หลังจากที่ผมได้พบรุ่นน้องคนหนึ่ง เธอเข้ามาอยู่นชมรมกีฬาเดียวกับผม ในช่วงแรกๆ ผมไม่ได้สนใจหรือใส่ใจเธอเลยแม้แต่น้อย เธอขอเบอผม ผมก็ให้เธอไป เธอยิงเข้าเครื่องผม ผมไม่คิดทีจะเมมเบอเธอลงในเครื่องผมเลย ขณะที่ขอเบอผมผมยังไม่รู้จักชื่อเธอด้วยซ้ำ ผมทำท่ากำลังเมมเบอเธอ(แต่ไม่ได้เมม)  ผมเอ่ยถามชื่อเธอ ทำเหมือนรู้ชื่อเธอ แต่จริงๆไม่รู้ ทำให้เธอคิดว่าผมรู้ชื่อเธอ แต่ผมได้ยินไม่ชัด เลยเรียกเธอว่า "..." จนตอนนี้รู้ชื่อเธอแล้วแต่ก็ไม่กล้าเรียกชื่อเธอไม่รู้ทำไม ตอนนี้เราสนิทกันมากขึ้น อาจด้วยนิสัยที่กวนโอ๊ยของเธอ เธอมักจะพยายามทำให้ผมหัวเราะ แต่มุขของเธอมันไม่ตลกเอาเสียเลย ผมมักจะทำให้เธอหัวเราะมากกว่า ด้วยคำพูด ด้วยท่าทางที่ผมไม่เป็นคนขี้เล่น เป็นคนจริงจังมากกว่า
จากที่ตอนแรกๆ ผมไม่ได้ใส่ใจเธอแม้แต่น้อย ทุกวันนี้ผมมักปากร้ายกับเธอ ไม่ค่อยพูดจาดีกับเธอ เตะเธอบาง จับเธอเหวียงบาง (ทำเล่นนะครับ)ประมาณทำตัวแข็งกระดาง อยากจะพูดดีกับเธอบางแต่เธอก็มักกวนประสาท ทำให้ยากต่อการคุมสติ เธอคุยกับผมบ่อยขึ้น ทั้งในไลน์และในเฟส ผมเป็นคนขี้เกียจพิมพ์ ผมมักส่งรูป อย่างรูปหมีต่อยกัน มักจะแสดงความป่าเถื่อนกับเธอเป็นประจำ
ไม่รู้เมื่อไรที่ผมเริ่มรู้สึกแปลกๆ อยากเจอเธอทุกวัน เวลาที่เธอซ้อมแล้วเหงื่อออกเธอก็มักเดิมมาข้างหลังผม แล้วก็เอาหน้าเช็ดที่เสื้อผม ผมก็มักพูดว่า "เสื้อตูขี้กากจะขึ้นแล้วเนี่ย" แต่เธอก็เช็ดทุกวัน มันให้ความรู้สึกที่แปลกดี เคยแต่เพื่อนผู้ชายมาทำ
ตอนนี้ผมไม่รู้เลยว่าว่าตัวเองคิดอย่างไร หลายครั้งที่ผมมีแฟน มักจะชอบครั้งที่แรกเห็น คุยกัน คบกัน แต่ครั้งนี้ที่มันต่างออกไป ไม่ได้สนใจหรือใส่ใจในครั้งแรก แต่ถ้าผมจะจีบเธอก็คงเป็นเรื่องยาก เพราะผมไม่ค่อยจะคุยดีกับเธอเลย และก็คงยากที่จะบอกกับเธอ คงไม่ผิดใช่มั้นที่ผมอยากเอ่ยเล่า เรื่องราวของผม ไม่รู้ว่าเส้นทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไร
หลังจากตอนนั้นก็ผ่านมาเดือนกว่าแล้ว เธอเรื่มสนใจผมน้อยลง และเธอกำลังเรื่มคุยกับคนรุ่นน้องผมที่อยู่ในชมรมเดียวกัน ผมเห็นเธอคุยกันในเฟส เวลาผมล้อเธอ เธอมักพูดว่าเป็นเพื่อนกันเฉยๆ ไม่อะไร จนเย็นวันนึงเธอมาซ้อมช้า ผมถามเพื่อนเธอ บอกว่ากำลังคุยอยู่กับคนนั้น ผมรู้สึกแย่ แต่ผมก็ไม่รู้จะทำไง เมื่อเธอมาผม พูดว่าเธอ ว่าให้รู้หน้าที่ว่าควรทำอะไร วันนั้นเราไม่คุยกันเลย โดยปกติเราคุยเล่นหัวกันเป็นประจำ และในคืนนั้น เธอส่งข้อความมาถามว่า ผมโกรธเธอเหรอ ผมบอกว่าใช่ แต่ผมบอกว่า ผมเกียดคนที่ไม่รู้จักหน้าที่ของตัวเอง เธอก็บอกว่าเธอจะไม่ทำแล้ว แต่หลังจากนั้นเราเจอกันความสัมพันธ์ ของเราก็ไม่เหมือนเดิม เราพูดกันน้อยลง เพื่อนของเธอบอกว่า ผมเป็นคนแรกนะ ที่เธอยอมพูดดีทั้งที่เธอมั้กโดนผมแกล้งเธอประจำ โดยปกติเธอเป็นคนเอาแต่ใจ แต่กับผมเธอมักจะกวนๆกับผม
ถ้าจะถามว่า ตอนนี้ผมชอบเธอมั้ย ก็คงเป็นอย่างนั้น แต่จากสถานการณ์แล้ว คงเป็นไปได้ยาก เพราะตอนนี้เธอคุยกับคนอื่นอยู่ ถึงต่อหน้าผมเธอมักพูดว่าไม่ได้เป็นอะไรกัน แต่ผมก็รู้ดี
ในตอนนี้ผมคิดว่า จะอยู่กับเธอในฐานะรุ่นพี่รุ่นน้องกันต่อไป ถึงในใจจะรู้สึกเจ็บก็ตาม แต่มันน่าเป็นทางที่ดีสำหรับเรา เธอเคยพูดกับผมว่า เธอจะไม่บอกรักใครก่อน ผมก็อยากพูดนะ แต่ตอนนี้สถานนะเรามันคล่ำคออยู่ ผมคิดว่าจะปล่อยไปให้โชคชะตาเป็นตัวกำหนดดีกว่า รู้สึกได้ว่าตัวเองแย่จัง