คือ ว่า พ่อกับแม่เรา หย่ากันตั้งแต่ สมัยตอนที่เรา จะเป็นเด็กอนุบาล เรา แม่เราเค้าไปมี สามีใหม่ อยู่อีกจังหวัดนึง
แต่ไกล้กับเรา ส่วนพ่อเรา ก็อยู่กับเรา แต่อยู่คนละบ้าน พ่อเราอยู่กับ แฟน และ ทวดของเรา อีกบ้านนึง นอกเมือง
ส่วนเรา อยู่กับย่า และพี่สาว และปู่ แต่ตอนนี่พี่สาวไปเรียนศิลปากร นครปฐมแล้ว ก้ออยู่กันสามคน ในเมือง
เราเป็นเด็กที่ถูกตี บ่อยมากๆ ช่วงตอนเด็ก โดนตีไม่รู้กี่แผล เป็นรอยช้ำเต็มตัวไปหมด การโดนตีของเราก็เหมือนเป็นอารมณ์
ของผู้ใหหญ่ด้วย และบางทีเราก้อดื้อ แต่บางทีเราไม่ผิด เค้าก็ตีเรา แรงมาก ช่วงที่เราโดนตีนั้น เราอยู่กับทวดผู้หญิง และยาย
คนนึง ที่บ้านนอกเมือง ส่วนพ่อก้อไม่ค่อยเจอเพราะเค้าไปทำงานที่ป้อม (ตำรวจ) เราโดนตี แบบสาหัสมาก เช่นเอาหนังยางรถ
มาฟาดเรา แล้วให้ยายจับแขนจับขาเรา ทำให้เราดิ้นไม่ได้ และตอนนั้นตัวเล็กมาก เลยสู้แรงไม่ได้ ส่วนพี่เรา เค้าอยู่ในเมืองกับย่า
และปู่่ พอโตขึ้น ประมาณป.3 เราก้อย้ายไปอยู่ในเมือง เราก้อมีปัญหากับย่ามาก เราไม่ชอบความไม่ยุติธรรมของเค้า เพราะ
เค้าไม่แคร์เราเลย เค้าสนใจดูแลแต่ พี่สาวเรา เราก้อไม่ต้องการอะไรมากหรอก เพราะช่วงนั้นเราติดเพื่อน เราไม่ต้องการให้
เค้ามาดูแลใส่ใจ ให้อะไรเรามากหรอก แต่แค่ คุยกับเราเหมือนหลานได้มั้ย ไม่ใช่ไม่เห็นหัวเราเลย มองเราเป็นเด็กเหลือขอคนนึงที่ไม่มี
พ่อไม่มีแม่ดูแล แล้วเอาเราไปให้เค้าเลี้ยง เรารู้สึกเสียใจมากทุกครั้ง ที่เรามีปัญหา กับครอบครัว ถ้าเรายิ่งทะเงาะ เค้าก็จะยิ่งไม่เห็นหัวเราเลย
เค้าจะเห็นใจ พี่สาวเรามากกว่า เค้าจะคุยกับพี่สาวเรา ถามว่า เราเป็นอะไร เหมือนเค้า ไม่ได้คิดดี หรืออยู่ข้างเราเลย เราก้อไม่เข้าใจ ว่าทำไม
เค้าต้องมองเราเป็นเด็กเหลือขอคนนึง หรือเป็นเด็กที่ไม่สมควรมาอยู่ในบ้านเค้า เรามีปัญหากับพี่สาวและย่าบ่อยมาก มีปัญหาทุกวันทุกปี จนเรา
รู้สึกว่าไม่อยากไปรร. ไม่อยากเจอเพื่อน ไม่อยากเล่น หรือสุงสิงกับเพื่อน เราคิดไปว่าทุกคน ไม่มีใครเข้าใจเรา มีแต่จะคิดร้ายกับเรา ตั้งแต่เด็ก
จนถึงวันนี้ เราก้อเป็นคนมองโลกในแง่ร้ายมาโดยตลอด ...
