"เจอคนรู้จักขับรถเก๋งมาปาดหน้าในขณะที่ผมปั่นจักรยานตรงทางโค้ง"
เรื่องมันมีอยู่ว่า....
ในขณะที่ผมปั่นจักรยานอยู่ตรงช่วงทางโค้งหลังอาคารหลังหนึ่งซึ่งมีบุคคลภายนอกมาใช้อาคารพอดี (ถนนเป็นรูปตัวยู ผมอยู่ตรงด้านล่างของตัวยูครับ) ในขณะที่ผมอยู่ในช่วงโค้งนั้นผมได้ยินเสียงรถคันนึงเร่งเครื่องมาจากทางด้านหลัง ผมเลยแว๊บหันไปดูและสังเกตุได้ว่าเขามาเร็วจึงรีบหันกลับมาพร้อมกับชลอรถจักรยานของผมและหลบชิดซ้ายเพื่อให้เขาแซงไป แต่สิ่งที่หางตาผมเห็นในวินาทีต่อมาคือหน้ารถเค้ามาอยู่ใกล้ล้อหลังผมมาก ชั่วขณะนั้นผมคิดอยู่ 2 อย่างคือ
1. เค้าจะจอดแถวๆนี้แน่ๆ
2. ผมยังหลบซ้ายไม่พอทำให้เขาผ่านไปไม่ได้
ณ ขณะนั้นสมองผมคิดว่าเป็นข้อ 1. ว่าเค้าต้องจอดแถวนี้แน่ๆ เพราะถ้าเข้ามาจ่อใกล้ถึงขนาดนี้แล้ว คนทั่วไปน่าจะหยุดให้เราปั่นไปก่อนแล้วเขาก็จะเข้ามาจอดไม่งั้นชนเราแน่ๆ ส่วนข้อ 2 ไม่น่าจะใช่เพราะผมชิดซ้ายสุดๆแล้วและทางขวาก็เหลือพื้นที่อีกมากพอจะให้เค้าแซงไปได้
และในวินาทีนั้นเอง ผมจึงเริ่มออกตัว(จากที่ชลอความเร็วลง) พี่แกก็พุ่งปร๊าดดดดดดดดดดดด เข้ามาตัดหน้าผมแล้วจอดเอี๊ยดดดดด จนผมต้องบีบเบรคจนล้อตายไปนิดนึงและทันทีที่ผมกะลังจะด่าออกไป เขาก็เปิดกระจกลงพร้อมกับหัวเราะ.....
แต่ผมขำไม่ออกครับ เพราะจังหวะแบบนี้ผมว่า "เล่นแรง" เกินไป ผมก็เลยบอกพี่เค้าไปว่า
ผม: "คราวหน้าอย่าทำแบบนี้นะครับพี่...มันไม่ตลก"
พี่แกก็ว่า "เฮ้ยไรวะ แกล้งเล่นแค่นี้ทำมีโมโห"
ผมก็ยังย้ำออกไปอีกว่า "มันอันตราย ทีหลังอย่าทำครับ"
พี่แกว่า "ก็พี่รู้ว่าเอ็งต้องจอดอยู่แล้ว"
ผมว่า "แล้วถ้าเกิดผมมองไม่เห็นแล้วไม่ได้จอดล่ะ ขอล่ะครับ คราวหน้าอย่าทำ" (น้ำเสียงและสีหน้าผมไม่มีแม้รอยยิ้มตั้งแต่แรก)
แล้วบทสนทนาเราทั้งคู่ก็จบลงด้วยบรรยากาศ "มาคุ" ต่างคนต่างจ้องหน้ากัน และต่างคนต่างไป
ปล.ทำไมน้อคนเรา รู้จักกันแรกๆมักจะเกรงใจกันอย่างมาก แต่พอสนิทกันกลับกลายเป็นความเกรงใจเริ่มลดลง ทั้งๆที่จริงๆแล้วยิ่งรู้จักกันมากขึ้นก็น่าจะเกรงใจกันมากขึ้น....
