็ขึ้นมารอเปิดเทอมที่เชียงใหม่ ส่วนเขาอยู่กทม ผมก็ลงไปรับเขามาเที่ยว
เชียงใหม่ด้วย กันเรามาอยู่เชียงใหม่กันสิบวัน มีความสุขมากเลยครับ ทุกๆอย่างที่เขาทำ มันทำให้ผมมีความสุข เวลาเขาทำหน้าขรึมๆ
เวลาทำงาน ผมมองไม่เบื่อ ผมชอบแอบดูเวลาเขาเลือกของ เวลาเขาบ่นโน่นบ่นนี่ เขาเป็นตัวของตัวเอง เวลาเขาหัวเราะ
ก็จะชอบหัวเราะออกมาดังๆ คือ ผมยังไม่ได้ทำงาน แต่เขาทำงานเกี่ยวกับ ดูแลเว็บไซต์ครับ เขาเอาเงินมาเชียงใหม่หมื่นนึง
ส่วนผมได้จากแม่สัปดาห์ละ 2000 ก็รวมๆ แล้วตลอดสิบวันก็มีห้าพันครับ เราให้เงินกันแบบจะซื้ออะไรก็ซื้อ จะกินอะไรก็กิน
ตอนที่คบกันทีแรก ผมบอกให้เขาหารให้หมดเลย ออกคนละครึ่ง แต่เขาบอกว่าเป็นแฟนกัน เขาเก็บกระเป๋าตังผมไว้เลย
เขาบอกว่าเมียต้องเป็นคนเก็บซิ ดังนั้นเขาก็รู้รหัส ATM ผมหมด
คือตอนที่เรามาเที่ยวเชียงใหม่พอเกินใกล้หมด เขาก็จะดูเครียดๆ ผมก็พยายามบอกเขาว่าคราวหน้าหารก็ได้นะ
แต่เขาบอกไม่ต้องไม่เป็นไร จนวันสุดท้ายผมก็ส่งเขากลับกรุงเทพที่สนามบิน หลังจากนั้นมาผมก็จะแชทคุยกับเขาทั้งวัน
โทรคุยทุกวัน วันละหลายรอบ มีความสุขมาก ผมก็ลงไปหาเขาอีกครั้งสองครั้งที่ กทม ครับจนมีครั้งสุดท้ายเขาบอกว่า
อยากให้ผมไปหาแม่เขาที่สุพรรณ ผมก็ไม่ลังเลครับ พร้อมที่จะไปทันที ก็ไปเจอแม่เขา มีความสุขครับ เขาก็เล่าเรื่องโน้นเรื่องนี้
เกี่ยวกับตัวเขาให้ผมฟังหมด จนผมคิดว่าเขาพร้อมจะฝากชีวิตไว้กับผม แล้วผมก็เล่าความฝันผมให้เขาฟังว่าผมจะเรียนต่อ
จะหางานดีๆ จะมีบ้าน พาเขาไปอยู่ด้วย แต่อาจจะต้องรอหน่อย เพราะผมเพิ่งเริ่มเรียน แล้วผมก็ยังบอกใครๆไม่ได้ในตอนนี้
เขาก็เข้าใจเพราะก่อนคบกันผมก็บอกแล้วเรื่องนี้ เขาก็ตกลงที่จะคบ หลังจากนั้นผมก็กลับมาเชียงใหม่ เพราะใกล้เปิดเรียนแล้ว
เราก็โทรคุย กันแชทกันทั้งวันตามปกติ
จนเรื่องมันมีอยู่ว่า วันศุกร์ที่ 16 ที่ผ่านมา ผมโทรไปพอดี ได้ยินเสียงเขาร้องไห้ คือวันนั้น เขาบอกผมว่าจะไปดูหนังเรื่อง R.I.P.D
พอหนังจบผมเลยโทรไป เขาบอกผมว่า ไม่มีอะไร ขอผมอยู่กับตัวเองแปปนึงนะ ผมเริ่มงงว่าเกิดอะไรขึ้น คือเขาจะเป็นคนค่อนข้าง
เอาแต่ใจตัวเองนะครับ นิสัยจะเหมือนเด็ก เขาจะชอบงอน แต่ผมด้วยความที่รักเขา ไม่อยากให้เขาต้องเสียใจ ผมยอมที่จะง้อ
ยอมทุกอย่างเพราะผมถือว่ามันเป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆ ก็รักเขาแล้วครับ อะไรที่เป็นความสุขเขาผมก็ยอมทำ แล้วอีกอย่างเขาจะติดพวก
โปรแกรมแชทครับ เขาจะชอบเล่นแล้วเอามาให้ผมดู แล้วก็จะชอบบอกว่าถ้าแฟนเก่าเขารู้นี่คงโดนด่ากันไปแล้ว ผมไม่อยากต้อง
ให้เขาลำบากใจเลยไม่เคยห้าม กลัวว่าเขาจะอึดอัด อยากให้เขาเป็นตัวของตัวเองที่สุดเวลาอยู่กับผม จนดึกๆ ครับหลังจากเขา
