ผมเป็นคนที่คิดอะไรไม่ออกเวลาทำงานอะไรใหม่ๆวางแผนขั้นตอนผิดๆมันจะทำให้งานเสร็จช้าลง ผิดกับเพื่อนคนอื่นๆที่เค้าวางแผนเป็นผมคิดอะไรไม่ออกเลย ถ้าทำงานครั้งแรกต้องให้เพื่อนที่ไม่เคยทำเหมือนกันมาบอกตลอดเลยว่าต้องทำยังไง ทำอะไรบ้าง จนสักพักถึงจะเริ่มจับทางได้เเล้วทำเป็น การเรียนรู้ก็เหมือนกันผมเรียนรู้ช้ามาก เนื่องมาจากผมเป็นคนจำอะไรไม่ค่อยได้ ถ้าได้รับการเรียนรู้ได้รับการตอกย้ำมาเท่ากับเพื่อนๆ
ผมเป็นคนทำอะไรมักไม่คิดถึงผลกระทบที่ตามมา หรือคิดว่ามันไม่น่าจะมีอะไรมาก เช่น เวลามาทำงานสายแบบนี้ ผมจะยอมรับความจริงเลยว่าผมไปทานอาหารมา แล้วบอกความจริงไปว่า ผมไม่มีแรงผมมาฝึกงานที่นี้ครั้งแรกผมไม่รู้เส้นทางเลยมาสายหน่อย ก็ขอโทษกันไป ที่ผมพูดความจริงคือผมคิดเเล้ว ว่าผู้ที่ฝึกงานให้ผมเค้าคงเห็นใจเพราะเรามีเหตุสุดวิสัย มันไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอะไรถึงกับต้องปิดบัง โกหก แบบจริงจังๆ
ผิดกับคนอื่นเค้าอาจจะมองว่าผมบื้อทันทีที่ทำแบบนั้น ถ้าเป็นเพื่อนๆคนอื่นเค้าจะ อาจจะพูดไปว่าน้ำมันหมดบ้าง หลงทางบ้าง กับข้าวมาส่งช้าบ้างเลยทำให้มาสาย
อย่างตอนกินกับข้าวเผ็ด ผมเป็นคนที่กินเผ็ดไม่ได้ แต่ผมเลือกกินของเผ็ดถ้ามันไม่มีอะไรจะกิน คือยอมเผ็ดเอาแต่ว่าอิ่ม เพื่อนก็มักมองผมแปลกๆประมาณว่า กินเผ็ดไม่ได้แล้วจะกินเผ็ดทำไมวะ - - ก็มันสุดวิสัยอ่า สำหรับผมนะ
ผมไม่รู้ว่าทั้งหมดนี้ เกิดจากอะไร อาจเกิดจากผมผิดปกติอยู่แล้ว หรืออาจจะผมเป็นลูกคุรหนุไม่เคยฝึกคิดไม่เคยฝึกทำ พอมาเข้าในสังคมก็เลยทำให้ดูแตกต่างไปซะหมด
ใครที่เชี่ยวชาญหรือมีความรู้เรื่องพวกนี้ช่วยผมหน่อยครับ ผมไม่เคยไปหาหมอเลย
ผมทำแบบทดสอบไอคิว ผมก็ได้กลางๆนะคือ108
http://www.iqtest.dk/main.swf
แต่ผมมองว่ามันไม่เกี่ยวกับชีวิตจริง ชีวิตจริงคือการทำงานซึ่งไอคิวผมคงต่ำมากๆเพราะทำสู้กับใครเเทบจะไม่ได้เลย ผู้หญิงยังทำเก่งกว่าซะอีก ทั้งๆที่เป็นงานที่ใช้แรงงาน
ผมเรียนหนังสือก็พอใช้พอได้ถูไถๆ ได้เกรดเกือบ2 เทอมนี้จะตั้งใจเรียนมากขึ้น
พวกพี่ๆเพื่อนๆคิดว่าผมเป็นอะไรครับ
การสื่อสาร ผมก็เข้าใจอะไรยากนะคิดว่าส่วนใหญ่เลย คือถ้าจะบอกผมต้องใช้ศัพท์ที่ผมคุ้นเคยและต้องอธิบายให้ครบถ้วน ถ้าบอกแบบไม่มีการอธิบายผมจะงง เเล้วจะต้องถามเสมอๆ ส่วนการสื่อสารพูดกับเพื่อนบางทีผมก็งงๆคืดเพื่อนเค้าถามมาแต่เหมือนเราไม่รู้จะอธิบายยังไง หรือบางทีตื่นเต้าก็ทำให้บุคคลิกไม่ดีแล้วพูดไปทั้งที่ไม่สมเหตุสมผล อย่างตอนที่ผมฝึกงานมีเพื่อนถามว่าทำไมไม่ใส่กางเกงขาสั้นละ(ช่วงนั้นมันเป็นช่วงพัก) ผมก็ตอบไปว่า ขี้เกียจสักผ้าหลายตัว ทั้งๆที่จริงเเล้วผมคิดว่าพักแปบเดียวๆก็ต้องเปลี่ยนกางเกงขายาวเหมือนเดิม ผมเลยขี้เกียจเปลี่ยนการเกงขาสั้นมาพัก คือใช้กางเกงขายาวนอนพักไปเลย เพราะมันก็ไม่ได้เลอะมาก
ผมเป็นคนขี้ลืมมากๆ จนต้องยอมเสียเวลามานึกตั้งสติ(แต่ก่อนไม่ได้ทำ) คือยอมเสียเวลาคิดว่าต้องใช้อะไรบ้างเราลืมอะไรบ้างดีกว่าไม่ได้คิดแล้วมักจะลืมบ่อยๆต้องเสียเวลากลับมาเอา เสียเวลากว่ากันหลายเท่าเลย สรุปผมปกติแต่ไม่เคยทำงานไม่เคยใช้ความคิดเลยเป็นแบบนี้ หรือผมผิดปกติ หรือทั้ง2อย่างครับ - -
ผมเป็นปัญญาอ่อนหรือสมาธิสั้นหรือทั้ง2อย่าง?
