ผมเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย ปี 2 ย่านในเมืองแห่งหนึ่งนะครับ หน้าตาพอใช้ได้ ติดนิสัยเจ้าชู้บ้าง
เรื่องมีอยู่ว่า ก็มีปิ๊งกับรุ่นน้องปี 1คนหนึ่งในกิจกรรมรับน้อง ก็มีการคุยกันและสารภาพความในใจ เริ่มไปกินข้าวด้วยกันกับเพื่อนเค้าด้วย
มีการไปพบบ่อยขึ้น ไปส่งก่อนกลับบ้าน คุยโทรศัพท์บ้าง และ คุยแชททุกวัน
อยู่มาช่วงหนึ่งที่เค้ารู้สึกทำตัวห่างเหิน คุยกันน้อยลงไป จนผมเริ่มเป็นกังวล คิดวนไปมา กลัวความเป็นได้ทุกอย่าง จนกระทั่งผมตัดสินจะถามไปตรงๆ ก่อนจะถามผมก็บอกความกังวลในใจแล้วก็บอกเค้าว่า "พี่ชอบ A (นามสมมุติ) มากๆนะ" เค้าก็เงียบไปนานมาก แล้วตอบมาว่า "ขอโทษนะ ขอโทษ แต่ A คิดว่าพี่ไม่ใช่ และ A คิดว่าชอบพี่แบบพี่ชาย" "เป็นพี่ชาย A ได้รึเปล่า"
การคาดเดาของผมถูกต้อง ผมอกหัก ...ความรู้สึกตอนนั้นคือ ช๊อค เสียหน้า โกรธ สมเพชตัวเอง เสียใจบ้างเล็กๆ นี่เป็นการอกหักครั้งที่ 2 ตั้งแต่เกิดมาเลยทีเดียว แม้จะไม่ได้เจ็บปวดร้ายแรงเท่ารักแรกของผมก็ตาม ในตอนนั้นผมค่อนข้างทำไรไม่ถูกเท่าไร ก็ตอบไปด้วยความเซ็ง ว่าคิดไว้อยู่แล้วว่าเป็นแบบนี้ หลังจากนั้นผมก็พยายามหายตัวไป
หลังจากนั้น เค้ามักจะถามว่าเป็นอะไรรึเปล่าด้วยความเป็นห่วงสภาพจิตใจของผม ซึ่งตอนนั้นผมไม่ได้เสียใจแล้ว แต่ยังคงมีความรู้สึกผิดหวังและเสียหน้ามากๆ จึงบอกว่า
ผม : ก็ไม่ได้เป็นไรแต่แรกสักหน่อย
A : ตกลงเป็นพี่ชาย A ได้รึเปล่า
ผม : ไม่เอาอะ ปกติปฏิเสธใครก็บอกงี้ทุกคนแหละ พี่ชาย น้องชาย เพื่อน ก็แค่ข้ออ้างปลอบใจเท่านั้นแหละ
A : แต่ A อยากให้พี่เป็นพี่ชายจริงๆนะ
ผม : ไม่เอา ปกติเวลาพี่ปฏิเสธใครก็พูดยังงี้เสมอนั่นแหละ น้องสาวเต็มบ้านเต็มเมืองแล้วนะ .....ก็ดีแล้ว พี่ก็คิดอยู่ว่าจะทุ่มใจให้เต็มร้อยกับ A ดีหรือเปล่า ดีที่ยังไม่ได้อะไรขนาดนั้น
หลังจากนั้นไม่กี่วัน A ก็บอกยากคุยด้วยมาเจอหน่อย A ก็ถามผมอีกครั้งที่เจอกันใน ม. "ว่าเป็นอะไรรึเปล่า " ผมยืนยันคำเดิมว่า "ไม่ได้เป็นอะไรซะหน่อย" แล้วทิ้งประโยคว่า "ก็ดีแล้ว เพื่อน A ชอบมาบอกว่าอย่าทำ A เสียใจนะเนี่ย มันกดดันและเป็นภาระพี่ชัดๆ "

แอ๊บเลว) หลังจากผมพูดประโยคนี้ไปเหมือนหน้า A จะเศร้าเหมือนจะร้องไห้ ตอนนี้ผมก็รู้สึกผิด แต่ด้วยมาดหนุ่มเลวในตอนนั้นก็เชิด แล้วเดินออกมา
ผ่านไป 2 3 วัน เพื่อน A จะชอบถามว่า "พี่อยู่ที่ไหนหรอ" ผมก็ถามว่าถามทำไม เจ้าตัวเลยมาถามเองด้วยประโยคเดียวกับเพื่อนเค้าคือ "พี่อยู่ไหน " ผมเลยตอบว่า "อยู่แถวบ้าน จะมาฆ่ากันรึไง (พูดติดตลกๆ)"
ประมาณคืนนั้น A พิมพ์แชทมาด้วยประโยคหลายประโยคที่จับใจความได้ประมาณว่า
