ถึงพี่น้อง เพื่อนๆ ที่ต้องรับผิดชอบครอบครัวที่บ้าน ดูแลตัวเองให้รอดก่อน ก่อนจะดูแลใครเขา อยากให้อ่านดูคะ

เมื่อประมาณปี 2010 บ้านเราเหมือนมีปัญหาเรื่องเงิน เรียกว่าแทบหมดตัวเลย ตอนนั้นเราเพิ่งจบได้ไม่นาน เงินเดือนโอเคพอใจสำหรับตัวเอง แต่ถ้าให้ไช้หนี้ทั้งครอบครัว ไม่คิดว่าชาตินี้จะใช้ได้หมด เรียกว่าให้ทุกบาทต่อเดือนก็ยังไม่พอ เราคิดว่าทางนี้คงหมดหนทาง
แต่ ณ ขณะนั้น เรากำลังจะไปเรียนทีจีนพอดี พวกญาติๆก็บอกอย่าไป ให้อยู่ช่วยที่บ้าน เราได้รับการต่อต้านอย่างมาก เราคิดนานมากกกก เกือบจะตัดสินใจไม่ไป
เพราะรู้สึกผิดและเราควรช่วยเหลือ แต่สุดท้ายเราก็เลือกที่จะไปยอมอกตัญญ ตอนนั้นที่บ้านที่เหลือก็เป็นฝ่ายช่วยกันไป แต่พอเราไปเรียน ตั้งใจเรียน ได้เจอเพื่อนดีๆ ได้หางานทำได้ที่ดีกว่าที่เก่า เงินเดิอนมากกว่า  และเพื่อนดีๆที่ได้เจอกำลังคิดที่จะมาช่วยเปิดธุรกิจด้วยกันได้  ซึ่งดีกว่ามากๆสำหร้บที่บ้านและตัวเราเอง ตอนนี้เรานึกย้อนไป ถ้าไม่ได้เรียนจะเป็นอย่างไร คงหาเท่าไรแปะโป๊ะหนี้หมด อนาคตคงไม่ต้องพูดถึง .. เราตั้งกระทู้นี้มีจุดประสงค์เดียวคือ อยากให้เพื่อนๆลองคิดดู อย่าเป็นเตี้ยอุ้มค่อมเพราะในที่สุดมีใครได้ประโยชน์จากสถานการณ์นั้น เพราะชีวิตเรามีหลายประตู หลายเส้นทางให้เลือก บางทีถ้าพยายามด้านนึงไปแต่เราไม่เห็นหนทางที่จะสู้ เราก็ต้องถอยไปอีกทาง ถึงแม้จะดูเสี่ยงกว่า แต่ก็มีโอกาสจะรอดมากกว่าทางที่เราเห็นแล้วว่ามืดสนิท
สู้ๆนะทุกคน