++++++++++ เรื่องนี้เกิดขึ้นกับ จขกท. เองครับ ++++++++++
ที่มาเล่าก็เพราะอยากให้ทุกคนระวังตัวกันไว้ครับ
เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อประมาณ เดือนก่อน
ผมไปดูหนังกับเพื่อนที่เดอะมอลงามวงศ์วาน
ตอนนั้นไปดูเรื่อง World War Z หลังดูจบ
ผมก็นั่งกินข้าวกับเพื่อนแปปนึง หลังจากนั้นผมก็นั่งรถเมล์กลับ
ตอนนั้นก็เป็นเวลาประมาณ 2 ทุ่ม ยังไม่ดึกมาก ก็คิดว่าน่าจะไม่มีอะไร
ระหว่างทางเพื่อนผมลงก่อน เพราะทางที่นั่งมาจะถึงหอเพื่อนก่อน
ส่วนหอผมก็เลยมาอีกประมาณ 4 ป้ายรถเมล์
ซึ่งแถวนี้จะมืด ๆ หน่อย ถึงจะอยู่ติดกับถนนใหญ่ มีรถวิ่งตลอด
แต่ว่าแถวนี้ไม่ค่อยมีบ้านคน ข้างทางเลยออกเปลี่ยว ๆ นิด ๆ
ก่อนหน้านี้ผมก็เคยคิดเล่น ๆ ว่า ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น คนที่ขับรถผ่าน จะเห็นเรามั้ยนะ
เค้าจะลงมาช่วยเรามั้ยนะ จนกระทั่งวันนี้
ผมลงจากรถเมล์มา ก็เดินขึ้นสะพานลอยเพื่อข้ามมาอีกฝั่ง
ตอนขึ้นผมก็หันหลังไปมองข้างหลังไม่มีใครตามมา
พอขึ้นมาถึงข้างบน ก็ไม่มีใคร ตอนนั้นรู้สึกว่าโอเคปลอดภัยแน่ ไม่มีคนอยู่บนนี้
จนกระทั่งผมเดินมาใกล้ถึงทางลงอีกฝั่ง ตอนนั้นยังไม่เห็นใครนะ เพราะขอบสะพานลอยบังอยู่
พวกมันนั่งแอบ ดักรออยู่ตรงบันได พอผมเลี้ยวมาจะลงปุ๊บ ก็ตกใจ
คือมันนั่งขวางทางลงอยู่ ผมเลยบอกว่า "ขอทางหน่อยครับ" พวกมันก็ยังไม่ยอมหลบ
พวกมันอยู่กับเป็นฝูงเลยครับ ผมก็เอาไงดีวะ เรามาคนเดียวด้วย
แต่มีเหรอผมจะยอม ผมเลยตะโกนไปเสียงดังว่า "หลบไปเซ่ไอ้เ..ย"
ที่เสียงดัง เพราะอยากให้รู้ว่าผมไม่กลัวมันนะ เผื่อมันจะรู้สึกกลัวผมขึ้นบ้าง
แต่.... ก็ไม่เป็นผล เหตุการณ์กลับเลวร้ายลง พวกมันจ้องหน้าผม เหมือนกับว่าจะฆ่า จะแกงกันทำนองนั้น
ตอนนั้นรู้สึกแย่มาก กลัวก็กลัว แต่ไม่รู้จะทำไงดี วิ่งหนีหลับไปตอนนี้ พวกมันก็คงวิ่งไล่ผมเป็นแน่
ผมก็เลย เอาวะ เอาไงเอากัน หยิบโทรศัพท์มาถ่ายรูปมันไว้
เผื่อว่าพวกมันทำร้ายผม จะได้มีหลักฐานหน้าตาพวกมันเก็บไว้บ้าง
แล้วผมก็เดินลงบันไดฝ่ากลางพวกมันลงมา พวกมันก็จ้องผมตาไม่กระพริบ
ตอนนั้นใจเต้น ตุบ ๆ ตับ ๆ จนเดินลงมาพ้นบันได ผมรีบจ้ำอ้าว เดินตรงดิ่ง เข้าซอยกลับหอทันที
วันนั้น ถือว่าผมยังโชคดีมาก ๆ ที่พวกมันไม่ทำอะไรผม
สาว ๆ ระวังตัวกันด้วยนะครับ อย่าข้ามสะพานลอยคนเดียว เป็นอันขาด!!! ด้วยความหวังดีครับ
ขนาดผุ้ชายยังรู้สึกว่าไม่ค่อยปลอดภัยเลย
ผมไม่อยากจะคิดเลยว่า ถ้าถูกพวกมันทำร้ายขึ้นมา ผมต้องไปฉีดยากี่เข็ม
อ้อ ผมถ่ายรูปพวกมันมาด้วย ถ้าเจอหน้าพวกมันระวังตัวกันไว้ด้วยนะครับ
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
กระทู้เตือนภัย !!! อันตราย ระหว่างข้ามสะพานลอย. ..
