สวัสดีคะพี่ป้าน้าอาในสังคมพันทิพและสังคมคมออนไลท์ทุกท่านนะคะก่อนอื่นหนูขอแนะนำตัวก่อนหนูชื่อตาลอายุ20ปีอาศัยอยู่ต่างแดน(เยอรมัน)และนี่เป็นการเขียนกระทุ้ครั้งแรกของหนูผิดพลาดยังไงก็ขออภัยไว้ในที่นี่ด้วยนะคะ
เรื่องมีอยู่ว่าพอดีหนูไปเจอในเฟสบุคนึงเขาต้องการอยากให้ทุกคนช่วยเหลือทหารคนนึงเลยมารบกวนแชร์รูปและเล่าเรื่องราวของพี่ทหารคนนี้มืชื่อว่าส.อ.อดิพงษ์ รักษ์วงศ์ (หมู่โต) รั้วของชาติที่โดนโจรใต้วางระเบิด ที่มายอ ปัตตานี เหตุเกิดเมื่อ 8 ก.ค. 56 อาการขณะนั้นบาดเจ็บสาหัส ขาหัก แขนหักกระดูกแตก เลือดคั่งในสมอง ขณะนี้นอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล มอ. หาดใหญ่กว่า 20 วันผ่านมาแล้วอาการยังหนักอยู่ทางแพทย์ได้ปั้มหัวใจให้และให้เลือดคนไข้จำนวน 10 ถุง และก็เข้าห้องผ่าตัดหลายครั้งในข่าวบอกได้ผ่าตัดในส่วนของสมองไปสองครั้งคิดดูว่าสาหัสขนาดไหนแต่ไร้ผู้เหลียวแลมีเพียงเงินช่วยเหลือแค่ 20,000 นี่หรือคือรั้วของชาติยามที่คนไทยทั้งประเทศนอนหลับแต่พวกเขาเหล่านั้นต้องเสียสละเเค่ไหนจากบ้านจากพ่อแม่ครอบครัวคนรักมาเเต่ที่ทำไปก็เพราะหน้าที่เเละเต็มใจจะทำหน้าที่นี้ไม่ว่าจะคอยคุ้มครองดูแลคุณครูและพระภิษุให้ปลอดภัยปกป้องประเทศเพื่อคนข้างหลังได้สุขสบายปกป้องผืนแผ่นดินไทยไม่ให้ขาดออกจากกันถึงแม้ชีวิตจะเเคลนอยู่บนเส้นด้ายบางคนไม่รู้จะได้กลับอีกไหมหรือต้องกลับแบบพิการกลับมาด้วยสภาพธงชาติไทยคลุมร่างก็ตามเเต่เพื่อประเทศชาติได้สงบสุข แต่ทำไมตอนนี้โดนลอยแพแบบนี้ที่เเย่ไปกว่านั้นคือแม่ของพี่โตเป็นคนเฝ้าไข้ตลอด ต้องออกไปซื้อแพ็มเพิดให้ ต้องรับหน้าที่ทุกอย่าง ที่นั่งของคนเฝ้าไข้ก็คือเสื่อหนึ่งผืนแค่เสื่อ 1 