ตั้งแต่เรียนมาอดีตจนถึงปัจจุบัน เกรดของผม 3.0 ขึ้นตลอด ตอนนี้อยู่ ปี2
พ่อแม่ ญาติๆ คนรู้จักก็ชื่นชม ตอนนี้ผมอยู่มหาลัย ก็ยังรักษาเกรดไม่ให้น้อยกว่านี้
น้องของผมอายุน้อยกว่าผมปีนึง เรียนไม่ดีเท่าไหร่ เกรด2กว่า ตลอด ทุกคนก็บอกทำไม่ตั้งใจเรียนให้เหมือนพี่
การผมคิดเสมอว่า ผมเรียนเพื่อต้องการความรู้ เพื่อนำมาใช้ ดูแลตัวเองได้ ตอนเรียนจบ ได้งานดีๆ เกรดสูงคงจะได้เปรียบตอนหางาน
ส่วนน้องของผมจริงๆเป็นคนที่เก่งนะ แต่มันขี้เกียจ สอบได้คะแนนดีไม่เคยซ่อม แต่มันไม่ค่อยส่งงาน
มันชอบอ่านหนังสือทั้งหนังสือเรียนและก็หนังสืออื่นพวกที่เกี่ยวกับการเงิน การบริหาร จิตวิทยา ซึ่งมันไม่ได้เรียนด้านนี้
มันไม่เคยแคร์ที่เกรดตัวเองน้อย ทำงานเสริมทั้งๆที่เรียนอยู่ ทั้งๆที่ไม่ทำก็ได้
น้องผมบอกผมว่า เกรดจะดี หมกมุ่นดูแต่หนังสือเรียนทั้งวัน แต่ไม่ออกไปหาประสบการณ์จากโลกภายนอกบ้าง อีกหน่อยก็ทำไรไม่เป็นหรอก
มันบอกว่า เราเรียนเพื่อให้รู้ นำไปใช้ได้ก็พอ เกรดสูงแล้วทำไม คนมีประสบการณ์การทำงานเยอะกว่ายังไงก็เอาตัวรอดได้
มันจริงจังกับการทำงานมาก เลิกตอนเย็นก็ไปสอนพิเศษ วันหยุดก็ไปขายของ รับมาขายเอง ทำสิ่งที่ไม่ได้เรียนจากในมหาลัย
ได้เงินมาก็ไปชอบปิ้งบ้าง เที่ยวบ้าง ดูมันช่างมีความสุข เพราะมันหาเงินเองได้แล้ว แต่ก็ได้เงินจากพ่อแม่เท่ากับผมนะ
ต่างจากผม ไม่ได้ทำงานเสริมไรเลย เรียนอย่างเดียว อ่านหนังสือเรียนหนัก ไม่ค่อยเที่ยวไหน มันคุยเรื่องของแบรนด์นู้นแบรนด์นี้ ผมก็ไม่รู้เรื่องกับมัน มันรู้หมดว่าช่วงไหนsale ควรซื้อไม่ควรซื้อ จนตอนนี้ผมเริ่มคิดว่าผมไม่ทันโลกใช่มั้ยเนี่ย เรียนอย่างเดียว คิดสับสนว่าความคิดใครมันถูกกันแน่ ผมหรือน้อง?
บางทีเกรดสูงๆอาจจะไม่ได้หมายถึงจะอนาคตดีก็ได้ ใช่มั้ย? ทำตัวเหมือนไม่เอาไหนแต่ความคิดของมันช่างเป็นผู้ใหญ่เหลือเกิน
คุณคิดว่าความคิดใครของดีกว่ากัน
เกรดสูงvsประสบการณ์สูง ความคิดใครดีกว่า
พ่อแม่ ญาติๆ คนรู้จักก็ชื่นชม ตอนนี้ผมอยู่มหาลัย ก็ยังรักษาเกรดไม่ให้น้อยกว่านี้
น้องของผมอายุน้อยกว่าผมปีนึง เรียนไม่ดีเท่าไหร่ เกรด2กว่า ตลอด ทุกคนก็บอกทำไม่ตั้งใจเรียนให้เหมือนพี่
การผมคิดเสมอว่า ผมเรียนเพื่อต้องการความรู้ เพื่อนำมาใช้ ดูแลตัวเองได้ ตอนเรียนจบ ได้งานดีๆ เกรดสูงคงจะได้เปรียบตอนหางาน
ส่วนน้องของผมจริงๆเป็นคนที่เก่งนะ แต่มันขี้เกียจ สอบได้คะแนนดีไม่เคยซ่อม แต่มันไม่ค่อยส่งงาน
มันชอบอ่านหนังสือทั้งหนังสือเรียนและก็หนังสืออื่นพวกที่เกี่ยวกับการเงิน การบริหาร จิตวิทยา ซึ่งมันไม่ได้เรียนด้านนี้
มันไม่เคยแคร์ที่เกรดตัวเองน้อย ทำงานเสริมทั้งๆที่เรียนอยู่ ทั้งๆที่ไม่ทำก็ได้
น้องผมบอกผมว่า เกรดจะดี หมกมุ่นดูแต่หนังสือเรียนทั้งวัน แต่ไม่ออกไปหาประสบการณ์จากโลกภายนอกบ้าง อีกหน่อยก็ทำไรไม่เป็นหรอก
มันบอกว่า เราเรียนเพื่อให้รู้ นำไปใช้ได้ก็พอ เกรดสูงแล้วทำไม คนมีประสบการณ์การทำงานเยอะกว่ายังไงก็เอาตัวรอดได้
มันจริงจังกับการทำงานมาก เลิกตอนเย็นก็ไปสอนพิเศษ วันหยุดก็ไปขายของ รับมาขายเอง ทำสิ่งที่ไม่ได้เรียนจากในมหาลัย
ได้เงินมาก็ไปชอบปิ้งบ้าง เที่ยวบ้าง ดูมันช่างมีความสุข เพราะมันหาเงินเองได้แล้ว แต่ก็ได้เงินจากพ่อแม่เท่ากับผมนะ
ต่างจากผม ไม่ได้ทำงานเสริมไรเลย เรียนอย่างเดียว อ่านหนังสือเรียนหนัก ไม่ค่อยเที่ยวไหน มันคุยเรื่องของแบรนด์นู้นแบรนด์นี้ ผมก็ไม่รู้เรื่องกับมัน มันรู้หมดว่าช่วงไหนsale ควรซื้อไม่ควรซื้อ จนตอนนี้ผมเริ่มคิดว่าผมไม่ทันโลกใช่มั้ยเนี่ย เรียนอย่างเดียว คิดสับสนว่าความคิดใครมันถูกกันแน่ ผมหรือน้อง?
บางทีเกรดสูงๆอาจจะไม่ได้หมายถึงจะอนาคตดีก็ได้ ใช่มั้ย? ทำตัวเหมือนไม่เอาไหนแต่ความคิดของมันช่างเป็นผู้ใหญ่เหลือเกิน
คุณคิดว่าความคิดใครของดีกว่ากัน