ดิฉันแต่งงานเข้าบ้านของสามี
ที่บ้านจะมีพ่อแม่ พี่สาว(คนละแม่)และหลานสาวอายุ8ขวบพี่สาวของสามีเลิกกับสามีเธอไปนานแล้ว
แรกๆก็ไม่มีปัญหาอะไร เพราะยังไม่ค่อยรู้จักนิสัยใจคอกัน
แต่ดิฉันกับพี่สาวของสามีไม่ค่อยได้คุยกัน เพราะส่วนมากเธอจะอยู่แต่ในห้องนอน
กินข้าวก็กินในห้อง วันๆแทบจะไม่เจอหน้ากัน แต่จะทราบว่าเธออยู่บ้านรู้สึกได้จาก
การเดินกระแทกซ้นเท้า บ้านเป็นบ้านครึ่งไม้ครึ่งปูน
เวลาที่พี่สาวกับลูกสาวของเธอเดินจะลงซ้นเท้าแรงมาก
เรียกว่าถ้าอยู่ข้างล่างนี่อาจจะคิดไปว่าพื้นบ้านจะทะลุลงมาหรือเปล่า?
แล้วที่สำคัญคือ เวลาที่เดินขึ้น-ลงเธอจะต้องผ่านหน้าห้องของดิฉันกับสามี
ซึ่งบางครั้งเวลานอนอยู่มันสะเทือนจนดิฉันตื่นเลย
เวลากลางวันดิฉันจะเย็บผ้า หรืออ่านหนังสืออยู่บนห้องทำให้ไม่มีสมาธิเพราะแรงกระแทกปึงๆๆ
จากความเฉยๆกลายเป็นความรำคาญจากรำคาญกลายเป็นโมโหแต่ก็เก็บเอาไว้
วันนึงดิฉันซักผ้าตามปกติ เอาผ้าใส่เครื่องไว้แล้วมาทำความสะอาดบ้าน
ประมาณครึ่งชั่วโมงเดินไปดูผ้า ดิฉันเห็นพี่สาวสามีเอาผ้าของดิฉันออกมาใส่ไว้ในตะกร้าและกำลังซักของตัวเอง
ไม่มีคำพูดอะไรจากปากของเธอเลย ดิฉันเดินไปดมผ้าของตัวเอง มันยังซักไม่เสร็จ
ผ้ายังเหนียวๆจากน้ำยาซักผ้าแสดงว่าเธอปิดเครื่องซักผ้าตอนมันกำลังทำงานอยู่และซักของตัวเองต่อ
ดิฉันโกรธมากแต่ก็ได้แต่เก็บอารมณ์เอาไว้
ราวตากผ้าของที่บ้านมีทั้งแบบในร่มและกลางแจ้ง
ยัยพี่สาวจะตากผ้าสามวันสามคืน กลางวันแดดออกบ่ายๆไม่ยอมเก็บจนเย็นฝนตกผ้าชื้น
ย้ายมาตากในร่มไว้อีกคืน กลางวันเอาออกบ่ายไม่เก็บเย็นฝนตกชื้น วนอยู่อย่างนี้จนดิฉันไม่มีที่จะตากผ้า
ต้องเอามาตากไว้ในห้องนอนรอให้เธอมาเก็บของเธอก่อนแต่เธอก็ไม่เก็บ
เธอไม่เคยสอนลูกให้ไหว้ใครเวลาไป-กลับจากโรงเรียน(เกิดมาไม่เคยพบเคยเจอ)
ไปข้างนอกไม่เคยถามใครว่าฝากซื้ออะไรมั้ย? ไม่เคยเรียกใครกินข้าวแม้แต่พ่อของตัวเอง
หลานสาวอายุ8ขวบยังจับช้อนส้อมกินข้าวไม่เป็น!!
ดิฉันไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงไม่ยอมสอนลูก และถ้าหากสามีดิฉันพูดสอนหลาน
เธอก็จะเสียงดังว่า "มาด่าลูกกูทำไม?" คือบางทีแค่สอนว่าอันนี้ไม่ควรทำนะ พูดด้วยดีๆไม่ได้ดุด่าอะไรเลย
พ่อกับแม่ท่านก็ไม่เคยพูดว่าอะไร อย่างที่บอกเค้าแทบจะไม่คุยกับใครในบ้านเลย
ดิฉันไม่เคยบอกสามีเกี่ยวกับเรื่องนี้เพราะคิดว่ายังไงก็คงทำอะไรไม่ได้นอกเสียจากเราสองคนต้องย้ายออกไปอยู่กันเอง
ซึ่งดิฉันไม่กล้าพูดกับสามีเรื่องนี้ เพราะยังมีพ่อกับแม่ที่ต้องดูแล
ดิฉันรักพ่อกับแม่ของสามีเพราะท่านดีกับดิฉันมาก
ทีแรกรู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้หญิงที่โชคดีไม่มีปัญหาแม่ผัว-ลูกสะใภ้เหมือนครอบครัวอื่น
แต่กลับต้องมามีปัญหากับพี่สาวของสามี
นับวันดิฉันยิ่งอึดอัด หงุดหงิดทุกครั้งที่ได้ยินเสียงเดินลงซ้นปังๆที่หน้าห้องนอน
ยิ่งวันหยุดหลานสาวอยู่บ้านทั้งวันขึ้นๆลงๆ วันนึงเป็นสิบๆรอบทั้งวิ่งทั้งกระแทกเท้าเสียงดังจนดิฉันเกือบจะหมดความอดทน
พูดอะไรก็พูดไม่ได้ ได้แต่เก็บเอาไว้
จะว่าดิฉันใจแคบ อคติอะไรก็ได้ทุกวันนี้ดิฉันไม่มองไม่สนใจพี่สาวกับหลานสาว
ดิฉันเบื่อหน่ายสองคนนี้เหลือเกิน วันหยุดครอบครัวกินข้าวกันพร้อมหน้าเธอไม่เคยให้ความร่วมมือ
ไม่สนใจใครทั้งนั้น อายุ37แต่ทำตัวเหมือนเด็ก17วันๆเล่นแต่โทรศัพท์งานไม่ทำ
แม้กระทั้งงานบ้านก็ไม่ทำอะไรทั้งสิ้นนอกจากของๆตัวเอง
บันไดขึ้นชั้นสองยังไม่เคยกวาดถู ฝุ่นเขรอะแม่ท่านก็อายุมากแล้วท่านขึ้นลงบันไดไม่ไหวดิฉันก็ทำเอง
เธอเอาตะกร้าผ้าข้าวของมาวางสุมเอาไว้หน้าห้องของดิฉันกับสามีจนแทบจะไม่มีทางเดินวางไม่ว่าแต่ก็ไม่จัดเก็บให้เป็นระเบียบเรียบร้อย
อีกเรื่องนึงหลานไป-กลับโรงเรียนก็ใส่รองเท้านักเรียนออกจากห้องเดินขึ้นลงบันไดที่ดิฉันต้องทำความสะอาดทุกวัน
แม้จะเป็นรองเท้าเด็กคู่เล็กๆ แต่ใส่ออกข้างนอกย่ำอะไรมาบ้าง???? แล้วเดินผ่านหน้าห้องดิฉันขี้ฝุ่นสารพัดก็หล่นอยู่หน้าห้อง
บางทีดิฉันแอบคิดในใจอย่างเจ็บแสบว่า
"เพราะเป็นผู้หญิงอย่างนี้สินะผัวถึงทิ้งไปมีเมียใหม่?!!!!!"
มันสุดจะทนทั้งๆที่พ่อกับแม่เค้าก็แสนจะดี
สามีดิฉันก็ไม่ใช่คนไร้ระเบียบขนาดเป็นผู้ชาย
ดิฉันไม่อยากให้ใครคิดว่าดิฉันเรื่องมาก เค้าอยู่กันมาแบบนี้ดิฉันเพิ่งเข้ามามีสิทธิ์อะไรไปรู้สึกอย่างนี้กับเค้า?
คิดไม่ตกมาหลายเดือนเครียดจนวันนึงสามีถามว่าเป็นอะไร ไม่สบายใจอะไรหรือเปล่า?
