[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ รุ้งขึ้นบันไดมา แล้วหยุด เมื่อได้ยินฉัตต์กับจริมาพูดกัน เสียงเบาๆ จนต้องเงี่ยหูฟัง
“ใช่ พี่รักรุ้งมาก แต่พี่เป็นผู้ชายนะริมา พี่ทำอย่างนั้นกับผู้หญิงไม่ได้”
“รักตัวเล็กไม่มากพอน่ะสิ”
“พี่รักรุ้งที่สุดของหัวใจของพี่ ชาตินี้จะไม่รักใครอีกแล้ว พี่สาบาน” ฉัตต์พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังมาก จ้องหน้าน้องสาว
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ “ถ้าคุณฉัตต์ไปบอกเลิกงานแต่งกับคุณบัวเพื่อจะมาแต่งกับรุ้ง...จะไม่มีงานแต่งงานเกิดขึ้นเป็นอันขาด” รุ้งบอก
“รุ้ง...ฉันไม่แปลกใจเลยที่ได้ยินอย่างนี้ เพราะนี่คือรุ้ง คนที่คิดถึงคนอื่นตลอดเวลา”
“ใช่ค่ะ...รุ้งคิดว่าถ้ารุ้งเป็นคุณบัว รุ้งคงไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปเลย ถ้าถูกยกเลิกงานแต่งงาน”
“ฉันไม่ทำ...ฉันทำไม่ได้” ฉัตต์ยืนยัน
“รุ้งก็รู้ว่าคุณฉัตต์ไม่ทำ รุ้งขอบคุณที่คุณฉัตต์ไม่ทำ ไม่ได้พูดให้ตัวรุ้งดูดี ดูเสียสละนะคะ แต่ถ้าคุณฉัตต์ทำอย่างนั้น รุ้งรักคุณฉัตต์ไม่ได้ นับถือก็ไม่ได้”
จะว่ายังไงก็เถอะแต่เราหมั่นใส้อิตาฉัตต์มากจะมาทำเป็นสุภาพบุรุษอะไรเอาตอนนี้ ทีจิกหัว กระชากแขน ใช้คำพูดรุนแรงทำร้ายความรู้สึกตัวเล็กทำไมแกไม่คิดบ้างห้ะว่า "พี่เป็นผู้ชายนะริมา พี่ทำกับผู้หญิงแบบนั้นไม่ได้ " แถมยังเป็นผู้หญิงที่ตัวเองบอกว่ารักสุดหัวใจอีกต่างหาก
แต่นี่อะไรก็รู้ว่าตัวเองไม่ได้รักยัยบัวอะไรนั่นแต่งงานกันไปก็เหมือนตายทั้งเป็นทั้งคู่ บัวเองก็เหมือนตกนรกทั้งเป็นนะได้แต่ตัวแต่ไม่ได้หัวใจ มันมีอะไรที่ดีขึ้นมาตรงไหนกับการรักษาสัญญาที่เหมือนจะแลดูสุภาพบุรุษของพระเอก สิ่งที่ฉัตต์ควรจะทำคือการพูดความจริงกับบัวมากกว่า ควรจะสู้เพื่อความรัก เพื่อที่จะได้อยู่กับรุ้งมากกว่านี้ไหม??
