มีใครรู้สึกสงสารตัวเองบ้างมั้ยคะ

เริ่มเหนื่อยใจกับสิ่งที่ทำอะไรกับมันไม่ได้เลย

ตอนนี้ต้องรับสภาวะทุกอย่างที่มันเกิดขึ้นพยายามไม่คิดมาก พยายามไม่ไปยึดไปติดมันมาก อยากจะผ่อนมันลงบ้าง

เคยคิดว่าน่าจะตายไวๆ แต่มันก็เป็นความคิดที่โง่จริง เหมือนคนหนีปัญหา

คนเราทุกชีวิตเกิดมามันมีปัญหา อุปสรรค กันทุกคนใช่มั้ยคะ เราก็ต้องต่อสู้กับมันต่อไปใช่มั้ยคะ เค้าถึงว่าซินะไม่มีใครเกิดมาแล้วไม่มีปัญหาและอุปสรรคในชีวิต

เฮ้อถามเองตอบเองคนเดียว ตอนนี้รู้สึกเหมือนจะเป็นบ้าประสาทเสียเลยแหะ

ขอโทษค่ะที่ทำให้รกกระทู้ ขอบคุณ pantip ที่ทำให้เข้ามาปลดปล่อยได้ ตอนนี้เริ่มดีขึ้นแล้วหล่ะ