ตัวผมได้มีโอกาสไปนั่งร้านชิลร้านหนึ่งครับ ภายในตัวเมืองจังหวัด เพื่อที่จะดูบอลคู่ลิเวอร์พูลแข่งกับแมนยูครับ ระหว่างที่ผมได้ดูบอล ผมก็เห็นลุงแก่ๆใส่แว่นคนนึง นั่งอยู่โต๊ะใกล้เคียง มาคนเดียวด้วยแหะ เรื่องมันเกิดมาจากหลังจากนี้ครับ มีเด็กขายดอกไม้อายุประมาณ9ขวบ-12ขวบ มาเดินขายดอกไม้ภายในร้าน มากันไม่ขาดสายครับ ตัวผมก็ไม่ทราบว่ามาด้วยกันหรือว่าอย่างไร เด็กขายดอกไม้เดินเวียนมาทีล่ะโต๊ะ ผ่านโต๊ะผมไปแบบเฉยๆ ไม่ได้ยื่นมาและไม่ได้ถาม ผมก็ไม่ได้สนใจครับ แต่เมื่อเดินไปถึงโต๊ะลุงคนนั้น ก็เกิดการสนทนาพักใหญ่ๆ ผมไม่ได้ยินบทสนทนาเท่าไหร่ครับ เพราะเสียงภายในร้านดังมาก เพียงเวลาชั่วครู่เด็กผู้ชายคนนึงเรียกเพื่อนมานั่งที่โต๊ะลุงที่ใส่แว่นขอเรียกแทนว่าลุงก็แล้วกันน่ะครับ ผมก็สงสัย เอ๊ะ !! ? อะไรหว่า สงสัยลุงแกคงเหมาดอกไม้ล่ะมั้ง ไปๆมาๆไม่ใช่ครับ ลุงแกเรียกพนักงานมาสั่งข้าวผัดรวมมิตรให้เด็กทานกันพร้อมกับโค้ก พนักงานก็ถามย้ำด้วยน่ะครับว่าเอางั้นจริงหรอ ลุงก็ตอบว่าไม่เป็นไรเจอกันบ่อย ประโยคนี้ผมซึ้งครับ เจอบ่อยไม่บ่อยผมไม่ทราบแต่ถ้าเพื่อเด็กๆแล้วลุงมอบสิ่งที่ดีๆให้ขนาดนี้ผมประทับใจครับ เมื่ออาหารมาถึงเด็กๆทานอย่างเอร็ดอร่อยครับ พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน โต๊ะบริเวณใกล้เคียง ยังอดยิ้มไม่ได้ครับ เมื่อเด็กๆทานเสร็จปุ๊บ ก็วิ่งออกจากร้านไปอย่างไว ผมงงมาก ฮ่า ๆ สงสัยจะรีบไปขายที่อื่นต่อ แต่ก็ประทับใจลุงแกมากๆครับ ผมกับเพื่อนๆจึงคิดได้ว่า แทนที่เราจะช่วยอุดหนุนดอกไม้เด็กๆพวกนี้ เราไม่รู้เลยว่าเงินที่ได้มาจะไปไหน ถ้าเราเอาเงินที่ซื้อดอกไม้ ดอกล่ะ 20 มาเลี้ยงข้าวแทนจะดีกว่ามั้ย เพราะดูจากหน้าตาทรงผมแล้วเด็กๆยังเรียนอยู่ครับ ทรงผมนักเรียน ตัวเล็กๆ อาจจะช่วยงานที่บ้านก็เป็นได้ แต่ให้ผมเลี้ยงน้องๆเค้าคงไม่ไหวเหมือนกันครับเพราะตัวผมก็ยังเรียนอยู่ด้วย สุดท้ายผมก็มีรูปมาให้เพื่อนๆชาวพันธุ์ทิพย์ได้ดูด้วยครับ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
คนใจดีอย่างนี้ก็มีด้วย :P