รู้สึกเหงา

หยาดฝนที่โปรยปรายจากบนฟ้าเทกระหน่ำลงมาสู่พื้นดิน  ช่วยล่อเลี้ยงจิตใจให้ต้นไม้รวมทั้งสิ่งมีชีวิตอื่นๆ รับความชุ่มช่ำกันถ้วนหน้า
กระแสสายฝนพัดเอาความชุ่มชื่นพร้อมกลิ่นหอมจางๆของดอกโมกที่เจ้าของร่างบางเป็นคนปลุกเองกับมือ  เข้าสู้โสตประสาทเจ้าหล่อน  มุมปากกระตุกยิ้มรับความสุขใหม่ที่เข้าสู่หัวใจที่แห้งแล้งมานาน  แต่บัดนี้หัวใจที่เคยอ่อนล้าเพราะพิษรักได้กลับมาเข้มแข็งอีกครั้ง ถึงแม้ความเหงาจะมาเยือนจนเป็นเพื่อนสนิท แต่กระนั้นเจ้าของร่างบางก็ไม่เคยคิดที่จะกลับไปจมปลักกับอดีตที่แสนเจ็บปวดได้อีกแม้ใจจะยังผูกพันก็ตาม
ความเจ็บครั้งนั้นทำให้หล่อนเข็ดขยาดกับการที่จะมีใครสักคนมาเดินร่วมทางรัก  หล่อนยอมเหงาดีกว่ายอมให้ใครก็ไม่รู้มารังแกจิตใจ.....