ที่มาเล่าก็เพราะอยากให้ทุกคนระวังตัวกันไว้ครับ
เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อประมาณ เดือนก่อน
ผมไปดูหนังกับเพื่อนที่เดอะมอลงามวงศ์วาน
ตอนนั้นไปดูเรื่อง World War Z หลังดูจบ
ผมก็นั่งกินข้าวกับเพื่อนแปปนึง หลังจากนั้นผมก็นั่งรถเมล์กลับ
ตอนนั้นก็เป็นเวลาประมาณ 2 ทุ่ม ยังไม่ดึกมาก ก็คิดว่าน่าจะไม่มีอะไร
ระหว่างทางเพื่อนผมลงก่อน เพราะทางที่นั่งมาจะถึงหอเพื่อนก่อน
ส่วนหอผมก็เลยมาอีกประมาณ 4 ป้ายรถเมล์
ซึ่งแถวนี้จะมืด ๆ หน่อย ถึงจะอยู่ติดกับถนนใหญ่ มีรถวิ่งตลอด
แต่ว่าแถวนี้ไม่ค่อยมีบ้านคน ข้างทางเลยออกเปลี่ยว ๆ นิด ๆ
ก่อนหน้านี้ผมก็เคยคิดเล่น ๆ ว่า ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น คนที่ขับรถผ่าน จะเห็นเรามั้ยนะ
เค้าจะลงมาช่วยเรามั้ยนะ จนกระทั่งวันนี้
ผมลงจากรถเมล์มา ก็เดินขึ้นสะพานลอยเพื่อข้ามมาอีกฝั่ง
ตอนขึ้นผมก็หันหลังไปมองข้างหลังไม่มีใครตามมา
พอขึ้นมาถึงข้างบน ก็ไม่มีใคร ตอนนั้นรู้สึกว่าโอเคปลอดภัยแน่ ไม่มีคนอยู่บนนี้
จนกระทั่งผมเดินมาใกล้ถึงทางลงอีกฝั่ง ตอนนั้นยังไม่เห็นใครนะ เพราะขอบสะพานลอยบังอยู่
พวกมันนั่งแอบ ดักรออยู่ตรงบันได พอผมเลี้ยวมาจะลงปุ๊บ ก็ตกใจ
คือมันนั่งขวางทางลงอยู่ ผมเลยบอกว่า "ขอทางหน่อยครับ" พวกมันก็ยังไม่ยอมหลบ
พวกมันอยู่กับเป็นฝูงเลยครับ ผมก็เอาไงดีวะ เรามาคนเดียวด้วย
แต่มีเหรอผมจะยอม ผมเลยตะโกนไปเสียงดังว่า "หลบไปเซ่ไอ้เ..ย"
ที่เสียงดัง เพราะอยากให้รู้ว่าผมไม่กลัวมันนะ เผื่อมันจะรู้สึกกลัวผมขึ้นบ้าง
แต่.... ก็ไม่เป็นผล เหตุการณ์กลับเลวร้ายลง พวกมันจ้องหน้าผม เหมือนกับว่าจะฆ่า จะแกงกันทำนองนั้น
ตอนนั้นรู้สึกแย่มาก กลัวก็กลัว แต่ไม่รู้จะทำไงดี วิ่งหนีหลับไปตอนนี้ พวกมันก็คงวิ่งไล่ผมเป็นแน่
ผมก็เลย เอาวะ เอาไงเอากัน หยิบโทรศัพท์มาถ่ายรูปมันไว้
เผื่อว่าพวกมันทำร้ายผม จะได้มีหลักฐานหน้าตาพวกมันเก็บไว้บ้าง
แล้วผมก็เดินลงบันไดฝ่ากลางพวกมันลงมา พวกมันก็จ้องผมตาไม่กระพริบ
ตอนนั้นใจเต้น ตุบ ๆ ตับ ๆ จนเดินลงมาพ้นบันได ผมรีบจ้ำอ้าว เดินตรงดิ่ง เข้าซอยกลับหอทันที
วันนั้น ถือว่าผมยังโชคดีมาก ๆ ที่พวกมันไม่ทำอะไรผม
สาว ๆ ระวังตัวกันด้วยนะครับ อย่าข้ามสะพานลอยคนเดียว เป็นอันขาด!!! ด้วยความหวังดีครับ
ขนาดผุ้ชายยังรู้สึกว่าไม่ค่อยปลอดภัยเลย
ผมไม่อยากจะคิดเลยว่า ถ้าถูกพวกมันทำร้ายขึ้นมา ผมต้องไปฉีดยากี่เข็ม
อ้อ ผมถ่ายรูปพวกมันมาด้วย ถ้าเจอหน้าพวกมันระวังตัวกันไว้ด้วยนะครับ
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.