ชีวิตของคนเราไม่ได้โรยด้วยกลีบดอกแห่งความสุขเสมอไป ยอมรับเลยว่าชีวิตของฉันต้องเจอกับความกดดันมากมาย มันเริ่มหนักขึ้นตอนเริ่มขึ้นมัธยมต้นและหนักยิ่งขึ้นไปอีกตอนเรียนอยู่ม.2 เพื่อนในห้องก็ต้องแข่งกันไปซ่ะทุกเรื่อง ด้วยบุคลิกที่ดูหยิ่งๆ ทำให้เพื่อนไม่พอใจ แถมยังใส่ร้ายป้ายสีให้ครูทุกคนฟัง จนแทบจะไม่มีครูคนไหนที่ไม่ชอบฉัน แต่ฉันก็ได้แต่ทนกล้ำกลืนมาตลอด ฉันไม่มีกำลังใจในการเรียนจนผลการเรียนตกต่ำมาก (เกรดประมาณ 3 กว่าๆ) จนกระทั่งเข้าเรียนมัธยมปลาย ฉันย้ายไปเรียนอีกโรงเรียนอีกแห่งหนึ่งกับเพื่อนสนิทที่สุดของฉันเพียงคนเดียว ผลการเรียนฉันดีขึ้น สอบได้ที่ 1 ทุกครั้ง แต่ก็สร้างความหมั่นไส้ให้กับเพื่อนในกลุ่มเดียวกันและกลุ่มอื่น โชคดีที่ฉันไม่เคยมีเรื่องตบตีกับใคร เพื่อนในกลุ่มที่รักกันดีก็เริ่มมีปัญหากัน จาก 8 คนก็เหลือ 6  (จริงๆแล้วมี 10 คนแต่มี 2 คนที่ออกจากโรงเรียนเพื่อไปแต่งงานมีครอบครัว) และเริ่มมีปัญหากันอีกจนกลายเป็นสงครามเงียบระหว่าง 1:5 จนกระทั่งเรียนจบฉันกับเพื่อนอีกหนึ่งคนก็ตัดสินใจที่จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเพื่อนคนนั้นอีก แต่อีกสามคนต้องยุ่งเกี่ยวกันเพราะว่าต้องเรียนมหา'ลัยที่เดียวกัน ตั้งแต่ฉันเรียนจบมัธยมปลาย ชีวิตของฉันก็แปรเปลี่ยนไปมาก จากหน้ามือเป็นหลังมือ ความหวังที่จะได้เรียนมหา'ลัยกลับมลายหายไป ตอนที่รู้ว่าจะไม่ได้เรียนต่อ ฉันโกรธแทบจะบ้าคลั่ง แต่สุดท้ายก็ต้องยอมรับความจริงที่เกิดขึ้น