เราไม่ได้ตั้งใจท้องค่ะ คบๆเลิกๆกับแฟนคนนี้มาหลายครั้ง ก่อนจะตั้งครรภ์ก็กินยาคุมปกติ

หลังจากหยุดยาคุมเพื่อให้ประจำเดือนมา พอถึงเวลาจะกินแผงใหม่เราดันลืม

เราเลยใช้ยาคุมฉุกเฉิน แล้วเกิดพลาดตั้งครรภ์ขึ้นมา

แต่เราก็ไม่ได้เครียดอะไร คือไม่ได้เครียดเรื่องว่าจะมีลูก เพียงแต่ว่าตอนนั้นเราเองก็ตั้งใจจะเลิกกับแฟนเราอยู่แล้ว ความสัมพันะ์มันเลยแปร่งๆ

ตอนแรกเราปรึกษาเพื่อน กับพ่อแม่ ก็คิดว่าจะไม่บอกเค้า แต่ก็ยังติดต่อกันนะคะ คือตั้งใจจะหายไปเลย เพราะรู้ว่าเค้าไม่อยากมีลูก

เพราะเค้าย้ำกับเราบ่อยมาก ว่าเค้าไม่อยากมีลูก ตอนคบกันก็โอเคค่ะ คือเราก็โอเคเพราะเราก็ไมไ่ด้อยากมี

แต่ทุกคนยืนยันว่าจะต้องบอก เค้าจะรับหรือไม่รับก็เป็นเรื่องของเค้า เราก็เลยบอก

ตอนแรกเค้าเครียดมาก เหมือนโกรธเรา เราก็เลยหายไปเกือบเดือน เค้าก็ส่งข้อความมา โทรมาบ้าง

จนมาคุยกัน เค้าบอกเค้าต้องรับผิดชอบ เราก็โอเค ไม่ไ่ด้อะไร เค้าก็พาเราไปหาหมอเวลาหมอนัด
แต่
แต่
แต่
การกระทำของเค้ามันเฉยชามากกกกค่ะ

คือ ก่อนหน้าเราจะท้อง เค้าจะเอาใจใส่เราปกติ ก็เหมือนแฟนกันทั่วไป เราอยากกินอะไร เราแค่บอก เค้าจะเดินไปซื้อให้ทันทีเลยค่ะ

แต่พอเราท้อง เราบอกว่า ซื้อข้าวให้เรากินหน่อย บางทีเค้าก็ซื้อ บางทีเค้าก็พูดว่า

เราไม่ไ่ด้ทำงาน ทำไมไม่ไปซื้อเอง คือมันก็ถูกของเค้า เพียงแต่ว่า เมื่อก่อน ทำไมซื้อให้เราได้ ทำไมเราท้องแล้วซื้อให้ไม่ได้

ไปหาหมอเค้าก็ไปเหมือนไปเฉยๆไม่เคยถามไถ่เรา ไม่เคยถามว่าหมอว่ายังไงบ้าง ลูกโอเคมั้ย

บางทีเค้าก็ว่าเราว่าจะลาออกจากงานทำไม ทำสำออย คนอื่นเค้ายังทำได้จนคลอด

เมื่อก่อนนอนเค้าจะกอดเราตลอดเลย ถ้าอากาศร้อนเค้าก็จะจับมือเราไม่ยอมปล่อย

เดี๋ยวนี้เราไปแตะติดหน่อยเค้าก็จะทำรำคาญว่าอากาศร้อนต่างคนต่างนอนดีกว่า

คือคนท้องอ่ะนะคะ มันจะน้อยใจง่ายกว่าปกติ ขนาดเราบอกเพื่อนเราว่าไปหาหมอมา เพื่อนจะถามใหญ่เลย เป็นยังไง ลูกแข็งแรงมั้ย

แต่เราก็เฉยๆมาเรื่อยนะคะ พยายามเข้าใจว่า เออ คนมันไม่ไ่ด้อยากมี มันจะมาแสดงอาการอะไรนักหนา จนวันนึงค่ะ