ผืนหนูไม่อยากให้เหตุการ์ณแบบนี้เงียบหายไม่อยากให้ต้องรอเวลาให้พวกเขาเหล่านี้ไร้ลมหายใจคลุมร่างด้วยธงชาติไทยแล้วค่อยเลื่อนชั้นยศและสุดท้ายก็กลายเป็นวีรบุรุษที่ถูกลืมหนูเชื่อว่าคนไทยไม่แร้งน้ำใจไม่ทิ้งกันอยู่แล้วหนูอยากจะช่วยเหมือนกันแต่ติดที่ว่าอยู่ต่างประเทศเลยทำได้แค่เเชร์เรื่องราวผ่านเวปนี้เพื่อทุกท่านจะได้ประสานงานและเเชร์ข่าวนี้ต่อไปและทราบมาว่ามีคนได้พูดคุยกับคุณแม่ของพี่ทหารคนนี้คุณเเม่พี่เขาไม่ได้ต้องการอะไรมาก ต้องการแค่กำลังใจและอยากให้พี่โตได้รับการรักษาให้ดีที่สุดคุณแม่ไม่ได้ต้องการรับเงินช่วยเหลือใดๆทั้งสิ้น เพราะไม่อยากให้ใครมองว่ามาเรียกร้องเงินทอง แต่คุณแม่อยากให้หน่วยงานช่วยดูแลมากกว่านี้ หรือถ้าเป็นไปได้อยากให้ส่งต่อเข้าโรงพยาบาลในกรุงเทพโดยเฉพาะครอบครัวผู้เจ็บก็ต้องการความเข้าใจและสื่อสารกำลังใจจากหน่วยงาน หน่วยงานต้องเข้าใจบ้างนะค่ะ ทราบดีว่าทุกท่านเหน็ดเหนื่อยกับภารกิจ แต่ก็อย่าทอดทิ้งทหารที่นอนเจ็บอยู่เลยแม่ที่นั่งเฝ้ามากว่า 20 วันรอคอยความหวังกับปาฏิหารย์ ขอเป็นกำลังใจให้ครอบครัวและคุณแม่พี่ทหารคนนี้นะคะ ขอให้สิ่งศักดิ์ทั้งประการช่วยประทานพรให้พี่โตปลอดภัย และกลับมาแข็งแรงดังเดิมสุดท้ายนี้ขอชื่นชมและขอบคุณผู้กองนัทหรือณัฐวุฒิ ศรีสังข์ ผบ.ร้อยและ ชุดเคลื่อนที่เร็ว ที่เสี่ยงชีวิตและสามารถใช้ความกล้าหาญที่จะเข้าไปลากเอาเพื่อนร่วมรบออกมาจากพื้นที่ได้ภายใน ครึ่งชั่วโมง...
ทุกคนต่างมองดูร่างผู้เสียชีวิตที่เรียงรายกันด้วยความเจ็บปวด อัดอั้นใจ
โดยมีข้อความตอนนึงว่า:
"ชุดเคลื่อนที่เร็วก็ได้ ผมจะไปกับชุดเคลื่อนที่เร็วเอง"
"แต่ตอนนี้ เกรงว่าจะมีระเบิดซ้ำครับท่าน"
"ซ้ำ ..ก็ซ้ำ...คนของเราร่วงไป แปดนาย ...เราจะนิ่งเฉยไม่ได้ รีบไปเดี๋ยวนี้เลย ประสาน อีโอดีให้เปิดเส้นทางให้ผมด้วย" ผู้กองนัท หน้าตาเครียด ความรู้สึกเจ็บใจ อัดอยู่ในอก จนเขากัดฟันกรามโดยไม่รู้ตัว
"จะเป็นตายอย่างไร.... เราต้องเอาตัวโต และคนเจ็บอื่นๆ ออกมาให้เร็วที่สุด"
"พวกเขาไป รปภ.ครู......"
