ผมรักดนตรีมากเลยนะ แต่ว่าคนในครอบครัวผมไม่มีใครเล่นดนตรี มีผมคนเดียวที่สนใจดนตรี ดังนั้นผมไม่ค่อยได้คุยกับพ่อแม่และคนในบ้านเลย เหมือนกับอยู่ในโลกส่วนตัวที่ตัวเองสนใจเท่านั้น

เวลาพ่อแม่ชวนผมคุย เขาก็ไม่ชอบที่จะคุยในเรื่องดนตรีหรือศิลปะอย่างที่ผมสนใจเลย เวลาผมชวนเขาคุยเรื่องดนตรี เขาก็ดูเหมือนไม่สนใจเท่าที่ควรเลย ผมก็เลยไม่ค่อยอยากคุยกับพวกเขา ไม่ค่อยอยากไปไหนมาไหนกับคนที่บ้าน แต่ถ้ากับเพื่อนผมก็ไปนะ เพราะคอเดียวกัน คุยเรื่องเดียวกันได้

ทุกวันนี้ถึงอยู่บ้านเดียวกัน แต่ผมไม่ค่อยได้คุยกับคนที่บ้านนอกจากมีธุระต้องคุยเท่านั้น บางทีพวกเขามา ผมก็จะเดินหนีเข้าไปในห้องเพราะเขาชอบชวนคุยเรื่องน่าเบื่อๆ เพราะผมมักจะจับจดกับเรื่องดนตรีอย่างเดียว และรู้สึกเซ็งมากที่เล่าเรื่องดีๆในวงการดนตรีให้พวกเขาฟัง เขาก็จะไม่ค่อยสนใจ ถ้าแบบนั้นก็อย่าคุยกันดีกว่า แบบนี้ถือว่าผมเป็นโรคฮิคิโคโมริหรือมีปัญหาสุขภาพจิตอะไรหรือป่าวครับ ใครมีคำแนะนำให้ผมได้บ้างครับ

ขอบคุณครับ (หาเพลงให้ฟังเป็นของขอบคุณนะ)