ถ้าเป็นคุน คุนจะเหงามั๊ย?

เรื่องมันเริ่มตั้งแต่สมัยผมเป็นเด็ก... สมัยเด็กช่วงตั้งแต่อนุบาลถึงประถม..ผมเรียนอยู่ในรร.แห่งหนึ่งใน กทม. ผมมีเพื่อนน่ารักๆมากมาย เราเล่นสนุกและซนกันทุกๆวันเลย  ผมไม่ค่อยได้ไปเที่ยวไหนหนัก...เคยขอให้พ่อแม่พาไปเที่ยวต่างจังหวัดหลายรอบละ อยากไป๊อยากไป ขอเท่าไหร่ ก็ไม่ได้ไป พ่อแม่ไม่ค่อยว่าง และแล้วพระเจ้าก็เห็นถึงความตั้งใจของเด็กตัวน้อยๆที่อยากไปเที่ยว อยู่มาวันนึง พ่อแม่พาผมไปเที่ยวสุโขทัย นั้นคือบ้านเกิดของเค้า ผมดีใจมาก ถึงมากสุดๆ ทำไมพ่อแม่ใจดีแบบนี้ เย้ๆ!! จะได้ไปเจอคุนยายด้วย แต่แล้วใครจะรู้เล่าว่าวันนั้นจะเป็นวันที่ผมต้องจากเพื่อนๆน่ารักของผมทั้งหมดไปโดยไม่ได้เจอกันอีกเลย...  ผมถูกส่งไปเรียนต่อที่สุโขทัย ทั้งๆที่ผมยังไม่ได้บอกหรือลาเพื่อนคนไหนเลย... มาเรียนที่สุโขทัย ดูเหมือนโลกมันกว้างเกินไป เราไม่รู้จักใครเลย เพื่อนก็ไม่มี เริ่มเรียนม.ต้น ผมดันฟลุ๊กได้ไปอยู่ห้องเด็กแซบ(งานเข้า แล้วไง เราตัวเล็กไม่ค่อยเกเรด้วย...โดนแกล้งแหง่ๆเลย)...เหมือนกับรู้ชะตาตัวเอง ซวยเจงๆ เพื่อนแกล้งทุกวัน เรียนไม่เปงสุขเลย...แกล้งกันไปมาจนวันนึงเราเริ่มทนไม่ไหว..เลยเริ่มเกเรบ้าง จนสนิทกับเพื่อนในห้องจนได้...มีเรื่องที่ไหน ไปเว้ย เพื่อน กูเปิด ตามนะ.. นักเลงหัวเกรียนชัดๆ  เรายิ่งผ่านเหตุการณ์หลายอย่างไปด้วยกันเรายิ่งสนิทกัน แต่แล้ววันเวลาก็ผ่านไป แม้ผมจะเกเรตามเพื่อนแต่เรื่องเรียนผมก็ไม่ทิ้งนะ ผมเกรดดี ผมเรียนต่อม.ปลายสายวิทย์-คณิตได้ แต่ใครจะรู้เหมือนโลกหมุนมาที่เดิม เพื่อนผมหายหมด ไปเรียนวิทยาลัยเทคนิค หนีผมกันหมด บ้างก็ไม่เรียน เราเลยห่างกัน และสุดท้ายก็เหมือนเริ่มไกลกันเรื่อยๆ สุดท้ายวังเวงเหมือนเดิมเมื่อเพื่อนหายไป.. .เริ่มเรียนม.ปลาย. เราก็ได้รู้จักเพื่อนเด็กเรียน ซึ่งเรามาจากห้องเด็กเกเร สงสัยจะjoinกันยาก... ห้องนี้ต้องบอกก่อนเลย เด็กผู้ชายมีอยู่แค่นิดๆไม่ถึง10คน ที่เหลือเด็กผู้หยิงเต็มห้อง เวลาเดินไป เหตุการณ์เกิดขึ้นมากมาย เด็กหญิงก็เป็นเพื่อนสนิทเด็กชายได้นี้หว่า ผมมีเพื่อนสนิทเป็นผู้หญิงมากมาย  .....แต่เมื่อพบกันก็ต้องมีการจากลา หลังจบม.ปลาย เพื่อนๆต่างแยกกันไปเรียนมหาลัยต่างๆ แต่เพื่อนก็คือเพื่อน ถึงอยู่ไกล เราก็ติดต่อกันได้เสมอ...แต่แล้วไง บางทีมันไกลไป ทั้งๆที่เราเคยหยอกล้อกันทุกวัน  แต่ปัจจุบันเราไม่ได้เจอกันเป็นเดือนๆ คิดถึงเพื่อนนะ โทรหาทุกวัน สนุกดีไม่เหงาเลย แต่แล้วยังไงชีวิตก็ต้องเดินในstepต่อไป เพื่อนก็มีเพื่อนใหม่ที่มหาลัยและเพื่อนเริ่มมีแฟน  เราเริ่มไม่ได้คุยกัน คุยไปแฟนเค้าก็หึง เพื่อนผู้หญิงเปงเหมือนกันเกือบหมด เมื่อมีแฟนเราจะไปคุยกับเค้าเหมือนเด็กๆไม่ได้ และเพื่อนๆก็ต่างตั้งใจเรียนจนเริ่มไม่มีเวลาให้กันเหมือนเดิมละ  เหงาไหมละตรู...อ้าว!! แล้วจขกท.ไม่มีเพื่อนที่มหาลัยหรอ ไอ้ผมก็ดันใจถึงอยากทำงานที่รักมากกว่าเรียน เลยลาออกจากมหาลัยมาเริ่มทำงานที่รักจากจุดเล็กๆมันก็มีความสุขดีนะ แต่มองไปซ้ายขวานี้สิ เหงาวังเวง ทุกวันนี้ย้ายมาสร้างงานที่ตัวเองรักอยู่กทม แทบไม่ได้คุยกับเพื่อนเลย แฟนที่คุยกันทุกวันก็บอกว่า เลิกกันเถอะ!! เทอจิงจังเกินไป.... คิดในใจ ผิดด้วยหรอที่อยากทำสิ่งที่ตัวเองรัก ตกลงแล้ววังเวงอยู๋คนเดียว มีแต่เพื่อนออนไลน์ ซึ่งเราก็ไม่ค่อยกล้าทัก  เราคนขี้อายกลัวหน้าแตก ถ้าทักแล้วเค้าไม่ตอบ--* เลยมีแต่เพลงที่เป็นเพื่อนที่เข้าใจเรา เราเศร้ามันก็เศร้า เราเหงามันก็เหงา

เลยอยากถามเพื่อนๆในพันทิบว่า....ถ้าเป็นคุน คุนจะเหงามั๊ย?