" พี่.... A คิดว่า A ชอบพี่จริงๆนะ ...A ไม่ได้เสียดาย หรือรู้สึกผิดนะ แค่ตอนนั้น A ไม่มั่นใจเลยบอกไปแบบนั้น ขอโอกาส A ได้รึเปล่า " อารมณ์ผมตอนนั้นคือ ผมสามารถยืนยันทฤษฎีที่ว่า" ผู้หญิงชอบคนเลว!!! "
ผมก็ตอบไปว่า "ความเชื่อใจของคนเราถ้ามันสลายไป มันอาจจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้หรอกนะ "
A จึงบอกว่า "พี่จะปฏิเสธใช่รึเปล่า งั้นไม่เป็นไร A จะไม่กวนพี่อีก"
ผมตอบไปว่า " พี่จะให้โอกาสก็ได้นะ ^ ^ "
หลังจากนั้นเราก็คุยโทรศัพท์และแชทกันทุกวันเหมือนเดิม แต่รู้สึกไม่เหมือนเดิมและสนิทขึ้นกว่าในตอนแรกๆ ตอนนี้เราสองคนมีการไปดูหนังด้วยกันครั้งหนึ่ง นัดเจอกันบ้างแปปหนึ่ง และเดินไปส่งบ้าง .....
-----------------สิ่งที่เล่าไปข้างบนคืออยากบอกความสัมพันธ์ โดยละเอียด+อยากระบาย-----------------------------------------
ที่จะถามคือ ตอนนั้นที่ A กลับมาคุย ผมบอกเล่นๆว่า บอก"ชอบ"เราบ่อยๆได้ไหม เค้าตอบว่า ไม่เอาเดี๋ยวมันไม่พิเศษ....... ผมก็รู้สึกค้างคาใจบ้าง
หลังจากนั้นความสัมพันธ์เราก็คงที่เพราะ ไม่ค่อยมีเวลาเจอกันเท่าไร แต่เราก็คุย+แชทเหมือนเดิม ติดอยู่ที่.... ผมรู้สึกเหมือนผมให้ความรู้สึกดีๆเค้าฝ่ายเดียวจนรู้สึกเหนื่อย ทั้งๆที่รู้ว่า A เคยบอกชอบเราในตอนนั้น. ปกติจะเป็นคนพูดตรงๆเสมอว่า "คิดถึงนะ" "ชอบ" "เป็นห่วงนะ"
"กลับดีๆหละ" "อยากเจอมากกก.." หรืออื่นๆตามสถานการ์ณ แต่ A แทบจะไม่มีคำเหล่านี้มาเลย เรื่องที่เราคุยกันเหมือนคุยเรื่องสัพเพเหระ +มุขต่างๆเท่านั้น
เพราะการที่เราไม่ค่อยได้เจอกันเท่าไร การแสดงความรู้สึกก็คงแสดงได้แค่ในคำพูดเท่านั้น ดังนั้นตอนนี้ผมรู้สึเปล่าเปลี่ยวมากๆ ทั้งๆที่มีคนกล่าวไว้ "ความรักคือการให้ " แต่ผมทำไม่ได้ รู้สึกแย่มาก เคยบอกว่าขอ เครื่องหมาย" <3 " ก่อนนอนนะ.. A ก็เหมือนเบี่ยงประเด็นเหมือนเป็นเรื่องตลก ผมไม่รู้ว่าจริงจังเกินไปรึเปล่า ตอนนี้ความรู้สึกคือ เหงา, ไม่เชื่อมั่น (เรื่องที่ให้โอกาสไป) , "บอกเค้าไปเลยดีไหมว่าเธอไม่ใช่จะได้ไม่ต้องเซ็งและเสียหน้าอีก" "ตอนนี้เราคงเทคแคร์ไปมั้ง สงสัยต้องปล่อยทิ้งๆบ้างถึงจะให้ความสนใจเราตามทฤษฤี "
ผมควรทำยังไงดี? ผมชอบ A มาก แต่สิ่งเหล่านี้คือความรู้สึกไม่ใช่รึเปล่า ผมควรจะบอก A ไปเลยรึเปล่าว่าไม่ใช่....ซึ่งในใจแอบคิดว่ามันจะเป็นการแก้แค้นเหตุการ์ณที่เค้าทำผมไว้ก็ได้ ซึ่งผมยอมรับว่านิสัยไม่ดีมาก แต่อดคิดไม่ได้จริงๆ หรือควรบอกว่า "เปลี่ยนแปลงให้เราหน่อยได้รึเปล่า..เราท้อ"
มีความรักกับใครสักคนแล้วรู้สึกแบบนี้เรียกว่า "ไม่ใช่" หรือเปล่า?
