วันนี้อยู่ดีๆ กลุ่มเพื่อนๆและดิฉันก็มานั่งถกประเด็นบ้านเมืองกันเสียอย่างนั้น
ทั้งๆที่เป็นเรื่องที่ผู้ใหญ่หลายๆคน ก็พยายามไม่ให้คิดไม่ให้แสดงความเห็นเกี่ยวกับเรื่องทำนองนี้
พูดทีไร งานจะกร่อย มองหน้ากันไม่ติดเสียเปล่าๆ

แหะๆ.. เกริ่นมาเสียนาน ขอเข้าประเด็นเลยละกันนะคะ

เท่าที่นักศึกษาอย่างดิฉันผู้ซึ่งควรที่จะมีหน้าที่ศึกษาเพียงอย่างเดียว ได้สังเกตุ และติดตามข่าวบ้านเมืองมาเป็นระยะๆ
เห็นข้อน่าวิตกกังวลมากมายของบ้านเมืองในช่วงนี้ ทั้งจากกระทู้ที่ออกมาโอดครวญเรื่องค่าครองชีพของมนุษย์เงินเดือน
ข้าวของแพง ทั้งข่าวบีบีซีที่ออกมารายงานว่าประเทศไทยอยู่ในช่วงrecession ข่าวที่ว่าไทยกลายเป็นผู้ค้าข้าวมากที่สุด
.... อันดับ3ของโลก  การกู้เงินมหาศาลเพื่ออภิมหึมามหาเมกะโปรเจคที่แสนจำเป็นแก่ประเทศเสียเหลือเกิน
อีกทั้งหนี้ที่ประเทศสารขัณฑ์ของเราๆท่านๆ ยังใช้ไม่หมดเสียที ดอกเบี้ยปูดบวม งบประมาณล่วงหน้าถูกเบิกตลอด
คนใช้จ่ายน้อยลง smeของลูกค้าคุณพ่อคุณแม่ ก็ปิดกันเป็นแถบๆ มาบ่นให้ครอบครัวดิฉันฟังประจำ
รวมถึงนโยบายคืนภาษีรถคันแรก ที่ลูกค้าบางคนยังไม่ได้รับคืนบ้าง บ้างก็โดนไฟแนนซ์ยึดไปแล้วบ้าง
และอะไรต่อมิอะไรที่จะตามมาเพื่อประชานิยมไม่รู้จักจบจักสิ้น อาจส่งผลให้ก่อให้เกิดหนี้ในอนาคต

ร่ายมาเสียยาว ขอเข้าประเด็นนะคะ - -"
ถ้าเกิดเหตุการณ์ยังคงดำเนินไปแบบนี้ รัฐจะนำรายได้มาจากไหนมาพัฒนาประเทศ
ทุอย่างนำพาให้กู้เพิ่มไปเรื่อยๆ จนกว่าประเทศไทยจะหมดความน่าเชื่อถือ
และแน่นอน ไทยแลนด์ของเราอาจจะไม่เห็นด้วยกับการกู้ไอเอ็มเอฟ เพราะสมัยยุค40 คนคงยังหลอนๆกันอยู่
ทางออกเดียวที่จะดึงเศรษฐกิจดีเหมือนซูเฟลอบใหม่ๆก็คือการขายทรัพย์สินในประเทศ
เปิดโอกาสให้นักลงทุนทั้งไทยและเทศเข้ามามีกรรมสิทธิ์ทั้งรัฐวิสาหกิจ และที่ดิน
ซึ่งไทยแลนด์คงชอบใจ เพราะไทยแลนด์สนใจเพียงผลลัพธ์ แต่ไม่สนกระบวนการ
สุดท้าย จุดจบคงเฉกเช่นเดียวกับอาเจนติน่า

ที่กล่าวมาเป็นเพียงแค่การคิดไปเองนะคะ แค่สรุปจากที่เห็นรวมๆและค่อยๆโยงเป็นหลักlogicที่*อาจ*จะอป็นเฉยๆนะคะ
เลยอยากทราบมุมมองของคนอื่นๆเป็นอย่างไร มันอาจจะดีขึ้นก็ได้ ดิฉันอาจคิดมากไปหรือเปล่า

ปล.อย่าโยงเกี่ยวกับการเมืองนะคะ ไม่อยากเห็นbiasอยากเห็นfactsมากกว่าอ่ะค่ะ

ขอบคุณล่วงหน้าสำปรับความคิดเห็นของทุกท่านนะคะ