สิ่งที่เราสงสัยมันก็ใช่

คือเราสงสัยมาตลอดว่าเค้ากำลังคิดว่าเราน่ะมีลูกเพื่อจับเค้า

วันนั้นนั่งอยู่ด้วยกันในบ้าน แล้วเค้านั่งดื่มเบียร์ก็คุยนั่นนี่ไปตามประสา จนเหมือนคุยมาถึงประเด็นว่า ทำไมคนบางคนกินยาคุมแล้วท้อง

เค้าหันมาถามเราว่า มันจะเป็นไปได้เหรอว่าคนเรากินยาคุมแล้วจะท้อง ไม่อย่างนั้นพวกหมอเค้าจะให้ใช้ยาคุมกำเนิดกันทำไม

แล้วเค้าก็จ้องเราเขม็งเลย ถามเราว่า หรือเราไม่ได้กิน

คือคำพูดมันไม่อะไรมาก แต่สายตาที่เสียดไปถึงหัวใจเลยค่ะ

เราก็เลยพูดไปว่า คนอย่างเราไม่เอาเด็กมาจับผู้ชายให้เสียศักดิ์ศรีหรอก มันทุเรศ แล้วเราก็เลยเดินหนีไปนอน

ไม่ได้ร้องไห้เลยค่ะ แต่โคตรเจ็บ! มันเจ็บตรงที่ว่า คบกันมานานเค้าพูดเหมือนไม่รู้จักเราเลย

ถ้าเค้ารู้จักเราบ้าง เค้าจะรู้ว่าคนอย่างเราไม่คิดจะเอาหนึ่งชีวิตมาเป็นตัวประกันให้ผู้ชายอยู่กับเรา

เซ็งมากค่ะบอกตรงๆ


เราคิดตลอด แต่ไม่ไ่ด้เครียดมาก เพียงแต่สับสน ตั้งใจว่าถ้าถึงวันคลอดจะหายไปเลย คงไม่บอกเค้า คือเราบอกตรงๆว่าเรารับไม่ไ่ด้เลย เวลาที่เค้ามองเราด้วยสายตาเหมือนว่า เค้าจำใจรับผิดชอบ แล้วลูกเราเป็นแค่เครื่องมือเอาไว้จับผู้ชาย มันแบบจุกๆในอก ทั้งที่เราไม่เคยคิดจะทำอย่างนั้น เราเองก็ค่อนข้างสับสน คือเค้าก็รับผิดชอบ แต่มันเป็นความจำใจรับผิดชอบ บางทีเรารู้สึกโกรธขึ้นมาว่าเค้ามามองลูกเราว่ามีค่าแค่เครื่องมือเอาไว้ให้แม่จับพ่อ แต่แม่เราบอกว่าจะทำอย่างนั้นได้ยังไง ลูกเค้ายังไงก้ต้องบอกเค้า ตอนนี้เราค่อนข้างสับสน เราไม่กล้าถามเค้าไปตรงๆว่าเค้าคิดยังไงอะไร อีกใจก็ไม่อยากถาม คืออารมณ์มันแบบ คิดยังไงก็ช่างเถอะ ไม่อยากสนใจแล้ว แต่เราไม่ได้อยากได้ความรับผิดชอบแบบจำใจ เรากลัวตัวเราเองเหนื่อย ครอบครัวเราไมไ่ด้เดือดร้อนอะไร คือหลานคนเดียวช่วยกันเลี้ยงได้ แต่บางทีแม่เราก็พูดว่า เราใจร้าย ที่จะไปตัดสินให้ลูกไม่มีพ่อ เราเลยคิดไปคิดมา ตีลังกาคิดก็แล้ว ไม่รู้ว่าตัวเองใจร้ายกับลูกไปหรือเปล่า เราอยากถามความเห็นเพื่อนๆ โดยเฉพาะผู้ชาย ว่าถ้าคุณเป็นแฟนเราคุณคิดอะไรยังไงอยู่....คุณจะอยู่ยังไงกับผู้หญิงที่คุณคิดว่าใช้ลูกจับคุณ....