ถ้าเราเปลี่ยนบทได้เราจะให้ฉัตต์ไปคุกเข่าขอโทษบัวกับครอบครัวของบัวด้วยตัวเอง พูดความจริงทั้งหมดแบบลูกผู้ชายว่าที่ผ่านมาไม่เคยรักบัวเลย รักรุ้งคนเดียว ขอโทษและจะคุกเข่าแบบนี้จนกว่าบัวจะยกโทษให้ ให้บัวตบหน้าซักสองสามฉาก หรือจะคุกเข่าทั้งคืนท่ามกลางฝนตกจนไม่สบาย สุดท้ายบัวก็เลยเข้าใจและยอมรับในความรักที่ฉัตต์มีให้รุ้ง แบบนี้มันยังรู้สึกกว่าไหมว่าฉัตต์รักรุ้งมากแค่ไหนกับการที่ผู้ชายนิสัยแบบฉัตต์ยอมคุกเข่าให้ใครเพื่อที่จะได้ใช้ชีวิตอยู่กับรุ้ง และ ยังเป็นการแสดงความเป็นสุภาพบุรุษที่แท้จริงที่ยอมรับผิดและยอมรับความจริงกับบัวด้วยไม่ใช่แต่งงานกันไปแล้วก็อยู่กันแบบทนๆไร้ซึ่งความสุข
แต่นี่ถ้าบัวไม่แมนพอรู้ว่าฉัตต์ไม่รักก็ยอมเดินจากไปเอง ฉัตต์ก็คงต้องแต่งงานอยู่กินกับบัวเป็นแน่แท้ พอดูแบบนี้แล้วทำให้เรานึกถึงคุณชายจุฑาเทพจริงๆ 55555555 ถ้าเป็นชายพีร์ หรือ ชายภัทร คงต้องสู้หลังชนฝา ไม่ทำเหมือนอิตาฉัตต์แน่ๆ นี่ถ้าไม่ติดว่าชายภัทรมีนางสาวศรีสยามอยู่ทั้งคน เราจะเชียร์ชายภัทรกับหม่อมราชวงศ์หญิงวิมลโพยมจริงๆด้วย ดูไปดูมาก็ออกจะเหมาะสมกันดี แถมยังเป็นหมอเป็นพยาบาลเหมือนกันอีก
อีกอย่างหนึ่งคือน่าจะเพิ่มบทที่อิตาฉัตต์ซึนง้อรุ้งหนักๆหน่อยนะ ก็พอจะรู้ว่านิสัยรุ้งไม่ใช่คนที่จะมาโกรธอะไรอิตาฉัตต์ ยิ่งนางรักของนางซะขนาดนั้น แต่ มันน่าจะมีฉากซักสองสามฉากที่แสดงให้เห็นว่า "ฉัตต์ทำอะไรเพื่อรุ้ง" บ้าง นี่ตั้งแต่ที่ดูมาจนอ่านจบเรื่องรุ้งทำเพื่อฉัตต์มาโดยตลอด
ชอบเรื่องนี้มากๆๆ ชอบเวลาตาฉัตต์ซึนใส่รุ้งนะ มันน่ารักดี แต่ มาขัดใจตอนจบ เพราะอาจจะหวังมากไปหน่อยว่าฉัตต์พอหายซึนแล้ว
จะทำอะไรเพื่อรุ้งมากกว่านี้ บอกได้เลยว่าอิตาฉัตต์ได้เมียดีมาก อ่อนหวาน อ่อนโยน แต่ ไม่อ่อนแอ เข้มแข็ง จิตใจดี พึ่งพาได้ ขยันทำมาหากิน รู้จักคุณค่าของเงิน
ถึงภายนอกจะบอบบางแต่สำหรับเรารุ้งแมนกว่าตาฉัตต์เสียอีก ส่วนรุ้งอิตาฉัตต์ก็ใช่ว่าจะเลวร้ายอะไร ก็แค่เกรียน จิตป่วย วีนๆเหวี่ยงๆ บ้าๆบอๆ อีโก้จัด งี่เง่า ไปหน่อย หึหึ -___-
มีดีอย่างที่รักรุ้งมาก แต่ เชื่อว่ารุ้ง หาได้ดีกว่านี้กุลสตรีหญิงแกร่งแบบรุ้งต้องเหมาะกับผู้ชายเยี่ยงคุณชายจุฑาเทพเท่านั้น ไปซบอกชายหมอดีกว่า เชอะ!!
ปอลอ. ขอบคุณเครดิตรูปภาพด้านบนด้วยนะคะ ^^
(สปอยแรงๆ) ขัดใจตอนจบแค้นเสน่หา ขัดใจอิตาคุณฉัตต์นี่แหละที่สุด
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
จะว่ายังไงก็เถอะแต่เราหมั่นใส้อิตาฉัตต์มากจะมาทำเป็นสุภาพบุรุษอะไรเอาตอนนี้ ทีจิกหัว กระชากแขน ใช้คำพูดรุนแรงทำร้ายความรู้สึกตัวเล็กทำไมแกไม่คิดบ้างห้ะว่า "พี่เป็นผู้ชายนะริมา พี่ทำกับผู้หญิงแบบนั้นไม่ได้ " แถมยังเป็นผู้หญิงที่ตัวเองบอกว่ารักสุดหัวใจอีกต่างหาก
แต่นี่อะไรก็รู้ว่าตัวเองไม่ได้รักยัยบัวอะไรนั่นแต่งงานกันไปก็เหมือนตายทั้งเป็นทั้งคู่ บัวเองก็เหมือนตกนรกทั้งเป็นนะได้แต่ตัวแต่ไม่ได้หัวใจ มันมีอะไรที่ดีขึ้นมาตรงไหนกับการรักษาสัญญาที่เหมือนจะแลดูสุภาพบุรุษของพระเอก สิ่งที่ฉัตต์ควรจะทำคือการพูดความจริงกับบัวมากกว่า ควรจะสู้เพื่อความรัก เพื่อที่จะได้อยู่กับรุ้งมากกว่านี้ไหม??
