เมื่อผมตัดสินใจ สู้กับความกลัว
เช้าวันที่จะปั่นจักรยานล่องใต้ สู่ ภูเก็ต ซึ่งเป็นความตั้งใจอันแน่วแน่ วางแผน เตรียมร่างกายมาเป็นเดือน ต้องทำให้ได้
นอกเหนือจากความหวั่นวิตก ที่ต้องปั่นคนเดียวเป็นครั้งแรก บนเสน้ทางที่ยาวไกลพอสมควร ยังมีลางบอกเหตุให้ชวนขนลุกอีก
เมื่อสร้อยคอหลวงพ่อที่ทำจากกะลาตาเดียว ที่ผมใส่ตอนปั่นจักรยานออกทริปเป็นประจำ ขาดหล่นลงพื้น ตอนอาบน้ำ
ผมเป็นคนไม่เชื่อเรื่องลางสังหรณ์สักเท่าไหร่ แต่ก็ไม่คิดลบหลู่ ยอมรับว่าใจสั่นชั่วขณะด้วยความวิตก แต่อีกใจก็คิดว่า
มือคงไปโดนแรงไปสร้อยเลยขาด
นั่นแค่การเตือนแบบระทึกขวัญครั้งแรก ก่อนเดินทางผมต้องพาภรรยาไปวัด เพื่อทำบุญให้พ่อตาที่ล่วงลับไปแล้ว
ทุกอย่างดำเนินไปด้วยดี จนจะกลับ ภรรยาบอกว่า ช่วยหาสร้อยคอทีไม่รู้หลุดจากคอไปตอนไหนให้ที ใจผมสั่นอีกครั้ง
ความกลัวเข้าครอบงำอีกหน แม้จะมีข่าวดีให้ได้ยิ้มบ้าง เมื่อเราหาสร้อยคอเจอ ใจยังสั่นอยู่ดี
ความคิดแว็บแรก เหมือนเป็นลางบอกเหตุ ให้ผมล้มเลิกการเดินทางครั้งนี้ เพราะอาจเกิดอันตราย แต่ทุกครั้งที่ผมกลัว
จะมีประโยคหนึ่ง ผุดขึ้นมาต่อต้านเสมอ นั่นคือ “ อย่าให้ความกลัว มาขวางความกล้า”
ผมตัดสินใจเดินหน้าต่อ เดินทางโดยจักรยาน ล่องใต้สู่ภูเก็ต เหมือนเดิม เพียงแต่เพิ่มความระมัดระวังมากกว่าเดิมเป็นทวีคูณ
หัวหิน-ประจวบฯ-ชุมพร-พังงา-ภูเก็ต การเดินทางอย่างเชื่องช้าบนอานจักรยาน เต็มไปด้วยความระแวดระวัง ปั่นด้วยสติทุกวินาที
และสิ่งที่ตามมาคือความเครียดที่ไม่อยากพามันไปด้วย
ที่สุด ผมก็ถึงจุดหมายปลายทาง อย่าปลอดภัย ผมไม่ได้ลบหลู่ว่าการที่สร้อยขาดทั้งสองคน เป็นเรื่องไร้สาระ
แต่ผมได้คำตอบ หลังสู้กับความกลัวว่า ความกลัวมันก็มีประโยชน์เหมือนกัน เพราะ “ ความกลัว ทำให้เราระวัง ตัวยิ่งขึ้น”
มีความสุขกับการปั่นจักรยาน..นะครับ
(แก้คำผิดนิดหน่อยครับ)
เรื่องเล่า......บนหลังอาน.
เช้าวันที่จะปั่นจักรยานล่องใต้ สู่ ภูเก็ต ซึ่งเป็นความตั้งใจอันแน่วแน่ วางแผน เตรียมร่างกายมาเป็นเดือน ต้องทำให้ได้
นอกเหนือจากความหวั่นวิตก ที่ต้องปั่นคนเดียวเป็นครั้งแรก บนเสน้ทางที่ยาวไกลพอสมควร ยังมีลางบอกเหตุให้ชวนขนลุกอีก
เมื่อสร้อยคอหลวงพ่อที่ทำจากกะลาตาเดียว ที่ผมใส่ตอนปั่นจักรยานออกทริปเป็นประจำ ขาดหล่นลงพื้น ตอนอาบน้ำ
ผมเป็นคนไม่เชื่อเรื่องลางสังหรณ์สักเท่าไหร่ แต่ก็ไม่คิดลบหลู่ ยอมรับว่าใจสั่นชั่วขณะด้วยความวิตก แต่อีกใจก็คิดว่า
มือคงไปโดนแรงไปสร้อยเลยขาด
นั่นแค่การเตือนแบบระทึกขวัญครั้งแรก ก่อนเดินทางผมต้องพาภรรยาไปวัด เพื่อทำบุญให้พ่อตาที่ล่วงลับไปแล้ว
ทุกอย่างดำเนินไปด้วยดี จนจะกลับ ภรรยาบอกว่า ช่วยหาสร้อยคอทีไม่รู้หลุดจากคอไปตอนไหนให้ที ใจผมสั่นอีกครั้ง
ความกลัวเข้าครอบงำอีกหน แม้จะมีข่าวดีให้ได้ยิ้มบ้าง เมื่อเราหาสร้อยคอเจอ ใจยังสั่นอยู่ดี
ความคิดแว็บแรก เหมือนเป็นลางบอกเหตุ ให้ผมล้มเลิกการเดินทางครั้งนี้ เพราะอาจเกิดอันตราย แต่ทุกครั้งที่ผมกลัว
จะมีประโยคหนึ่ง ผุดขึ้นมาต่อต้านเสมอ นั่นคือ “ อย่าให้ความกลัว มาขวางความกล้า”
ผมตัดสินใจเดินหน้าต่อ เดินทางโดยจักรยาน ล่องใต้สู่ภูเก็ต เหมือนเดิม เพียงแต่เพิ่มความระมัดระวังมากกว่าเดิมเป็นทวีคูณ
หัวหิน-ประจวบฯ-ชุมพร-พังงา-ภูเก็ต การเดินทางอย่างเชื่องช้าบนอานจักรยาน เต็มไปด้วยความระแวดระวัง ปั่นด้วยสติทุกวินาที
และสิ่งที่ตามมาคือความเครียดที่ไม่อยากพามันไปด้วย
ที่สุด ผมก็ถึงจุดหมายปลายทาง อย่าปลอดภัย ผมไม่ได้ลบหลู่ว่าการที่สร้อยขาดทั้งสองคน เป็นเรื่องไร้สาระ
แต่ผมได้คำตอบ หลังสู้กับความกลัวว่า ความกลัวมันก็มีประโยชน์เหมือนกัน เพราะ “ ความกลัว ทำให้เราระวัง ตัวยิ่งขึ้น”
มีความสุขกับการปั่นจักรยาน..นะครับ
(แก้คำผิดนิดหน่อยครับ)