สวัสดีครับ...
เป็นเรื่องเศร้า อีกครั้ง ที่มันจะจำฝังลึกในจิตใจผมไปอีกนาน ภาพมันรันทด หดหู่ แต่ยังแทรกไปด้วยความ น่ากลัว ขยะแขยง ปนตกใจ และสับสน สำหรับผม... แต่สำหรับหมาน้อยตัวนั้น ผมคงไม่สามารถไปทำอะไรได้อีก ผมเสียใจ ผมจึงต้องนำมาเล่า..มาระบาย ไม่เป็นไรนะครับ ถ้าจะตำหนิ หรือ ด่าว่าผมแรงๆ แต่ อยากให้มีทางออกว่า ผมควรทำอย่างไร ในคราวหน้า..
เรื่องมีอยู่ว่า
ผมกับแฟน ต้องเดินทางระหว่างอำเภอบ่อยๆ ระหว่างอำเภอ ไปอีกอำเภอในต่างจังหวัดทางภาคเหนือ ซึ่งคนพื้นที่ จะไม่วิ่งทางหลัก เพราะมันมักจะมีทางลัดเสมอ .. แต่ก็แลกด้วย ถนนที่เล็กหน่อย ทางคดเคี้ยวนิด หลุมบ่อ บ้าง พอให้ขับสนุก.. แต่มันมีเสน่ห์ ป่าเขา และท้องนาท้องไร่ครับ
เช่นเคยผมก็ขับรถไปธุระ วันนี้ร้อนมาก.. เที่ยงๆ รถยังแอร์ไม่เย็นเลย เพราะรถเก่าขนาด ปี 1995 ซึ่งนี่ก็ เกือบๆ ยี่สิบปีแล้ว
ขณะขับไปกลางถนนร้อนๆ ผมก็เห็นลูกหมาตัวนึง เล็กมาก วิ่งแบบ ผิดปกติ คือ วิ่งข้ามถนนไปๆ มาๆ ผมก็จอด เพราะจะทับมันอยู่แล้ว...
ไม่กล้าขับต่อเพราะตอนนี้ไม่รู้ว่ามันอยู่ไหน ... กลัวจะทับมัน เลยลงไปดู..
มันหมอบอยู่ข้างๆ ล้อหลัง.. ในลักษณะ หลบร้อน ... ทำไงดี ผมมองสภาพ มันเปรอะ มันยับเยิน สกปรก อย่างบอกไม่ถูก แต่ผมก็กล้าที่จะเอื้อมไปอุ้มมันออกมา... ผมไม่รักเกียจ เพราะคิดว่าจะแค่เอามันออกมาจากล้อจะได้ไปต่อ
เมื่อเอามันออกมาก็พบว่า สภาพมันเหมือนจะแย่ๆ คงร้อนมาก มาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง มองย้อนกลับไป เห็นเหมือนบ้านคน ประมาณ 30 เมตร เดินกลับไป..พร้อมอุ้มมันไปด้วย คิดว่าคงบ้านมันหลงมา..
ปรากฏว่า มันไม่ใช่บ้านคน มันเป็นเหมือนที่พัก โรงเก็บ ข้าวโพด ... ผมวางมันลง เรียกมันให้เข้ามาหลบร้อนในร่ม มันเข้ามาอย่างว่าง่าย .. ผมมองเห็นถังน้ำ จึงตักน้ำมาให้มันกิน มันกินแบบ คนหลงอยู่กลางทะเลทราย... จนมันหยุด.
