เรื่องเกิดมาก็เดือนกว่าแล้วครับ ผมไปเยี่ยมเพื่อนทหารที่โดนระเบิดจาก จชต. แล้วมารักษาตัวที่ กทม. ที่จริงเขาก็เรียน รร. เดียวกับผมแค่ปีเดียวแถมคนละห้อง เคยเป็นเพื่อนในเฟสบุ๊คผมแต่ด้วยความขัดใจอะไรไม่ทราบเขาเลยบล็อกผมไป ผมเลยอยากไปขอโทษสิ่งที่ผมทำผิดพลาดไป ไม่อยากให้เขาต้องจากไปเหมือนเพื่อนร่วมรุ่นเขา แต่สิ่งที่ได้กลับมาคืออะไร เพื่อนเขาที่เป็นเพื่อนผมในเฟสบุ๊คด้วย บางคนอันเฟรนด์ บล็อกผมไปก็มี ผมก็รู้ว่าเมื่อก่อนตัวเองก็แอดเพื่อนไปมั่วๆ สักวันก็คงเจอแบบนี้แน่ไม่ช้าก็เร็ว แต่อาทิตย์เดียวหายไปสิบกว่าคน ไม่นึกว่าจะมากและเร็วขนาดนี้ ลึกๆ รู้สึกเสียใจกับเพื่อนคนนี้มากครับ อุตส่าห์ห่วงใยกันแล้วมาทำกันแบบนี้ ผมถึงขั้นอยากสาปแช่งให้เขาพบเจอสิ่งเลวร้าย ตัวเองจะได้ลืม แต่ไม่รู้ทำไมถึงลืมไม่ลงซักที เฮ้อ...
เมื่อการไปเยี่ยมเพื่อนกลายเป็นความเจ็บปวดของเรา