เราคบกับแฟนเรามาจะสามปีแล้ว ช่วงนี้เราไม่เข้าใจกันสักเท่าไหร่ อาจเป็นเพราะว่าที่ผ่านมาเราอยู่ด้วยกันตลอดเวลา แต่พอเราเรียนจบ มีงานทำเราต้องกลับมาอยู่บ้าน ซึ่งเดือนแรกแฟนเราก้อมานอนด้วยเกือบทุกวัน แต่พอเดือนต่อมาแฟนเราเริ่มกลับไปนอนหอ แต่ก็มีบ้างที่จะมารับเวลาเราเลิกงานดึก วันนี้เป็นอีกวันที่เขามารับเราเพื่อไปกินข้าวที่บ้าน อยู่ด้วยกันประมาณสองชั่วโมงหลังกินข้าวเสร็จ แฟนเราขอตัวกลับ(มันเร็วไปไหม) แต่เราไม่กล้าพูด เราจึงหาเหตุผลที่จะรั้งเค้าให้อยู่กับเราต่อโดยการหาข้ออ้างให้สอนวิชาที่จะสอบ กพ ให้ แต่สุดท้ายมันก็ไม่ได้ผล เขาก็ยังยืนยันที่จะกลับแต่รับปากว่าจะมาสอนให้แต่ขอเวลาไปศึกษาก่อน แล้วยังถามเรื่องที่เราไม่เข้าใจว่าเป็นเรื่องไหน แต่บังเอิญขณะนั้นเรากำลังเขียนออเดอร์ลูกค้าสั่งกระเป๋าอยู่เราเลยไม่ได้สนใจฟัง ทำให้เขาโมโห แล้วกลับไปอย่างเฉยชา สักพักเราโทหาเขาก็เหมือนไม่อยากจะคุยด้วย พอคุยไปคุยมาเป็นเพราะเหตุผลที่เราไม่ตั้งใจฟัง ไม่ตั้งใจอ่าน เราตัดสินใจยุติความสัมพันธุ์กันทั้งๆที่เรายังรักแฟนเรามาก เราคิดว่าทำไมเขาถึงไม่ถามเราบ้างว่าเราเหนื่อยไหม เจออะไรบ้าง วันๆนึงเราคุยกันน้อยมาก เรากลับมาจากทำงานก็อยากผ่อนคลายสมอง ความฝันที่คิดไว้ด้วยกันมันคงจบแล้ว ที่เรามาตั้งกระทู้เพราะเราไม่รู้จะระบายสิ่งที่มันอยู่ในใจเราได้ยังไง เพราะเราไม่สามารถพูดออกไปได้ แต่สิ่งที่เราทำได้คือต้องนั่งอ่านหนังสือทั้งน้ำตาเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกที่เราเป็น เราควรจะทำยังไงต่อไปดี??
ถ้าเธอเป็นเราเธอจะทำอย่างไร?