เคลื่อนที่เร็วนายหนึ่ง ถึงกับน้ำตาไหล
ถ้าเราไม่ได้EODเราทั้งหมด ก็อาจจะเป็น อีกหลายๆ ศพที่วางเรียงกันอยู่ตรงนี้ก็ได้
เพื่อนร่วมรบ...เราทิ้งกันไม่ได้#
ยังไงหนูก็รบกวนทุกท่านข่วยกันประสานงานหรือเเจ้งต่อสำนักข่าวต่างๆเพื่อช่วยเหลือด้วยนะคะ
และขอขอบคุณไว้ ณ ที่นี้ด้วยคะ
เครดิตบทความ อาจารย์ ณ เสนา อรุโณทัย
ทีมงาน มากกว่ารักเพื่อแผ่นดินฯ ,มากกว่ารักจากวีรบุรุษยะลา,รักนั้นสำคัญน้อยกว่าชาติและเฟคบุคของหนูเองชื่อ Thatarn Cawaii
ปล. ยินดีที่ได้รู้จักทุกท่านนะคะเพื่อใครอยากแอดมา
อยากให้ทุกคนอ่านและช่วยเหลือคนไทยด้วยกัน
เรื่องมีอยู่ว่าพอดีหนูไปเจอในเฟสบุคนึงเขาต้องการอยากให้ทุกคนช่วยเหลือทหารคนนึงเลยมารบกวนแชร์รูปและเล่าเรื่องราวของพี่ทหารคนนี้มืชื่อว่าส.อ.อดิพงษ์ รักษ์วงศ์ (หมู่โต) รั้วของชาติที่โดนโจรใต้วางระเบิด ที่มายอ ปัตตานี เหตุเกิดเมื่อ 8 ก.ค. 56 อาการขณะนั้นบาดเจ็บสาหัส ขาหัก แขนหักกระดูกแตก เลือดคั่งในสมอง ขณะนี้นอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล มอ. หาดใหญ่กว่า 20 วันผ่านมาแล้วอาการยังหนักอยู่ทางแพทย์ได้ปั้มหัวใจให้และให้เลือดคนไข้จำนวน 10 ถุง และก็เข้าห้องผ่าตัดหลายครั้งในข่าวบอกได้ผ่าตัดในส่วนของสมองไปสองครั้งคิดดูว่าสาหัสขนาดไหนแต่ไร้ผู้เหลียวแลมีเพียงเงินช่วยเหลือแค่ 20,000 นี่หรือคือรั้วของชาติยามที่คนไทยทั้งประเทศนอนหลับแต่พวกเขาเหล่านั้นต้องเสียสละเเค่ไหนจากบ้านจากพ่อแม่ครอบครัวคนรักมาเเต่ที่ทำไปก็เพราะหน้าที่เเละเต็มใจจะทำหน้าที่นี้ไม่ว่าจะคอยคุ้มครองดูแลคุณครูและพระภิษุให้ปลอดภัยปกป้องประเทศเพื่อคนข้างหลังได้สุขสบายปกป้องผืนแผ่นดินไทยไม่ให้ขาดออกจากกันถึงแม้ชีวิตจะเเคลนอยู่บนเส้นด้ายบางคนไม่รู้จะได้กลับอีกไหมหรือต้องกลับแบบพิการกลับมาด้วยสภาพธงชาติไทยคลุมร่างก็ตามเเต่เพื่อประเทศชาติได้สงบสุข แต่ทำไมตอนนี้โดนลอยแพแบบนี้ที่เเย่ไปกว่านั้นคือแม่ของพี่โตเป็นคนเฝ้าไข้ตลอด ต้องออกไปซื้อแพ็มเพิดให้ ต้องรับหน้าที่ทุกอย่าง ที่นั่งของคนเฝ้าไข้ก็คือเสื่อหนึ่งผืนแค่เสื่อ 1 ผืนหนูไม่อยากให้เหตุการ์ณแบบนี้เงียบหายไม่อยากให้ต้องรอเวลาให้พวกเขาเหล่านี้ไร้ลมหายใจคลุมร่างด้วยธงชาติไทยแล้วค่อยเลื่อนชั้นยศและสุดท้ายก็กลายเป็นวีรบุรุษที่ถูกลืมหนูเชื่อว่าคนไทยไม่แร้งน้ำใจไม่ทิ้งกันอยู่แล้วหนูอยากจะช่วยเหมือนกันแต่ติดที่ว่าอยู่ต่างประเทศเลยทำได้แค่เเชร์เรื่องราวผ่านเวปนี้เพื่อทุกท่านจะได้ประสานงานและเเชร์ข่าวนี้ต่อไปและทราบมาว่ามีคนได้พูดคุยกับคุณแม่ของพี่ทหารคนนี้คุณเเม่พี่เขาไม่ได้ต้องการอะไรมาก