... ปัจจุบัน เราอายุ 16 ปี เรียน ม.4 เราคิดมองย้อนกลับไป ถึงเรื่องราวในอดีต ที่เป็นบทเรียนชีวิตของเรา เรามีคำถามอะไรหลายอย่าง ว่า
ทำไม มันจะต้องมาเป็นแบบนี้ ? ทำไมจะต้องเกิดอะไรแบบนี้ ? ทำไมเราจะต้องมาเป็นแบบนี้ ? ????
เรารู้สึกเสียใจเล็กน้อย ที่ ทำไม เกิดมา พ่อแม่ถึงไม่รับผิดชอบเรา ทำไมถึงปล่อยให้เราต้องมาอยู่กับคนอื่น คนที่เค้าไม่เต็มใจ ที่จะเลี้ยงดูเรา
จนตอนนี้ เรา ตัดปัญหาแล้วค่ะ เราคิดที่จะทนไปก่อน เรารู้ว่าใคร คือคนสำคัญสำหรับเราบ้าง ใครคนนั้นก็คือ แม่เรา เรารักแม่เรา เพราะเค้า
ใส่ใจดูแลเรามากกว่าคนอื่น และ ก้อคุยกันได้ทุกเรื่อง พอมีปัญหากับใครที่บ้าน ก้อจะโทรไประบายให้แม่ฟัง เราอยากได้อะไร แม่ก้อหามาให้
เรื่องค่าขนม ที่บ้านหนูเค้าไม่เคยให้เลย บางครั้ง พอก้อให้บ้าง แต่ให้แค่ 200 ต่ออาทิตย์ แต่แม่เรา เค้าจะเป็นส่งมาให้เราด้วย เพราะเราไม่มี
เงินใช้ ย่าเราเค้าก้อไม่ให้ เค้าถือว่า เป็นหน้าที่ของแม่เรา เรื่องอาหารการกิน ย่าเค้าก้อจะซื้อแต่อาหารที่พี่เราชอบกิน แล้วเราก้อต้องกินในสิ่งที่
เราไม่ชอบ เช่นอย่างเราชอบผัดกะเพรา เค้าก้อทำให้ แต่ พี่สาวเราเค้าบอกว่า ไม่ชอบกินเผ็ด ย่าเค้าก็ไม่ใส่พริกเลย แต่เราไม่ชอบ ทำไมอะไรๆ
ก้อต้องทำตามที่พี่สาวเราพูด แล้วเราล่ะ ?
จนปัจจุบันนี้ เราไม่อยากปวดหัวกับเรื่องตอนเด็กอีกต่อไปแล้ว เราเริ่ม ที่อยากจะอยู่คนเดียวมากขึ้น เช่น เรา นอนคนเดียวในห้อง เวลาไปไหน
เราไม่เคยบอก เราเริ่มทำตัวห่างครอบครัว แต่เราไม่ติดเพื่อน แต่ไม่ชอบเที่ยว เราไม่ได้คุยกับย่าเรามา เกือยบ 6 ปีแล้วมั้ง แต่อยู่ประถม
เราไม่พูดเลย ไม่อยากยุ่ง ไม่อยากรับรู้ อะไรที่เกี่ยวกับเค้าเราไม่ยุ่ง ตอนนี้เราคุยกับพ่อบ้าง แต่ไม่มาก แต่จะคุยกับแม่มากที่สุด
เราคิดอะไร เราก้อทำ เราไม่อยาก อยู่แบบเดิมๆอีกแล้ว ... ตอนนี้เราก้อมีแฟน มีคนคุยมาบ้าง แต่เราก้อรู้ว่าต้องทำตัวยังไง ถึงจะ
เหมาะสม เราเป้าหมายของเราอยู่แล้ว ตอนนี้ คือเราจะทำเพื่อแม่ เราอยากให้แม่สบายขึ้นกว่านี้ เพราะถึงเค้าไม่อยู่กับเรา แต่ เค้า
ก้อส่งเงิน ซื้อของที่เราอยากได้มาให้ แม่เราก้อไม่ได้มีงานทำอะไร ก้อค้าขายธรรมดา เราอยากจะดูแลแม่เนี่ยแหล่ะ ...
