เพื่อนๆเคยเจอหรือมีประสบการณ์กับเรื่องแบบนี้กันบ้างมั้ยคะ?

เราอยู่ในกลุ่มเพื่อนที่ค่อนข้างใหญ่ มีเพื่อนคนนึงขอใช้นามสมมุติว่า ปอ ละกันนะคะ ปอเป็นคนที่ไม่ค่อยมีใครชอบ เวลาเพื่อนในกลุ่มไปไหนถ้าเป็นความลับได้ก็จะไม่บอกปอ แอบไปไหนมาไหนกันประจำ แรกๆเราก็ไม่ชอบปอนะ ดูเป็นคนเงียบๆ แปลกๆ และเพื่อนในกลุ่มก็ชอบมาเล่าว่าปอนิสัยไม่ดีอย่างนู้นอย่างนี้ เล่าเหมือนปอเป็นคนไม่ดีมากๆ เราก็คล้อยตามไปเพราะสิ่งที่เพื่อนเล่ากันสิ่งที่เราเจอมันบังเอิญลงล็อกกัน แต่เวลาผ่านไป ด้วยความที่เรามีทางกลับบ้านทางใหม่ที่สะดวกกว่า เลยต้องกลับกับเพื่อนอีกกลุ่มแล้วปอก็กลับทางเดียวกับเรา ทำให้มีโอกาศใกล้ชิดกันมากขึ้น แรกๆเราก็เฉยๆ ไม่ค่อยได้คุยไรเท่าไหร่ แต่พอเวลาผ่านไป กลับบ้านด้วยกันทุกวัน มีงานที่อาจารย์สั่งแล้วบังเอิญต้องทำไรร่วมกัน มีเวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้น เรากับปอดันสนิทกันโดยที่ไม่รู้ตัวเฉย ยิ่งสนิทก็ยิ่งไม่เข้าใจว่าทำไมคนอื่นชอบว่าปอ กล่าวหาปอทั้งๆที่จริงปอไม่ใช่คนแบบนั้น เรื่องที่คนชอบแอบเอาปอมานินทา เราเลยลองถามปอโดยที่เราทำเป็นไม่รู้ ปอก็เล่าเหมือนที่เพื่อนเล่าทุกอย่าง แต่มันไม่ได้เลวร้ายแบบที่ทุกคนพูดซักนิด มันกลับเป็นเรื่องอีกแบบนึงไปเลย อาจเป็นความเข้าใจผิดปนกันความคิดแง่ลบของคนเล่า เวลามีอะไรเดือดร้อน เวลามีงานไรที่ปอไม่จำเป็นต้องช่วย ปอก็ช่วย ไปไหนไปกัน คนที่ไม่ชอบปอก็เอาแต่จงเกลียดจงชัง ว่าปอแทบทุกวัน หาว่าปอโกหกอย่างงั้นอย่างงี้ แล้วเราก็บังเอิญอยู่ในเหตุการณ์ ปอเล่าเหมือนที่เราเจอกันทุกอย่าง แต่เพื่อนหาว่าปอโกหกทั้งๆที่มันเป็นความจริง เราเลยคิดว่าทำไมคนที่ใครๆบอกว่าดีอย่างงั้นดีอย่างงี้ เรากับได้เห็นในสิ่งที่ไม่ดี เอาคนนู้นคนนี้มานินทาว่าร้าย แต่คนที่ใครๆบอกไม่ดี กลับมีมุมที่ดีๆ ไม่นินทาว่ากล่าวใครพล่อยๆ นี้มันเรื่องจริงหรือละครเนี่ย มีแบบนี้ในสังคมจริงๆด้วยหรอ สิ่งที่คนอื่นพูด กับสิ่งที่เราเจอด้วยตัวเองทำไมมันต่างกันแบบนี้คะเนี่ย