ผมเป็นคนทำอะไรมักไม่คิดถึงผลกระทบที่ตามมา หรือคิดว่ามันไม่น่าจะมีอะไรมาก เช่น เวลามาทำงานสายแบบนี้ ผมจะยอมรับความจริงเลยว่าผมไปทานอาหารมา แล้วบอกความจริงไปว่า ผมไม่มีแรงผมมาฝึกงานที่นี้ครั้งแรกผมไม่รู้เส้นทางเลยมาสายหน่อย ก็ขอโทษกันไป ที่ผมพูดความจริงคือผมคิดเเล้ว ว่าผู้ที่ฝึกงานให้ผมเค้าคงเห็นใจเพราะเรามีเหตุสุดวิสัย มันไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอะไรถึงกับต้องปิดบัง โกหก แบบจริงจังๆ
ผิดกับคนอื่นเค้าอาจจะมองว่าผมบื้อทันทีที่ทำแบบนั้น ถ้าเป็นเพื่อนๆคนอื่นเค้าจะ อาจจะพูดไปว่าน้ำมันหมดบ้าง หลงทางบ้าง กับข้าวมาส่งช้าบ้างเลยทำให้มาสาย
อย่างตอนกินกับข้าวเผ็ด ผมเป็นคนที่กินเผ็ดไม่ได้ แต่ผมเลือกกินของเผ็ดถ้ามันไม่มีอะไรจะกิน คือยอมเผ็ดเอาแต่ว่าอิ่ม เพื่อนก็มักมองผมแปลกๆประมาณว่า กินเผ็ดไม่ได้แล้วจะกินเผ็ดทำไมวะ - - ก็มันสุดวิสัยอ่า สำหรับผมนะ
ผมไม่รู้ว่าทั้งหมดนี้ เกิดจากอะไร อาจเกิดจากผมผิดปกติอยู่แล้ว หรืออาจจะผมเป็นลูกคุรหนุไม่เคยฝึกคิดไม่เคยฝึกทำ พอมาเข้าในสังคมก็เลยทำให้ดูแตกต่างไปซะหมด
ใครที่เชี่ยวชาญหรือมีความรู้เรื่องพวกนี้ช่วยผมหน่อยครับ ผมไม่เคยไปหาหมอเลย
ผมทำแบบทดสอบไอคิว ผมก็ได้กลางๆนะคือ108
http://www.iqtest.dk/main.swf
แต่ผมมองว่ามันไม่เกี่ยวกับชีวิตจริง ชีวิตจริงคือการทำงานซึ่งไอคิวผมคงต่ำมากๆเพราะทำสู้กับใครเเทบจะไม่ได้เลย ผู้หญิงยังทำเก่งกว่าซะอีก ทั้งๆที่เป็นงานที่ใช้แรงงาน
ผมเรียนหนังสือก็พอใช้พอได้ถูไถๆ ได้เกรดเกือบ2 เทอมนี้จะตั้งใจเรียนมากขึ้น
พวกพี่ๆเพื่อนๆคิดว่าผมเป็นอะไรครับ
การสื่อสาร ผมก็เข้าใจอะไรยากนะคิดว่าส่วนใหญ่เลย คือถ้าจะบอกผมต้องใช้ศัพท์ที่ผมคุ้นเคยและต้องอธิบายให้ครบถ้วน ถ้าบอกแบบไม่มีการอธิบายผมจะงง เเล้วจะต้องถามเสมอๆ ส่วนการสื่อสารพูดกับเพื่อนบางทีผมก็งงๆคืดเพื่อนเค้าถามมาแต่เหมือนเราไม่รู้จะอธิบายยังไง หรือบางทีตื่นเต้าก็ทำให้บุคคลิกไม่ดีแล้วพูดไปทั้งที่ไม่สมเหตุสมผล อย่างตอนที่ผมฝึกงานมีเพื่อนถามว่าทำไมไม่ใส่กางเกงขาสั้นละ(ช่วงนั้นมันเป็นช่วงพัก) ผมก็ตอบไปว่า ขี้เกียจสักผ้าหลายตัว ทั้งๆที่จริงเเล้วผมคิดว่าพักแปบเดียวๆก็ต้องเปลี่ยนกางเกงขายาวเหมือนเดิม ผมเลยขี้เกียจเปลี่ยนการเกงขาสั้นมาพัก คือใช้กางเกงขายาวนอนพักไปเลย เพราะมันก็ไม่ได้เลอะมาก
ผมเป็นคนขี้ลืมมากๆ จนต้องยอมเสียเวลามานึกตั้งสติ(แต่ก่อนไม่ได้ทำ) คือยอมเสียเวลาคิดว่าต้องใช้อะไรบ้างเราลืมอะไรบ้างดีกว่าไม่ได้คิดแล้วมักจะลืมบ่อยๆต้องเสียเวลากลับมาเอา เสียเวลากว่ากันหลายเท่าเลย สรุปผมปกติแต่ไม่เคยทำงานไม่เคยใช้ความคิดเลยเป็นแบบนี้ หรือผมผิดปกติ หรือทั้ง2อย่างครับ - -