ดิฉันก็อ้อมแอ้มตอบไปว่า "เราออกไปอยู่ข้างนอกกันดีมั้ย"
สามีตอบว่า "เป็นอะไรใครทำอะไรให้คุณไม่สบายใจ" ดิฉันก็ไม่กล้าตอบตรงๆก็เลยอ้างว่าเห็นเหนื่อยขับรถไปทำงานไกลก็ไปหาที่อยู่ใกล้ๆที่ทำงานแล้ววันหยุดก็มาหาพ่อกับแม่ เค้าก็บอกว่าจะลองไปคิดดูนะ
เหนื่อยค่ะบอกตรงๆ ใจนึงก็ห่วงพ่อแม่สามีแต่ก็จะประสาทเสียไปพร้อมๆกัน
มีปัญหากับพี่สาวของสามี
ดิฉันแต่งงานเข้าบ้านของสามี
ที่บ้านจะมีพ่อแม่ พี่สาว(คนละแม่)และหลานสาวอายุ8ขวบพี่สาวของสามีเลิกกับสามีเธอไปนานแล้ว
แรกๆก็ไม่มีปัญหาอะไร เพราะยังไม่ค่อยรู้จักนิสัยใจคอกัน
แต่ดิฉันกับพี่สาวของสามีไม่ค่อยได้คุยกัน เพราะส่วนมากเธอจะอยู่แต่ในห้องนอน
กินข้าวก็กินในห้อง วันๆแทบจะไม่เจอหน้ากัน แต่จะทราบว่าเธออยู่บ้านรู้สึกได้จาก
การเดินกระแทกซ้นเท้า บ้านเป็นบ้านครึ่งไม้ครึ่งปูน
เวลาที่พี่สาวกับลูกสาวของเธอเดินจะลงซ้นเท้าแรงมาก
เรียกว่าถ้าอยู่ข้างล่างนี่อาจจะคิดไปว่าพื้นบ้านจะทะลุลงมาหรือเปล่า?
แล้วที่สำคัญคือ เวลาที่เดินขึ้น-ลงเธอจะต้องผ่านหน้าห้องของดิฉันกับสามี
ซึ่งบางครั้งเวลานอนอยู่มันสะเทือนจนดิฉันตื่นเลย
เวลากลางวันดิฉันจะเย็บผ้า หรืออ่านหนังสืออยู่บนห้องทำให้ไม่มีสมาธิเพราะแรงกระแทกปึงๆๆ
จากความเฉยๆกลายเป็นความรำคาญจากรำคาญกลายเป็นโมโหแต่ก็เก็บเอาไว้
วันนึงดิฉันซักผ้าตามปกติ เอาผ้าใส่เครื่องไว้แล้วมาทำความสะอาดบ้าน
ประมาณครึ่งชั่วโมงเดินไปดูผ้า ดิฉันเห็นพี่สาวสามีเอาผ้าของดิฉันออกมาใส่ไว้ในตะกร้าและกำลังซักของตัวเอง
ไม่มีคำพูดอะไรจากปากของเธอเลย ดิฉันเดินไปดมผ้าของตัวเอง มันยังซักไม่เสร็จ
ผ้ายังเหนียวๆจากน้ำยาซักผ้าแสดงว่าเธอปิดเครื่องซักผ้าตอนมันกำลังทำงานอยู่และซักของตัวเองต่อ
ดิฉันโกรธมากแต่ก็ได้แต่เก็บอารมณ์เอาไว้
ราวตากผ้าของที่บ้านมีทั้งแบบในร่มและกลางแจ้ง
ยัยพี่สาวจะตากผ้าสามวันสามคืน กลางวันแดดออกบ่ายๆไม่ยอมเก็บจนเย็นฝนตกผ้าชื้น
ย้ายมาตากในร่มไว้อีกคืน กลางวันเอาออกบ่ายไม่เก็บเย็นฝนตกชื้น วนอยู่อย่างนี้จนดิฉันไม่มีที่จะตากผ้า
ต้องเอามาตากไว้ในห้องนอนรอให้เธอมาเก็บของเธอก่อนแต่เธอก็ไม่เก็บ
เธอไม่เคยสอนลูกให้ไหว้ใครเวลาไป-กลับจากโรงเรียน(เกิดมาไม่เคยพบเคยเจอ)
ไปข้างนอกไม่เคยถามใครว่าฝากซื้ออะไรมั้ย? ไม่เคยเรียกใครกินข้าวแม้แต่พ่อของตัวเอง
หลานสาวอายุ8ขวบยังจับช้อนส้อมกินข้าวไม่เป็น!!
ดิฉันไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงไม่ยอมสอนลูก และถ้าหากสามีดิฉันพูดสอนหลาน
เธอก็จะเสียงดังว่า "มาด่าลูกกูทำไม?" คือบางทีแค่สอนว่าอันนี้ไม่ควรทำนะ พูดด้วยดีๆไม่ได้ดุด่าอะไรเลย
พ่อกับแม่ท่านก็ไม่เคยพูดว่าอะไร อย่างที่บอกเค้าแทบจะไม่คุยกับใครในบ้านเลย
ดิฉันไม่เคยบอกสามีเกี่ยวกับเรื่องนี้เพราะคิดว่ายังไงก็คงทำอะไรไม่ได้นอกเสียจากเราสองคนต้องย้ายออกไปอยู่กันเอง
ซึ่งดิฉันไม่กล้าพูดกับสามีเรื่องนี้ เพราะยังมีพ่อกับแม่ที่ต้องดูแล
ดิฉันรักพ่อกับแม่ของสามีเพราะท่านดีกับดิฉันมาก
ทีแรกรู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้หญิงที่โชคดีไม่มีปัญหาแม่ผัว-ลูกสะใภ้เหมือนครอบครัวอื่น
แต่กลับต้องมามีปัญหากับพี่สาวของสามี
นับวันดิฉันยิ่งอึดอัด หงุดหงิดทุกครั้งที่ได้ยินเสียงเดินลงซ้นปังๆที่หน้าห้องนอน
ยิ่งวันหยุดหลานสาวอยู่บ้านทั้งวันขึ้นๆลงๆ วันนึงเป็นสิบๆรอบทั้งวิ่งทั้งกระแทกเท้าเสียงดังจนดิฉันเกือบจะหมดความอดทน
พูดอะไรก็พูดไม่ได้ ได้แต่เก็บเอาไว้
จะว่าดิฉันใจแคบ อคติอะไรก็ได้ทุกวันนี้ดิฉันไม่มองไม่สนใจพี่สาวกับหลานสาว
ดิฉันเบื่อหน่ายสองคนนี้เหลือเกิน วันหยุดครอบครัวกินข้าวกันพร้อมหน้าเธอไม่เคยให้ความร่วมมือ
ไม่สนใจใครทั้งนั้น อายุ37แต่ทำตัวเหมือนเด็ก17วันๆเล่นแต่โทรศัพท์งานไม่ทำ
แม้กระทั้งงานบ้านก็ไม่ทำอะไรทั้งสิ้นนอกจากของๆตัวเอง
บันไดขึ้นชั้นสองยังไม่เคยกวาดถู ฝุ่นเขรอะแม่ท่านก็อายุมากแล้วท่านขึ้นลงบันไดไม่ไหวดิฉันก็ทำเอง
เธอเอาตะกร้าผ้าข้าวของมาวางสุมเอาไว้หน้าห้องของดิฉันกับสามีจนแทบจะไม่มีทางเดินวางไม่ว่าแต่ก็ไม่จัดเก็บให้เป็นระเบียบเรียบร้อย
อีกเรื่องนึงหลานไป-กลับโรงเรียนก็ใส่รองเท้านักเรียนออกจากห้องเดินขึ้นลงบันไดที่ดิฉันต้องทำความสะอาดทุกวัน
แม้จะเป็นรองเท้าเด็กคู่เล็กๆ แต่ใส่ออกข้างนอกย่ำอะไรมาบ้าง???? แล้วเดินผ่านหน้าห้องดิฉันขี้ฝุ่นสารพัดก็หล่นอยู่หน้าห้อง
บางทีดิฉันแอบคิดในใจอย่างเจ็บแสบว่า
"เพราะเป็นผู้หญิงอย่างนี้สินะผัวถึงทิ้งไปมีเมียใหม่?!!!!!"
มันสุดจะทนทั้งๆที่พ่อกับแม่เค้าก็แสนจะดี
สามีดิฉันก็ไม่ใช่คนไร้ระเบียบขนาดเป็นผู้ชาย
ดิฉันไม่อยากให้ใครคิดว่าดิฉันเรื่องมาก เค้าอยู่กันมาแบบนี้ดิฉันเพิ่งเข้ามามีสิทธิ์อะไรไปรู้สึกอย่างนี้กับเค้า?
คิดไม่ตกมาหลายเดือนเครียดจนวันนึงสามีถามว่าเป็นอะไร ไม่สบายใจอะไรหรือเปล่า?
ดิฉันก็อ้อมแอ้มตอบไปว่า "เราออกไปอยู่ข้างนอกกันดีมั้ย"
สามีตอบว่า "เป็นอะไรใครทำอะไรให้คุณไม่สบายใจ" ดิฉันก็ไม่กล้าตอบตรงๆก็เลยอ้างว่าเห็นเหนื่อยขับรถไปทำงานไกลก็ไปหาที่อยู่ใกล้ๆที่ทำงานแล้ววันหยุดก็มาหาพ่อกับแม่ เค้าก็บอกว่าจะลองไปคิดดูนะ
เหนื่อยค่ะบอกตรงๆ ใจนึงก็ห่วงพ่อแม่สามีแต่ก็จะประสาทเสียไปพร้อมๆกัน