ต้องการแค่กำลังใจและอยากให้พี่โตได้รับการรักษาให้ดีที่สุดคุณแม่ไม่ได้ต้องการรับเงินช่วยเหลือใดๆทั้งสิ้น เพราะไม่อยากให้ใครมองว่ามาเรียกร้องเงินทอง แต่คุณแม่อยากให้หน่วยงานช่วยดูแลมากกว่านี้ หรือถ้าเป็นไปได้อยากให้ส่งต่อเข้าโรงพยาบาลในกรุงเทพโดยเฉพาะครอบครัวผู้เจ็บก็ต้องการความเข้าใจและสื่อสารกำลังใจจากหน่วยงาน หน่วยงานต้องเข้าใจบ้างนะค่ะ ทราบดีว่าทุกท่านเหน็ดเหนื่อยกับภารกิจ แต่ก็อย่าทอดทิ้งทหารที่นอนเจ็บอยู่เลยแม่ที่นั่งเฝ้ามากว่า 20 วันรอคอยความหวังกับปาฏิหารย์ ขอเป็นกำลังใจให้ครอบครัวและคุณแม่พี่ทหารคนนี้นะคะ ขอให้สิ่งศักดิ์ทั้งประการช่วยประทานพรให้พี่โตปลอดภัย และกลับมาแข็งแรงดังเดิมสุดท้ายนี้ขอชื่นชมและขอบคุณผู้กองนัทหรือณัฐวุฒิ ศรีสังข์ ผบ.ร้อยและ ชุดเคลื่อนที่เร็ว ที่เสี่ยงชีวิตและสามารถใช้ความกล้าหาญที่จะเข้าไปลากเอาเพื่อนร่วมรบออกมาจากพื้นที่ได้ภายใน ครึ่งชั่วโมง...
ทุกคนต่างมองดูร่างผู้เสียชีวิตที่เรียงรายกันด้วยความเจ็บปวด อัดอั้นใจ
โดยมีข้อความตอนนึงว่า:
"ชุดเคลื่อนที่เร็วก็ได้ ผมจะไปกับชุดเคลื่อนที่เร็วเอง"
"แต่ตอนนี้ เกรงว่าจะมีระเบิดซ้ำครับท่าน"
"ซ้ำ ..ก็ซ้ำ...คนของเราร่วงไป แปดนาย ...เราจะนิ่งเฉยไม่ได้ รีบไปเดี๋ยวนี้เลย ประสาน อีโอดีให้เปิดเส้นทางให้ผมด้วย" ผู้กองนัท หน้าตาเครียด ความรู้สึกเจ็บใจ อัดอยู่ในอก จนเขากัดฟันกรามโดยไม่รู้ตัว
"จะเป็นตายอย่างไร.... เราต้องเอาตัวโต และคนเจ็บอื่นๆ ออกมาให้เร็วที่สุด"
"พวกเขาไป รปภ.ครู......"
เคลื่อนที่เร็วนายหนึ่ง ถึงกับน้ำตาไหล
ถ้าเราไม่ได้EODเราทั้งหมด ก็อาจจะเป็น อีกหลายๆ ศพที่วางเรียงกันอยู่ตรงนี้ก็ได้
เพื่อนร่วมรบ...เราทิ้งกันไม่ได้#
ยังไงหนูก็รบกวนทุกท่านข่วยกันประสานงานหรือเเจ้งต่อสำนักข่าวต่างๆเพื่อช่วยเหลือด้วยนะคะ
และขอขอบคุณไว้ ณ ที่นี้ด้วยคะ
เครดิตบทความ อาจารย์ ณ เสนา อรุโณทัย
ทีมงาน มากกว่ารักเพื่อแผ่นดินฯ ,มากกว่ารักจากวีรบุรุษยะลา,รักนั้นสำคัญน้อยกว่าชาติและเฟคบุคของหนูเองชื่อ Thatarn Cawaii
ปล. ยินดีที่ได้รู้จักทุกท่านนะคะเพื่อใครอยากแอดมา