ผมก็พิจารณาว่า มันก็ไม่ได้เป็นผิวหนังร้ายแรง กลิ่นไม่มี... ที่นี่ไม่มีบ้านคน... มันมาได้ไง เอามันไปเลี้ยงที่บ้านดีกว่า ช่วยมัน อุ้มมันไปที่รถ ทันที
เมียผม ซึ่งเปิดกระจกตะโกนโหวกเหวก ตั้งแต่แรกที่ผมอุ้มพามันไปที่บ้านแล้ว ว่าปล่อยมันไปอย่าไปยุ่ง ... เห็นผมอุ้มมันมาด้วย ก็โวยวาย ว่ากลัว..มันน่ากลัวเพราะ สภาพมันสกปรกมาก แต่ผมบอกว่าสงสารมันเดี๋ยวมันตาย.. แล้วรีบเอามันวางตรงขาออกรถไปทันที
ผมปรับแอร์ให้ลงมาที่ขาให้มันหายร้อน
มันสงบลงทันที หลับตานอน.. ผมกังวลในใจเพราะเมียผมบ่นตลอด ... ผมก็ได้แต่ขับๆ ไป คิดว่าระหว่างทางจะแวะ ปั๊ม ล้างตัว เช็ดหน้าเช็ตตัวให้มัน.. การนอนของมันก็หลับแบบ ครางๆ กระตุกเป็นระยะ คงฝันร้าย .. ผมคิดในใจว่า ไม่ต้องกังวลเจ้าหนูเดี่ยวหนูก็จะได้ไปอยู่สบายๆ ไม่ต้องลำบากแล้ว
ยังไม่ทันไร.. ผ่านไปสัก 20 กิโลได้ มันตื่นขึ้น เริ่มร้อง ร้องไม่หยุด.. และทันใดนั้น มันชักๆๆๆๆ น้ำลายฟูมปาก และเกร็งตัวเหยียด ผมตกใจเพราะเกิดมาไม่เคยเห็นภาพ หมาเป็นแบบนี้เลย เริ่มกลัว .. ผมหยุดรถทันที ... คิดว่าไม่ไหวแล้ว ปล่อยมันลงรถ... มันลงรถได้กลับวิ่ง เฉยเลย
ผมก็มองดู แต่การวิ่งของเค้ามันไม่ใช่อ่ะครับ วิ่งแบบไม่รู้ทิศทาง ท่าวิ่งก็แปลกขาแข็งๆ วิ่งไปทางหลังรถ แล้วก็ซิกแซ็ก กลับมาข้างหน้า...
ผมก็เดินตาม ...เห็นมันวิ่งแบบนั้น ผมก็ขึ้นรถ ไปตามมันมาขึ้นรถใหม่
ขึ้นมาได้มันก็ ร้องตลอดทาง ... จนเมียผมด่าไม่หยุด ผมก็ได้แต่บอกเมียว่า ให้ค่อยถือกล้องไว้ เผื่อมันชักอีกจะได้ถ่ายทันว่ามันเป็นอะไร...
ไม่นานมันก็ชักอีก... คราวนี้ อึราดด้วย เกร็ง มุดมาใต้เบาะนั่ง ... ผมจำใจต้องจอดรถอีกครั้งคราวนี้ ต้องล้างพรมปูพื้นรถ และ ปล่อยมันดูอาการ
ปล่อยมันก็วิ่งไปชนหญ้าข้างทาง แล้วก็ เปลี่ยนทิศ แล้วก็วิ่งชนอีก อาการ เหมือน หุ่นยนต์เด็ก ที่พอไปชนอะไรที่เป็นกำแพง ก็ถอยมาเปลี่ยนทิศทาง...
ผมเสียใจกับเหตุการณ์นี้มาก แต่ผมก็ไม่สามารถให้เค้าขึ้นรถไปได้อีกแล้ว ผม เลยอุ้มเค้าไปปล่อยที่หน้าบ้าน ที่อยู่ถัดไปนิดนึง... เค้าก็วิ่งหายไปทันที
ผมไม่รู้จะทำยังไง ตอนนี้ ผมได้แต่คิดว่าผมทำอะไรผิดไปรึเปล่า
1. เมียผมบอกว่า ลูกหมาอยู่แถวนั้นแหละไปอุ้มเค้ามาทำไม เค้าอยู่กับพ่อกับแม่เค้า แต่ผมไม่เห็นมีอะไรแถวนั้นเลย
2. เค้าเป็นโรคอะไรไหม จะรอดไหม ซึ่งผมคิดว่า เค้าทำไมถึงชักได้ขนาดนั้น
3. ผมทำผิดไปจริงๆ ใช่ไหม
คงจบเพียงเท่านี้ครับ
ปล. ที่บ้านมีหมา 3 ตัวครับ บูลด็อก 2 ... เซนต์ฯ 1
มีเรื่องเศร้ามาให้เสพ.. วันนี้ กับหมาน้อย กลางถนน
เป็นเรื่องเศร้า อีกครั้ง ที่มันจะจำฝังลึกในจิตใจผมไปอีกนาน ภาพมันรันทด หดหู่ แต่ยังแทรกไปด้วยความ น่ากลัว ขยะแขยง ปนตกใจ และสับสน สำหรับผม... แต่สำหรับหมาน้อยตัวนั้น ผมคงไม่สามารถไปทำอะไรได้อีก ผมเสียใจ ผมจึงต้องนำมาเล่า..มาระบาย ไม่เป็นไรนะครับ ถ้าจะตำหนิ หรือ ด่าว่าผมแรงๆ แต่ อยากให้มีทางออกว่า ผมควรทำอย่างไร ในคราวหน้า..