กลับถึงห้อง ผมก็พยายามถามเขาว่า เขาเป็นอะไร เขาก็บอกว่าไม่มีอะไร แต่ผมจับน้ำเสียงเขาได้ว่าต้องมีอะไร ผมก็พยายามถามเรื่อยๆ
จนสุดท้ายเขาถามผมว่า อีกกี่ปีผมเรียนจบ ผมบอกว่า 2 แล้วเมื่อไหร่จะพาผมไปเปิดตัวกับพอแม่ เขาร้องไห้อยู่นะครับ
แล้วเขาก็บอกว่าพ่อแม่ผมจะรับได้ไหม จากนั้นเขาก็ร้องผมก็พยายามปลอบ จนเขาหลุดออกมาว่า ห่างกันเถอะ ผมก็ตกใจครับ
ว่าทำไม เขาบอกว่าผมดีกับเขาเกินไป ผมทำดีกับเขามากเกินไป คือตอนนั้นน้ำตาผมเริ่มไหลแล้วครับ คือไม่อยากต้องห่างเขา
ก็พยายามจะถามจะปลอบ จนมันดึกมากผมเลยให้เขาไปนอน แต่ผมนอนไม่หลับเลยครับ แล้วมารอคุยกับเขาตอนเช้า
แต่เขาคุยไม่เหมือนเดิม แปลกๆ ไป ผมเลยถามเขาว่าผมลงไปหานะ เขาบอกยังไม่ต้อง แต่ตอนนั้นใจผมว้าวุ่นมาก
เลยตัดสินใจซื้อตั๋วรถทัวร์ลงไป ทั้งๆที่ในกระเป๋า มีเงิน 800 บาท แล้วกว่าจะครับรอบเงินสัปดาห์อีกหลายวัน ผมไปโดยไม่บอกเขา
ก็พยายามแชทกับเขาในโทรศัพท์ ทำให้เหมือนปกติ ตลอดเวลาที่แชทไปบนรถ น้ำตาผมไหลโดยไม่อายใคร เขาก็ยังยืนยันว่าขอห่างกัน
เขาบอกว่าอยากให้ผมเรียนจบ มีครอบครัวปกติ เพราะเขาทำร้ายผมไม่ได้ เขากลัวว่าวันนึง เขาจะทำร้ายผมขึ้นมา ผมก็งงว่า
จะทำร้ายได้ไง เขาบอกว่ามีอยู่ครั้งนึงเขาเล่นโปรแกรมGrowLr แล้วนัดเจอคนนึงครับ แล้วทีนี้ไปได้ครึ่งทาง เขานึกถึงผมเลยกลับ
แล้วรู้สึกผิดเลยมานั่งร้องไห้ที่หน้าโรงหนังพารากอน
ผมเลยถามย้ำอีกว่าผมไปหาไหม ทั้งๆที่ผมมาจนครึ่งทางแล้ว เขาก็บอกว่าไม่ต้อง เพราะเขาจะกลับไปหาแม่ที่สุพรรณสองวัน
ผมก็ถามเขาว่าจะออกไปตอนไหน เขาบอกบ่ายๆ ผมคิดว่าผมคงไปทัน เพราะผมคงถึงเช้า สุดท้ายผมไปถึงห้องเขา
เขาเปิดแล้วตกใจบอกกับผมว่าก็บอกว่าไม่ต้องมา แล้วเขาก็กลับไปนอน ผมจึงไปนอนกอดเขาด้านหลังแล้วร้องไห้
เขาบอกว่าจะร้องทำไมยังไม่ได้ตายโว้ย ผมถามเขาว่าทำไมถึงต้องห่าง เขาบอกเขาเหงา ผมพยายามเอามือไปกุมมือเขา
แต่เขาไม่กุมมือผมเลย
ผมก็พยายามซักว่าเป็นอะไร จนสุดท้ายเขายอมบอกว่า มีอยู่ครั้งนึง เขาเคยหลุดไปนัดมีอะไรภายนอกกับคนอื่น เขากลัวว่า
ถ้าผมรู้แล้วจะเสียใจ เพราะเขาเหงา ผมก็บอกว่าเรื่องแค่นี้ผมให้อภัยได้ ยังครั้งเดียวผมให้อภัยได ผมบอกว่าผมจะพยายามมาหา
เขาบ่อยขึ้น อาทิตย์ละครั้งเลย เขาก็บอกว่าไม่ คือตอนคุยกันเขาก็ร้องไห้ตลอด ผมเอาเขานอนที่ตัก แล้วเช็ดน้ำตาให้เขา จนสุดท้าย พอปลอบเสร็จก็ไปอาบน้ำด้วยกันทุกอย่างก็เหมือนจะปกติแล้ว ผมคิดอย่างนั้น จนผมบอกว่างั้นผมอยู่ต่อนะ เขาบอกว่าไม่ได้เขา
โทรบอกแม่ไว้แล้ว ว่าจะไป ผมเลยห้ามเขาไม่ได้ ก็เลยต้องเก็บของเตรียมกลับ ทั้งที่เพิ่งมาได้ไม่นาน ผมก็โทรยืมตังน้าเพื่อ
กลับเครื่องบินครับ