อยากถามว่า เราเป็นเด็กยังไง ? เป็นเด็กดีมั้ย ?
แต่ไกล้กับเรา ส่วนพ่อเรา ก็อยู่กับเรา แต่อยู่คนละบ้าน พ่อเราอยู่กับ แฟน และ ทวดของเรา อีกบ้านนึง นอกเมือง
ส่วนเรา อยู่กับย่า และพี่สาว และปู่ แต่ตอนนี่พี่สาวไปเรียนศิลปากร นครปฐมแล้ว ก้ออยู่กันสามคน ในเมือง
เราเป็นเด็กที่ถูกตี บ่อยมากๆ ช่วงตอนเด็ก โดนตีไม่รู้กี่แผล เป็นรอยช้ำเต็มตัวไปหมด การโดนตีของเราก็เหมือนเป็นอารมณ์
ของผู้ใหหญ่ด้วย และบางทีเราก้อดื้อ แต่บางทีเราไม่ผิด เค้าก็ตีเรา แรงมาก ช่วงที่เราโดนตีนั้น เราอยู่กับทวดผู้หญิง และยาย
คนนึง ที่บ้านนอกเมือง ส่วนพ่อก้อไม่ค่อยเจอเพราะเค้าไปทำงานที่ป้อม (ตำรวจ) เราโดนตี แบบสาหัสมาก เช่นเอาหนังยางรถ
มาฟาดเรา แล้วให้ยายจับแขนจับขาเรา ทำให้เราดิ้นไม่ได้ และตอนนั้นตัวเล็กมาก เลยสู้แรงไม่ได้ ส่วนพี่เรา เค้าอยู่ในเมืองกับย่า
และปู่่ พอโตขึ้น ประมาณป.3 เราก้อย้ายไปอยู่ในเมือง เราก้อมีปัญหากับย่ามาก เราไม่ชอบความไม่ยุติธรรมของเค้า เพราะ
เค้าไม่แคร์เราเลย เค้าสนใจดูแลแต่ พี่สาวเรา เราก้อไม่ต้องการอะไรมากหรอก เพราะช่วงนั้นเราติดเพื่อน เราไม่ต้องการให้
เค้ามาดูแลใส่ใจ ให้อะไรเรามากหรอก แต่แค่ คุยกับเราเหมือนหลานได้มั้ย ไม่ใช่ไม่เห็นหัวเราเลย มองเราเป็นเด็กเหลือขอคนนึงที่ไม่มี
พ่อไม่มีแม่ดูแล แล้วเอาเราไปให้เค้าเลี้ยง เรารู้สึกเสียใจมากทุกครั้ง ที่เรามีปัญหา กับครอบครัว ถ้าเรายิ่งทะเงาะ เค้าก็จะยิ่งไม่เห็นหัวเราเลย
เค้าจะเห็นใจ พี่สาวเรามากกว่า เค้าจะคุยกับพี่สาวเรา ถามว่า เราเป็นอะไร เหมือนเค้า ไม่ได้คิดดี หรืออยู่ข้างเราเลย เราก้อไม่เข้าใจ ว่าทำไม
เค้าต้องมองเราเป็นเด็กเหลือขอคนนึง หรือเป็นเด็กที่ไม่สมควรมาอยู่ในบ้านเค้า เรามีปัญหากับพี่สาวและย่าบ่อยมาก มีปัญหาทุกวันทุกปี จนเรา
รู้สึกว่าไม่อยากไปรร. ไม่อยากเจอเพื่อน ไม่อยากเล่น หรือสุงสิงกับเพื่อน เราคิดไปว่าทุกคน ไม่มีใครเข้าใจเรา มีแต่จะคิดร้ายกับเรา ตั้งแต่เด็ก
จนถึงวันนี้ เราก้อเป็นคนมองโลกในแง่ร้ายมาโดยตลอด ...
