เรื่องของเรื่องพอถึงวันแม่ก็อดไม่ได้ที่จะมีแอบคิด คิดถึงแม่คนอื่นที่เค้าได้ไหว้แม่กัน
ได้กอดกัน ได้ความรักจากความเป็นแม่ และก้ออยากจะมีลูกน้อยไว้เป็นแก้วตาดวงใจบ้าง
วันที่12 สิงหา 2552 เราได้เสียลูกไป ช่วงที่ตั้งครรภ์ได้ 3 เดือน เรากับสามี เสียใจมาก
และก้อมาแท้งอีกครั้งเมื่อ เมษาที่ผ่านมา คุณหมอบอกเป็นภาวะแท้งคุกคาม ทุกวันนี้ยังทำใจไม่ได้
กลัวกับการที่จะท้องแล้วอาจจะเสียน้องไปอีก
จนวันนี้ 12 สิงหาเราไม่เคยลืมลูกคนแรกของเรา และอีกคนยังคิดถึงเค้าตลอด แต่ที่ไม่เข้าอีกเรื่องคือ
ถึงแม้เราจะมีเค้าในท้องไม่กี่เดือนเรายังรักเค้ามาก
แต่แม่ของเราทำไมไม่รักเราและพี่ชายเราเลย ทิ้งเราไปตั้งแต่เด็ก จนโตเราตามหาแม่จนเจอ
เจอกัน เรียกเราว่าคุณตลอด ไม่กอด ไม่กล้าบอกคนอื่นว่าเราเป็นลูก แม้กระทั้งพี่ชายเราเสียยังไม่มาเผา
ไม่มางานศพ ฐานะการเงินการงานเราก้อดีไม่ได้ทำให้อายใครหาเหตุผลยังไงก้อไม่เข้าใจปัจจุบันแม่มีครอบครัวใหม่มีลูก 3 คน
วันแม่ครั้งสุดท้ายที่ไปหา แม่บอกว่า" เลิกติดต่อกับเค้าเถอะ"
เสียใจมากไม่รู้จะบอกยังไง ใจมันสั่น น้ำตาไหลทุกครั้งที่นึกถึง เราไม่รู้เหตุผลเพราะอะไร ถามพ่อ พ่อบอกเค้าอาจจะเกลียดพ่อ
แต่เราพยามคิดว่าถ้าเป็นเราคงไม่เป็นแบบนิ ไม่มีแม่ที่ไหนไม่รักลูก
ถึงวันนี้อีกครั้ง คิดถึงแม่ และคิดถึงลูก เหมือนเดิม แต่คงไม่กล้าไปหา
แต่ ก็รักแม่ ถึงแม่ จะไม่รักเรา และก็รักลูก ถึงลูกจะไม่ได้อยู่กับเรา
ถ้าใครมีลูกขอให้รักเค้ามากๆนะคะ เพราะลูกก็รักแม่โดยไม่มีเงื่อนไขเหมือนกัน
แล้วถ้าใครมีแม่อยู่ด้วยตอนนี้และท่านก็รักคุณมาก คุณโชคดีมากนะคะ
ดูแลท่านดีๆ อย่าปล่อยให้ท่านคิดว่าคุณไม่รัก เพราะแม่คือแม่
ขอให้มีความสุขในวันแม่แล้วกันค่ะ
ส่วนตัวเราก็ทำได้เพียงสวดมนต์ให้ลูกและแม่ของเราคงไม่หาเหตุผลอะไรอีกต่อไป
เมื่อวันแม่คือวันที่เราเสียลูก และเป็นวันที่แม่เราไม่ต้องการเรา?
ได้กอดกัน ได้ความรักจากความเป็นแม่ และก้ออยากจะมีลูกน้อยไว้เป็นแก้วตาดวงใจบ้าง
วันที่12 สิงหา 2552 เราได้เสียลูกไป ช่วงที่ตั้งครรภ์ได้ 3 เดือน เรากับสามี เสียใจมาก
และก้อมาแท้งอีกครั้งเมื่อ เมษาที่ผ่านมา คุณหมอบอกเป็นภาวะแท้งคุกคาม ทุกวันนี้ยังทำใจไม่ได้
กลัวกับการที่จะท้องแล้วอาจจะเสียน้องไปอีก
จนวันนี้ 12 สิงหาเราไม่เคยลืมลูกคนแรกของเรา และอีกคนยังคิดถึงเค้าตลอด แต่ที่ไม่เข้าอีกเรื่องคือ
ถึงแม้เราจะมีเค้าในท้องไม่กี่เดือนเรายังรักเค้ามาก
แต่แม่ของเราทำไมไม่รักเราและพี่ชายเราเลย ทิ้งเราไปตั้งแต่เด็ก จนโตเราตามหาแม่จนเจอ
เจอกัน เรียกเราว่าคุณตลอด ไม่กอด ไม่กล้าบอกคนอื่นว่าเราเป็นลูก แม้กระทั้งพี่ชายเราเสียยังไม่มาเผา
ไม่มางานศพ ฐานะการเงินการงานเราก้อดีไม่ได้ทำให้อายใครหาเหตุผลยังไงก้อไม่เข้าใจปัจจุบันแม่มีครอบครัวใหม่มีลูก 3 คน
วันแม่ครั้งสุดท้ายที่ไปหา แม่บอกว่า" เลิกติดต่อกับเค้าเถอะ"
เสียใจมากไม่รู้จะบอกยังไง ใจมันสั่น น้ำตาไหลทุกครั้งที่นึกถึง เราไม่รู้เหตุผลเพราะอะไร ถามพ่อ พ่อบอกเค้าอาจจะเกลียดพ่อ
แต่เราพยามคิดว่าถ้าเป็นเราคงไม่เป็นแบบนิ ไม่มีแม่ที่ไหนไม่รักลูก
ถึงวันนี้อีกครั้ง คิดถึงแม่ และคิดถึงลูก เหมือนเดิม แต่คงไม่กล้าไปหา
แต่ ก็รักแม่ ถึงแม่ จะไม่รักเรา และก็รักลูก ถึงลูกจะไม่ได้อยู่กับเรา
ถ้าใครมีลูกขอให้รักเค้ามากๆนะคะ เพราะลูกก็รักแม่โดยไม่มีเงื่อนไขเหมือนกัน
แล้วถ้าใครมีแม่อยู่ด้วยตอนนี้และท่านก็รักคุณมาก คุณโชคดีมากนะคะ
ดูแลท่านดีๆ อย่าปล่อยให้ท่านคิดว่าคุณไม่รัก เพราะแม่คือแม่
ขอให้มีความสุขในวันแม่แล้วกันค่ะ
ส่วนตัวเราก็ทำได้เพียงสวดมนต์ให้ลูกและแม่ของเราคงไม่หาเหตุผลอะไรอีกต่อไป