เรื่องมีอยู่ว่า ก็มีปิ๊งกับรุ่นน้องปี 1คนหนึ่งในกิจกรรมรับน้อง ก็มีการคุยกันและสารภาพความในใจ เริ่มไปกินข้าวด้วยกันกับเพื่อนเค้าด้วย
มีการไปพบบ่อยขึ้น ไปส่งก่อนกลับบ้าน คุยโทรศัพท์บ้าง และ คุยแชททุกวัน
อยู่มาช่วงหนึ่งที่เค้ารู้สึกทำตัวห่างเหิน คุยกันน้อยลงไป จนผมเริ่มเป็นกังวล คิดวนไปมา กลัวความเป็นได้ทุกอย่าง จนกระทั่งผมตัดสินจะถามไปตรงๆ ก่อนจะถามผมก็บอกความกังวลในใจแล้วก็บอกเค้าว่า "พี่ชอบ A (นามสมมุติ) มากๆนะ" เค้าก็เงียบไปนานมาก แล้วตอบมาว่า "ขอโทษนะ ขอโทษ แต่ A คิดว่าพี่ไม่ใช่ และ A คิดว่าชอบพี่แบบพี่ชาย" "เป็นพี่ชาย A ได้รึเปล่า"
การคาดเดาของผมถูกต้อง ผมอกหัก ...ความรู้สึกตอนนั้นคือ ช๊อค เสียหน้า โกรธ สมเพชตัวเอง เสียใจบ้างเล็กๆ นี่เป็นการอกหักครั้งที่ 2 ตั้งแต่เกิดมาเลยทีเดียว แม้จะไม่ได้เจ็บปวดร้ายแรงเท่ารักแรกของผมก็ตาม ในตอนนั้นผมค่อนข้างทำไรไม่ถูกเท่าไร ก็ตอบไปด้วยความเซ็ง ว่าคิดไว้อยู่แล้วว่าเป็นแบบนี้ หลังจากนั้นผมก็พยายามหายตัวไป
หลังจากนั้น เค้ามักจะถามว่าเป็นอะไรรึเปล่าด้วยความเป็นห่วงสภาพจิตใจของผม ซึ่งตอนนั้นผมไม่ได้เสียใจแล้ว แต่ยังคงมีความรู้สึกผิดหวังและเสียหน้ามากๆ จึงบอกว่า
ผม : ก็ไม่ได้เป็นไรแต่แรกสักหน่อย
A : ตกลงเป็นพี่ชาย A ได้รึเปล่า
ผม : ไม่เอาอะ ปกติปฏิเสธใครก็บอกงี้ทุกคนแหละ พี่ชาย น้องชาย เพื่อน ก็แค่ข้ออ้างปลอบใจเท่านั้นแหละ
A : แต่ A อยากให้พี่เป็นพี่ชายจริงๆนะ
ผม : ไม่เอา ปกติเวลาพี่ปฏิเสธใครก็พูดยังงี้เสมอนั่นแหละ น้องสาวเต็มบ้านเต็มเมืองแล้วนะ .....ก็ดีแล้ว พี่ก็คิดอยู่ว่าจะทุ่มใจให้เต็มร้อยกับ A ดีหรือเปล่า ดีที่ยังไม่ได้อะไรขนาดนั้น
หลังจากนั้นไม่กี่วัน A ก็บอกยากคุยด้วยมาเจอหน่อย A ก็ถามผมอีกครั้งที่เจอกันใน ม. "ว่าเป็นอะไรรึเปล่า " ผมยืนยันคำเดิมว่า "ไม่ได้เป็นอะไรซะหน่อย" แล้วทิ้งประโยคว่า "ก็ดีแล้ว เพื่อน A ชอบมาบอกว่าอย่าทำ A เสียใจนะเนี่ย มันกดดันและเป็นภาระพี่ชัดๆ "
ผ่านไป 2 3 วัน เพื่อน A จะชอบถามว่า "พี่อยู่ที่ไหนหรอ" ผมก็ถามว่าถามทำไม เจ้าตัวเลยมาถามเองด้วยประโยคเดียวกับเพื่อนเค้าคือ "พี่อยู่ไหน " ผมเลยตอบว่า "อยู่แถวบ้าน จะมาฆ่ากันรึไง (พูดติดตลกๆ)"
ประมาณคืนนั้น A พิมพ์แชทมาด้วยประโยคหลายประโยคที่จับใจความได้ประมาณว่า
" พี่.... A คิดว่า A ชอบพี่จริงๆนะ ...A ไม่ได้เสียดาย หรือรู้สึกผิดนะ แค่ตอนนั้น A ไม่มั่นใจเลยบอกไปแบบนั้น ขอโอกาส A ได้รึเปล่า " อารมณ์ผมตอนนั้นคือ ผมสามารถยืนยันทฤษฎีที่ว่า" ผู้หญิงชอบคนเลว!!! "
ผมก็ตอบไปว่า "ความเชื่อใจของคนเราถ้ามันสลายไป มันอาจจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้หรอกนะ "
A จึงบอกว่า "พี่จะปฏิเสธใช่รึเปล่า งั้นไม่เป็นไร A จะไม่กวนพี่อีก"
ผมตอบไปว่า " พี่จะให้โอกาสก็ได้นะ ^ ^ "
หลังจากนั้นเราก็คุยโทรศัพท์และแชทกันทุกวันเหมือนเดิม แต่รู้สึกไม่เหมือนเดิมและสนิทขึ้นกว่าในตอนแรกๆ ตอนนี้เราสองคนมีการไปดูหนังด้วยกันครั้งหนึ่ง นัดเจอกันบ้างแปปหนึ่ง และเดินไปส่งบ้าง .....