เรื่องมีอยู่ว่า
ผมกับแฟน ต้องเดินทางระหว่างอำเภอบ่อยๆ ระหว่างอำเภอ ไปอีกอำเภอในต่างจังหวัดทางภาคเหนือ ซึ่งคนพื้นที่ จะไม่วิ่งทางหลัก เพราะมันมักจะมีทางลัดเสมอ .. แต่ก็แลกด้วย ถนนที่เล็กหน่อย ทางคดเคี้ยวนิด หลุมบ่อ บ้าง พอให้ขับสนุก.. แต่มันมีเสน่ห์ ป่าเขา และท้องนาท้องไร่ครับ
เช่นเคยผมก็ขับรถไปธุระ วันนี้ร้อนมาก.. เที่ยงๆ รถยังแอร์ไม่เย็นเลย เพราะรถเก่าขนาด ปี 1995 ซึ่งนี่ก็ เกือบๆ ยี่สิบปีแล้ว
ขณะขับไปกลางถนนร้อนๆ ผมก็เห็นลูกหมาตัวนึง เล็กมาก วิ่งแบบ ผิดปกติ คือ วิ่งข้ามถนนไปๆ มาๆ ผมก็จอด เพราะจะทับมันอยู่แล้ว...
ไม่กล้าขับต่อเพราะตอนนี้ไม่รู้ว่ามันอยู่ไหน ... กลัวจะทับมัน เลยลงไปดู..
มันหมอบอยู่ข้างๆ ล้อหลัง.. ในลักษณะ หลบร้อน ... ทำไงดี ผมมองสภาพ มันเปรอะ มันยับเยิน สกปรก อย่างบอกไม่ถูก แต่ผมก็กล้าที่จะเอื้อมไปอุ้มมันออกมา... ผมไม่รักเกียจ เพราะคิดว่าจะแค่เอามันออกมาจากล้อจะได้ไปต่อ
เมื่อเอามันออกมาก็พบว่า สภาพมันเหมือนจะแย่ๆ คงร้อนมาก มาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง มองย้อนกลับไป เห็นเหมือนบ้านคน ประมาณ 30 เมตร เดินกลับไป..พร้อมอุ้มมันไปด้วย คิดว่าคงบ้านมันหลงมา..
ปรากฏว่า มันไม่ใช่บ้านคน มันเป็นเหมือนที่พัก โรงเก็บ ข้าวโพด ... ผมวางมันลง เรียกมันให้เข้ามาหลบร้อนในร่ม มันเข้ามาอย่างว่าง่าย .. ผมมองเห็นถังน้ำ จึงตักน้ำมาให้มันกิน มันกินแบบ คนหลงอยู่กลางทะเลทราย... จนมันหยุด.