ถ้าเราเปลี่ยนบทได้เราจะให้ฉัตต์ไปคุกเข่าขอโทษบัวกับครอบครัวของบัวด้วยตัวเอง พูดความจริงทั้งหมดแบบลูกผู้ชายว่าที่ผ่านมาไม่เคยรักบัวเลย รักรุ้งคนเดียว ขอโทษและจะคุกเข่าแบบนี้จนกว่าบัวจะยกโทษให้ ให้บัวตบหน้าซักสองสามฉาก หรือจะคุกเข่าทั้งคืนท่ามกลางฝนตกจนไม่สบาย สุดท้ายบัวก็เลยเข้าใจและยอมรับในความรักที่ฉัตต์มีให้รุ้ง แบบนี้มันยังรู้สึกกว่าไหมว่าฉัตต์รักรุ้งมากแค่ไหนกับการที่ผู้ชายนิสัยแบบฉัตต์ยอมคุกเข่าให้ใครเพื่อที่จะได้ใช้ชีวิตอยู่กับรุ้ง และ ยังเป็นการแสดงความเป็นสุภาพบุรุษที่แท้จริงที่ยอมรับผิดและยอมรับความจริงกับบัวด้วยไม่ใช่แต่งงานกันไปแล้วก็อยู่กันแบบทนๆไร้ซึ่งความสุข
แต่นี่ถ้าบัวไม่แมนพอรู้ว่าฉัตต์ไม่รักก็ยอมเดินจากไปเอง ฉัตต์ก็คงต้องแต่งงานอยู่กินกับบัวเป็นแน่แท้ พอดูแบบนี้แล้วทำให้เรานึกถึงคุณชายจุฑาเทพจริงๆ 55555555 ถ้าเป็นชายพีร์ หรือ ชายภัทร คงต้องสู้หลังชนฝา ไม่ทำเหมือนอิตาฉัตต์แน่ๆ นี่ถ้าไม่ติดว่าชายภัทรมีนางสาวศรีสยามอยู่ทั้งคน เราจะเชียร์ชายภัทรกับหม่อมราชวงศ์หญิงวิมลโพยมจริงๆด้วย ดูไปดูมาก็ออกจะเหมาะสมกันดี แถมยังเป็นหมอเป็นพยาบาลเหมือนกันอีก
อีกอย่างหนึ่งคือน่าจะเพิ่มบทที่อิตาฉัตต์ซึนง้อรุ้งหนักๆหน่อยนะ ก็พอจะรู้ว่านิสัยรุ้งไม่ใช่คนที่จะมาโกรธอะไรอิตาฉัตต์ ยิ่งนางรักของนางซะขนาดนั้น แต่ มันน่าจะมีฉากซักสองสามฉากที่แสดงให้เห็นว่า "ฉัตต์ทำอะไรเพื่อรุ้ง" บ้าง นี่ตั้งแต่ที่ดูมาจนอ่านจบเรื่องรุ้งทำเพื่อฉัตต์มาโดยตลอด
ชอบเรื่องนี้มากๆๆ ชอบเวลาตาฉัตต์ซึนใส่รุ้งนะ มันน่ารักดี แต่ มาขัดใจตอนจบ เพราะอาจจะหวังมากไปหน่อยว่าฉัตต์พอหายซึนแล้ว
จะทำอะไรเพื่อรุ้งมากกว่านี้ บอกได้เลยว่าอิตาฉัตต์ได้เมียดีมาก อ่อนหวาน อ่อนโยน แต่ ไม่อ่อนแอ เข้มแข็ง จิตใจดี พึ่งพาได้ ขยันทำมาหากิน รู้จักคุณค่าของเงิน
ถึงภายนอกจะบอบบางแต่สำหรับเรารุ้งแมนกว่าตาฉัตต์เสียอีก ส่วนรุ้งอิตาฉัตต์ก็ใช่ว่าจะเลวร้ายอะไร ก็แค่เกรียน จิตป่วย วีนๆเหวี่ยงๆ บ้าๆบอๆ อีโก้จัด งี่เง่า ไปหน่อย หึหึ -___-
มีดีอย่างที่รักรุ้งมาก แต่ เชื่อว่ารุ้ง หาได้ดีกว่านี้กุลสตรีหญิงแกร่งแบบรุ้งต้องเหมาะกับผู้ชายเยี่ยงคุณชายจุฑาเทพเท่านั้น ไปซบอกชายหมอดีกว่า เชอะ!!
ปอลอ. ขอบคุณเครดิตรูปภาพด้านบนด้วยนะคะ ^^