ผมผิดมั๊ยที่จะโมโหในกรณีเช่นนี้
เรื่องมันมีอยู่ว่า....
ในขณะที่ผมปั่นจักรยานอยู่ตรงช่วงทางโค้งหลังอาคารหลังหนึ่งซึ่งมีบุคคลภายนอกมาใช้อาคารพอดี (ถนนเป็นรูปตัวยู ผมอยู่ตรงด้านล่างของตัวยูครับ) ในขณะที่ผมอยู่ในช่วงโค้งนั้นผมได้ยินเสียงรถคันนึงเร่งเครื่องมาจากทางด้านหลัง ผมเลยแว๊บหันไปดูและสังเกตุได้ว่าเขามาเร็วจึงรีบหันกลับมาพร้อมกับชลอรถจักรยานของผมและหลบชิดซ้ายเพื่อให้เขาแซงไป แต่สิ่งที่หางตาผมเห็นในวินาทีต่อมาคือหน้ารถเค้ามาอยู่ใกล้ล้อหลังผมมาก ชั่วขณะนั้นผมคิดอยู่ 2 อย่างคือ
1. เค้าจะจอดแถวๆนี้แน่ๆ
2. ผมยังหลบซ้ายไม่พอทำให้เขาผ่านไปไม่ได้
ณ ขณะนั้นสมองผมคิดว่าเป็นข้อ 1. ว่าเค้าต้องจอดแถวนี้แน่ๆ เพราะถ้าเข้ามาจ่อใกล้ถึงขนาดนี้แล้ว คนทั่วไปน่าจะหยุดให้เราปั่นไปก่อนแล้วเขาก็จะเข้ามาจอดไม่งั้นชนเราแน่ๆ ส่วนข้อ 2 ไม่น่าจะใช่เพราะผมชิดซ้ายสุดๆแล้วและทางขวาก็เหลือพื้นที่อีกมากพอจะให้เค้าแซงไปได้
และในวินาทีนั้นเอง ผมจึงเริ่มออกตัว(จากที่ชลอความเร็วลง) พี่แกก็พุ่งปร๊าดดดดดดดดดดดด เข้ามาตัดหน้าผมแล้วจอดเอี๊ยดดดดด จนผมต้องบีบเบรคจนล้อตายไปนิดนึงและทันทีที่ผมกะลังจะด่าออกไป เขาก็เปิดกระจกลงพร้อมกับหัวเราะ.....
แต่ผมขำไม่ออกครับ เพราะจังหวะแบบนี้ผมว่า "เล่นแรง" เกินไป ผมก็เลยบอกพี่เค้าไปว่า
ผม: "คราวหน้าอย่าทำแบบนี้นะครับพี่...มันไม่ตลก"
พี่แกก็ว่า "เฮ้ยไรวะ แกล้งเล่นแค่นี้ทำมีโมโห"
ผมก็ยังย้ำออกไปอีกว่า "มันอันตราย ทีหลังอย่าทำครับ"
พี่แกว่า "ก็พี่รู้ว่าเอ็งต้องจอดอยู่แล้ว"
ผมว่า "แล้วถ้าเกิดผมมองไม่เห็นแล้วไม่ได้จอดล่ะ ขอล่ะครับ คราวหน้าอย่าทำ" (น้ำเสียงและสีหน้าผมไม่มีแม้รอยยิ้มตั้งแต่แรก)
แล้วบทสนทนาเราทั้งคู่ก็จบลงด้วยบรรยากาศ "มาคุ" ต่างคนต่างจ้องหน้ากัน และต่างคนต่างไป
ปล.ทำไมน้อคนเรา รู้จักกันแรกๆมักจะเกรงใจกันอย่างมาก แต่พอสนิทกันกลับกลายเป็นความเกรงใจเริ่มลดลง ทั้งๆที่จริงๆแล้วยิ่งรู้จักกันมากขึ้นก็น่าจะเกรงใจกันมากขึ้น....