ผมก็พิจารณาว่า มันก็ไม่ได้เป็นผิวหนังร้ายแรง กลิ่นไม่มี... ที่นี่ไม่มีบ้านคน... มันมาได้ไง เอามันไปเลี้ยงที่บ้านดีกว่า ช่วยมัน อุ้มมันไปที่รถ ทันที
เมียผม ซึ่งเปิดกระจกตะโกนโหวกเหวก ตั้งแต่แรกที่ผมอุ้มพามันไปที่บ้านแล้ว ว่าปล่อยมันไปอย่าไปยุ่ง ... เห็นผมอุ้มมันมาด้วย ก็โวยวาย ว่ากลัว..มันน่ากลัวเพราะ สภาพมันสกปรกมาก แต่ผมบอกว่าสงสารมันเดี๋ยวมันตาย.. แล้วรีบเอามันวางตรงขาออกรถไปทันที
ผมปรับแอร์ให้ลงมาที่ขาให้มันหายร้อน
มันสงบลงทันที หลับตานอน.. ผมกังวลในใจเพราะเมียผมบ่นตลอด ... ผมก็ได้แต่ขับๆ ไป คิดว่าระหว่างทางจะแวะ ปั๊ม ล้างตัว เช็ดหน้าเช็ตตัวให้มัน.. การนอนของมันก็หลับแบบ ครางๆ กระตุกเป็นระยะ คงฝันร้าย .. ผมคิดในใจว่า ไม่ต้องกังวลเจ้าหนูเดี่ยวหนูก็จะได้ไปอยู่สบายๆ ไม่ต้องลำบากแล้ว
ยังไม่ทันไร.. ผ่านไปสัก 20 กิโลได้ มันตื่นขึ้น เริ่มร้อง ร้องไม่หยุด.. และทันใดนั้น มันชักๆๆๆๆ น้ำลายฟูมปาก และเกร็งตัวเหยียด ผมตกใจเพราะเกิดมาไม่เคยเห็นภาพ หมาเป็นแบบนี้เลย เริ่มกลัว .. ผมหยุดรถทันที ... คิดว่าไม่ไหวแล้ว ปล่อยมันลงรถ... มันลงรถได้กลับวิ่ง เฉยเลย
ผมก็มองดู แต่การวิ่งของเค้ามันไม่ใช่อ่ะครับ วิ่งแบบไม่รู้ทิศทาง ท่าวิ่งก็แปลกขาแข็งๆ วิ่งไปทางหลังรถ แล้วก็ซิกแซ็ก กลับมาข้างหน้า...
ผมก็เดินตาม ...เห็นมันวิ่งแบบนั้น ผมก็ขึ้นรถ ไปตามมันมาขึ้นรถใหม่
ขึ้นมาได้มันก็ ร้องตลอดทาง ... จนเมียผมด่าไม่หยุด ผมก็ได้แต่บอกเมียว่า ให้ค่อยถือกล้องไว้ เผื่อมันชักอีกจะได้ถ่ายทันว่ามันเป็นอะไร...
ไม่นานมันก็ชักอีก... คราวนี้ อึราดด้วย เกร็ง มุดมาใต้เบาะนั่ง ... ผมจำใจต้องจอดรถอีกครั้งคราวนี้ ต้องล้างพรมปูพื้นรถ และ ปล่อยมันดูอาการ
ปล่อยมันก็วิ่งไปชนหญ้าข้างทาง แล้วก็ เปลี่ยนทิศ แล้วก็วิ่งชนอีก อาการ เหมือน หุ่นยนต์เด็ก ที่พอไปชนอะไรที่เป็นกำแพง ก็ถอยมาเปลี่ยนทิศทาง...
ผมเสียใจกับเหตุการณ์นี้มาก แต่ผมก็ไม่สามารถให้เค้าขึ้นรถไปได้อีกแล้ว ผม เลยอุ้มเค้าไปปล่อยที่หน้าบ้าน ที่อยู่ถัดไปนิดนึง... เค้าก็วิ่งหายไปทันที
ผมไม่รู้จะทำยังไง ตอนนี้ ผมได้แต่คิดว่าผมทำอะไรผิดไปรึเปล่า
1. เมียผมบอกว่า ลูกหมาอยู่แถวนั้นแหละไปอุ้มเค้ามาทำไม เค้าอยู่กับพ่อกับแม่เค้า แต่ผมไม่เห็นมีอะไรแถวนั้นเลย
2. เค้าเป็นโรคอะไรไหม จะรอดไหม ซึ่งผมคิดว่า เค้าทำไมถึงชักได้ขนาดนั้น
3. ผมทำผิดไปจริงๆ ใช่ไหม
คงจบเพียงเท่านี้ครับ
ปล. ที่บ้านมีหมา 3 ตัวครับ บูลด็อก 2 ... เซนต์ฯ 1