จิตคนเราหลุดออกจากร่างแล้วมายืนมองร่างตัวเองได้จริงๆหรอคะ?

ที่ตั้งกระทู้นี้มาเพราะว่าพึ่งเกิดขึ้นกับแม่ตัวเองสดๆร้อนๆ  แม่เราเป็นโรค sle หรือโรคที่คุณพุ่มพวงเป็นนั่นแหละค่ะ โรคนี้ห้ามเครียด ห้ามทำงานหนัก และที่สำคัญตัองกินยาตลอดชีวิต แต่วันนี้พ่อเรากินเหล้าเมา แล้วชวนแม่ทะเลาะ ใช้คำพูดรุนแรงกับแม่ แม่ร้องไห้หนักมากจนสลบไป ตัวเกร็งอยู่สักพัก แล้วแม่ก็ไม่หายใจ พวกเราช่วยกันนวด เรียกแม่ ตีแขน ตีขาแม่จนแดงเพื่อให้ท่านฟื้น แต่ผ่านไปเกือบ ชม. ท่านก็ไม่ฟื้น แถมปลายนิ้วมือนิ้วเท้าแม่เย็นมากๆ เรารัองไห้เหมือนคนเป็นบ้า เพราะเรากับแม่สนิทกันมาก ถ้าท่านเป็นอะไรไปเราจะอยู่ยังไง จะมีใครคอยปลอบเวลาเราร้องไห้ นึกเเล้วน้ำตาก็ไหล คิดในใจว่าคงต้องเสียแม่ไปแน่แล้ว จึงจับมือแม่เอาไว้ พูดในใจว่าหนูรักแม่มากๆนะ แม่อย่าทิ้งหนูนะ หนูกับน้องไม่มีใครอิกแล้วนอกจากพ่อกับแม่ TT แต่ปาฎิหารย์มีจริง แม่หายใจดังเฮือกใหญ่ แม่หายใจแบบหอบๆ ปลายนิ้วแม่กระดิก แล้วท่านก็ลืมตาขึ้น พร้อมถามว่ามามุงอะไรกัน แม่เป็นอะไร แม่กี๊แม่ยืนดูพวกหนูร้องไห้ แม่เห็นพวกเรามุงอะไรอยู่ก็ไม่รู้ แม่ยืนเรียกพวกหนูนานมาก แต่ทำไมไม่ได้ยินแม่ แม่เลยกำลังจะเดินออกไปนอกประตู แม่เกือบไปแล้ว แต่อยู่ๆแม่ก็วู้บไป แล้วตื่นมาอิกทีก็มานอนอยู่ตรงนี้ แม่เป็นอะไรลูก แม่พูดพร้อมร้องไห้สะอึกสะอื้น มือก็ดึงเรากับน้องไปกอด แม่บอกว่าถ้าแม่เป็นอะไรไปพวกหนูจะอยู่กันยังไง แม่จะทำยังไง แม่ห่วงพวกหนู แม่ยืนเรียกพวกหนูนานมาก แต่ไม่มีใครสนใจแม่เลย เรากอดแม่ร้องไห้นานมาก จนพอเริ่มพูดคุยรู้เรื่องก็เลยบอกให้ท่านนอนพักผ่อน บอกพ่อว่าอย่าชวนแม่ทะเลาะแบบนี้อิก ถ้าแม่เป็นอะไรไปจะไม่ให้อภัยพ่อเลย  พอเรากลับมาห้องนอน เรามานั่งคิด ว่าที่เเม่บอกเกิดขึ้นได้จริงๆหรอ แต่แม่ไม่หายใจเกือบ ชม.เลยนะ เราสงสัยมากๆ เพื่อนๆคนไหนพอมีประสบการณ์แบบนี้บ้างคะ มาแชร์ มาเล่าให้ฟังที  ? แต่เหตุการณ์นี้ทำให้เรารู้ซึ้งแล้วว่า คนเราจะทำอะไรก็รีบทำ ไม่ใช่มัวเเต่เดี๋ยว เวลาไม่คอยใคร ถ้าเสียอะไรไปแล้วยากที่จะทวงคืนกลับมาได้ เราขอบคุณพระเจ้าที่ยังเมตตา ขอบคุณจริงๆ  
ปล. เราอาจพิมพ์ผิดเยอะ เพราะบางคำไม่รู้จะเขียนยังไง ขอโทษนะคะ