... ปัจจุบัน เราอายุ 16 ปี เรียน ม.4 เราคิดมองย้อนกลับไป ถึงเรื่องราวในอดีต ที่เป็นบทเรียนชีวิตของเรา เรามีคำถามอะไรหลายอย่าง ว่า
ทำไม มันจะต้องมาเป็นแบบนี้ ? ทำไมจะต้องเกิดอะไรแบบนี้ ? ทำไมเราจะต้องมาเป็นแบบนี้ ? ????
เรารู้สึกเสียใจเล็กน้อย ที่ ทำไม เกิดมา พ่อแม่ถึงไม่รับผิดชอบเรา ทำไมถึงปล่อยให้เราต้องมาอยู่กับคนอื่น คนที่เค้าไม่เต็มใจ ที่จะเลี้ยงดูเรา
จนตอนนี้ เรา ตัดปัญหาแล้วค่ะ เราคิดที่จะทนไปก่อน เรารู้ว่าใคร คือคนสำคัญสำหรับเราบ้าง ใครคนนั้นก็คือ แม่เรา เรารักแม่เรา เพราะเค้า
ใส่ใจดูแลเรามากกว่าคนอื่น และ ก้อคุยกันได้ทุกเรื่อง พอมีปัญหากับใครที่บ้าน ก้อจะโทรไประบายให้แม่ฟัง เราอยากได้อะไร แม่ก้อหามาให้
เรื่องค่าขนม ที่บ้านหนูเค้าไม่เคยให้เลย บางครั้ง พอก้อให้บ้าง แต่ให้แค่ 200 ต่ออาทิตย์ แต่แม่เรา เค้าจะเป็นส่งมาให้เราด้วย เพราะเราไม่มี
เงินใช้ ย่าเราเค้าก้อไม่ให้ เค้าถือว่า เป็นหน้าที่ของแม่เรา เรื่องอาหารการกิน ย่าเค้าก้อจะซื้อแต่อาหารที่พี่เราชอบกิน แล้วเราก้อต้องกินในสิ่งที่
เราไม่ชอบ เช่นอย่างเราชอบผัดกะเพรา เค้าก้อทำให้ แต่ พี่สาวเราเค้าบอกว่า ไม่ชอบกินเผ็ด ย่าเค้าก็ไม่ใส่พริกเลย แต่เราไม่ชอบ ทำไมอะไรๆ
ก้อต้องทำตามที่พี่สาวเราพูด แล้วเราล่ะ ?
จนปัจจุบันนี้ เราไม่อยากปวดหัวกับเรื่องตอนเด็กอีกต่อไปแล้ว เราเริ่ม ที่อยากจะอยู่คนเดียวมากขึ้น เช่น เรา นอนคนเดียวในห้อง เวลาไปไหน
เราไม่เคยบอก เราเริ่มทำตัวห่างครอบครัว แต่เราไม่ติดเพื่อน แต่ไม่ชอบเที่ยว เราไม่ได้คุยกับย่าเรามา เกือยบ 6 ปีแล้วมั้ง แต่อยู่ประถม
เราไม่พูดเลย ไม่อยากยุ่ง ไม่อยากรับรู้ อะไรที่เกี่ยวกับเค้าเราไม่ยุ่ง ตอนนี้เราคุยกับพ่อบ้าง แต่ไม่มาก แต่จะคุยกับแม่มากที่สุด
เราคิดอะไร เราก้อทำ เราไม่อยาก อยู่แบบเดิมๆอีกแล้ว ... ตอนนี้เราก้อมีแฟน มีคนคุยมาบ้าง แต่เราก้อรู้ว่าต้องทำตัวยังไง ถึงจะ
เหมาะสม เราเป้าหมายของเราอยู่แล้ว ตอนนี้ คือเราจะทำเพื่อแม่ เราอยากให้แม่สบายขึ้นกว่านี้ เพราะถึงเค้าไม่อยู่กับเรา แต่ เค้า
ก้อส่งเงิน ซื้อของที่เราอยากได้มาให้ แม่เราก้อไม่ได้มีงานทำอะไร ก้อค้าขายธรรมดา เราอยากจะดูแลแม่เนี่ยแหล่ะ ...