-----------------สิ่งที่เล่าไปข้างบนคืออยากบอกความสัมพันธ์ โดยละเอียด+อยากระบาย-----------------------------------------
ที่จะถามคือ ตอนนั้นที่ A กลับมาคุย ผมบอกเล่นๆว่า บอก"ชอบ"เราบ่อยๆได้ไหม เค้าตอบว่า ไม่เอาเดี๋ยวมันไม่พิเศษ....... ผมก็รู้สึกค้างคาใจบ้าง
หลังจากนั้นความสัมพันธ์เราก็คงที่เพราะ ไม่ค่อยมีเวลาเจอกันเท่าไร แต่เราก็คุย+แชทเหมือนเดิม ติดอยู่ที่.... ผมรู้สึกเหมือนผมให้ความรู้สึกดีๆเค้าฝ่ายเดียวจนรู้สึกเหนื่อย ทั้งๆที่รู้ว่า A เคยบอกชอบเราในตอนนั้น. ปกติจะเป็นคนพูดตรงๆเสมอว่า "คิดถึงนะ" "ชอบ" "เป็นห่วงนะ"
"กลับดีๆหละ" "อยากเจอมากกก.." หรืออื่นๆตามสถานการ์ณ แต่ A แทบจะไม่มีคำเหล่านี้มาเลย เรื่องที่เราคุยกันเหมือนคุยเรื่องสัพเพเหระ +มุขต่างๆเท่านั้น
เพราะการที่เราไม่ค่อยได้เจอกันเท่าไร การแสดงความรู้สึกก็คงแสดงได้แค่ในคำพูดเท่านั้น ดังนั้นตอนนี้ผมรู้สึเปล่าเปลี่ยวมากๆ ทั้งๆที่มีคนกล่าวไว้ "ความรักคือการให้ " แต่ผมทำไม่ได้ รู้สึกแย่มาก เคยบอกว่าขอ เครื่องหมาย" <3 " ก่อนนอนนะ.. A ก็เหมือนเบี่ยงประเด็นเหมือนเป็นเรื่องตลก ผมไม่รู้ว่าจริงจังเกินไปรึเปล่า ตอนนี้ความรู้สึกคือ เหงา, ไม่เชื่อมั่น (เรื่องที่ให้โอกาสไป) , "บอกเค้าไปเลยดีไหมว่าเธอไม่ใช่จะได้ไม่ต้องเซ็งและเสียหน้าอีก" "ตอนนี้เราคงเทคแคร์ไปมั้ง สงสัยต้องปล่อยทิ้งๆบ้างถึงจะให้ความสนใจเราตามทฤษฤี "
ผมควรทำยังไงดี? ผมชอบ A มาก แต่สิ่งเหล่านี้คือความรู้สึกไม่ใช่รึเปล่า ผมควรจะบอก A ไปเลยรึเปล่าว่าไม่ใช่....ซึ่งในใจแอบคิดว่ามันจะเป็นการแก้แค้นเหตุการ์ณที่เค้าทำผมไว้ก็ได้ ซึ่งผมยอมรับว่านิสัยไม่ดีมาก แต่อดคิดไม่ได้จริงๆ หรือควรบอกว่า "เปลี่ยนแปลงให้เราหน่อยได้รึเปล่า..เราท้อ"