โหนกระแส ดรามาขำ ๆ : ชาวการ์ตูนญี่ปุ่นทั้งหลาย เรามา "ปิดประเทศ" กันดีไหม

ข้อความดักปลิง: "ปิดประเทศ" ตรงหัวกระทู้ ไม่ได้แปลว่า "ปิดถนน"

ตอนหลุมดำครั้งแรก จขกท. อายุ 1x ก็ติดตามข่าวอย่างลุ้นระทึก ยอมนอนดึกดูสรยุทธจัดมวยคู่พิเศษ ไม่นานกระแสก็ซาไป ทิ้งร่องรอยความเสียหายหลังสงครามไว้เป็นหย่อม ๆ (เช่น "ตรวจสอบเรื่อง-ภาพ แล้ว!" บนหัวหนังสือค่ายหนึ่ง ปกหมดสวยไปหลาย)

หลัง ๆ มีการเซ็นเซอร์เซ่อ ๆ เราก็ทนกันได้ คิดซะว่าดีกว่ากลับไปสู้กันอีกรอบ

แต่เรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นทำให้ต้องกลับมาคิดว่า เราจะยอมเป็นเบี้ยล่างเขาไปอีกกี่นาน

ลูกหลานเราต้องทนดูการ์ตูนเกรด B เพราะมันปลอดภัยกว่า จรรโลงสังคมกว่า ฯลฯ ไปอีกนานแค่ไหน

เราลองกันตัวเองออกจากสังคมกันสักระยะหนึ่งไหม ทีวีไม่ต้องฉายการ์ตูนญี่ปุ่น ไม่ว่าจะดึกดื่นแค่ไหน ให้เรตอะไร เอาออกไปให้หมด

เราจะเผยแพร่ลัทธินี้ด้วยมือของพวกเราเอง ขายแผ่นลิขสิทธิ์ สตีมมิงอย่างถูกกฎหมาย บอกกันปากต่อปาก เด็กใหม่ ๆ จะได้เข้าวงการอย่างถูกทาง

เอาไว้คนรุ่นเราขึ้นมาครองประเทศ (หมายถึงเป็นชนกลุ่มใหญ่ในวัยที่มีอำนาจ) ค่อยมาคิดกันอีกทีว่าเราจะฉายอะไรบนทีวีดี ระหว่างงานศิลปะชั้นสูงกับละครน้ำเน่า