จิตเกือบแตก...ฟุ้งซ่านเลยครับ

เมื่อตกอยู่ ในอารมณ์ ที่มัวหมอง แม้อรุณ เห็นฟ้าทอง ไร้ผ่องใส จิตไฝ่หา คร่ำครวญคิด ผิดอันใด หรือปราศรัย มากไป ไร้แก่นเกิน ย้อนดูคำ ยามพบ ประสบพูด อ่านแล้ว ดึงดูดใจ ให้พร่ำเผลอ วนอาวรณ์ คิดถึง เพียงแต่