คือถ้าให้กลับรถทัวร์กลัวจะไม่ไหว เพราะผมไม่ได้นอนมา 2 วันแล้ว ผมก็พยายามให้เขาพูดสิ่งที่เขาทำผิดมาจะได้รู้สึกดี
เขาก็พูดก็เอามาบอกว่าคนนี้ให้ดูรูปโปรไฟล์เล่าให้ฟัง ผมได้ตั๋วตอนสองทุ่มครับเลยต้องไปรอแต่วัน ผมก็ส่งข้อความหาเขาตลอด
ว่าออกไปยัง ว่าถึงไหนแล้ว โทรหาตลอดเวลา จนเขาส่งข้อความมาประมาณว่า เขาไม่ไปไหนหรอก ร้องเหมี๊ยวๆ เดี๋ยวก็มา
มันทำให้ผมรู้สึกชื่นใจขึ้นนึกว่าจะเหมือนเดิมแล้ว ทีนี้ระหว่างรอ คือแฟนผมเขาโหลดโปรแกรมGrowLrไว้ในเครื่องผมด้วย
แล้วคนที่เขาไปมีอะไรด้วยทักผมมาพอดี อารมณ์ผมตอนนั้นคือเหมือนว่าอยากหาเรื่องเขาเลยล่ะครับ ผมเลยใส่เขาเลยว่าเขา
เป็นตัวต้นเหตุที่ทำให้ผมกับแฟนทะเลาะกัน เขาก็งงว่าเรื่องอะไร จนผมตั้งสติได้ นึกขึ้นได้จริงๆ ว่าเขาอาจจะไม่รู้เรื่อง เขาก็ตกใจ
ผมเลยๆค่อย อธิบาย ทำให้เขาผ่อนคลาย จนเขาให้เบอร์มาผมเลยโทรปรึกษา คือผมไม่รู้จะปรึกษาเรื่องนี้กับใครเลยปรึกษากับเขา
จนเขายอมออกมาเจอ ผมก็ถามๆความคิดเขาไป แล้วก็พยายามโทรหาแฟน คือเราเพิ่งคบกันจริงๆจังๆแค่ 3 เดือนไงครับ
ตลอดเวลาแทบไม่เคยทะเลาะกันเลย แฟนผมก็บอกว่าถึงสุพรรณแล้ว ผมก็อุ่นใจ ทีนี้คนที่ผมปรึกษาเนี่ย เขารู้สึกผิดเขาบอกว่า
จะเลิกเล่นแล้วแบบนี้ เพราะเขาเองก็มีครอบครัวอยู่แล้ว เขาเลยบอกว่าคุณหลอกตัวเองอยู่รึปล่าว ผมว่าเหตุผลแบบนี้มันไม่ใช่แล้ว
ผมก็พยายามหลอกตัวเองคิดว่ามันคงไม่มีอะไร จนบินถึงเชียงใหม่ ผมโทรไปหาแฟนตอนเครื่องลง เขาบอกว่าอยู่กับแม่แล้ว
ผมเลยบอกว่าเดี๋ยวโทรมาหาด้วยนะ คือหลังจากตอนนั้น ผมโทรหาเขาทั้งคืนจนเพลีย หลับไป ตื่นเช้ามาก็โทรเขาก็ยังไม่รับ
เป็นร้อยๆสาย ผมไม่รู้จะทำยังไง จนผมจำได้ว่าผมมีพาสเวิด เฟสบุ๊คเขาอยู่ ไปเปิดอันแรกก็ปกติ
ผมก็เริ่มอุ่นใจ แต่พอเปิดอันที่สอง ผมเข้าใจทุกอย่างเลย คือเขาไปเจอกับอีกคนคุยกันครับ ยังไม่ถึงอาทิตย์เลย เขาไปดูหนังด้วยกัน
ถ่ายรูปจับมือกัน ข้อความที่พิมพ์หากันมันไม่ใช่เพื่อนเลย แล้ววันที่เขาให้ผมกลับมาเชียงใหม่ เขาไม่ได้ไปหาแม่แต่เขาอยู่ด้วยกัน
หัวใจผมแทบสลายครับ มันจะระเบิดออกมาเลย เจ็บช้ำมาก แบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ผมก็เลยบอกกับแฟนใหม่ของครับในเฟสเขา
เลยให้รับสายผม เพราะรู้เรื่องหมดแล้ว ผมก็โทรคุยกับเขา ผมก็ถามเขาว่าทำไมถึงทำแบบนี้ เขาบอกว่าอยู่กับผมไม่มีความสุข
แล้วตลอดเวลาที่เราไปหากัน โทรคุยกัน แชทกัน ข้อความเหล่านั้นมันเต็มไปด้วยความสุขมันหมายความว่าไง คือพอผมซักไปมากๆ
เขาก็จะเหมือนรำคาญบอกว่าแล้วไงๆจนผมถามเขาไปว่ายังรักผมอยู่ไหม เขาไม่ตอบ เขาไม่ยอมตอบ ต้องซักหลายที เขาจะตอบว่าไม่
เหมือนต้องการปัดๆ จนสุดท้ายผมทนไม่ไหว เลยขอหยุดเอง