เหนื่อยทั้งกาย และใจ ใครเป็นบ้าง

ก่อนอื่นต้องขอเล่าก่อนนะคับว่า บ้านผมฐานะไม่ดีคับ อาชีพค้าขาย รายได้ไม่แน่นอนในแต่ละวัน แต่ละเดือน ผมมีพี่น้อง 3 คน ผมเป็นคนโต เรียนมหาลัยปีหน้าอีกปีผมขึ้นปี 4 น้องขึ้น มหาลัยปี 1 (คนกลาง) เรื่องที่กลุ่มใจทุกวันนี้คือ เราเหมือนเป็น ความหวัง เดียวของครอบครัวยังไงก็ไม่รู้ พ่อกับแม่มักพูดกับเราเสอมว่าหวังพึ่งเราคนเดียวนะ เพราะเราเป็นคนรู้จักคิด เพราะชีวิตเราตั้งแต่จำความได้เราก็ลำบากมาโดยตลอด ทำงานแลกเงินทุกอย่าง จำได้ว่าตอน ม ต้น จนถึง ม ปลาย บางเทอมผมต้องเอาเงินที่เก็บมาจ่ายค่าเทอมเพราะพ่อ แม่ไม่มีให้ เวลามีเงินผมไม่เคยกล้าที่จะใช้เงินเลยคิดถึงอนาคตตลอดว่าถ้าวันนึงบ้านเราเงินช็อต เราจะเอาเงินที่ไหนมาจ่ายตรงนั้นตรงนี้ และมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ แต่ดีที่เรามองกาลไกล เลยเก็บเงินไม่เคยใช้ พูดง่ายๆว่าประหยัดสุดๆ ใครให้ทำงานที่ได้เงิน ผมทำหมด ตั้งแต่ กวาดพื้น รับจ้างเก็บดอกไม้ ทำความสะอาดบ้าน ขายโน่นนี่นั่นตามตลาดนัด ตอนนั้นแค่ ม 4 จนมีอาจารย์ท่านนึงเป็นตุ๊ดๆแบบแก่แล้วก็จ่างเราไปทำความสะอาดที่บ้าน จนเราเกือบเสียตัวเพราะเค้ารวนรามผมคับ แต่ก็ยังไม่ได้อะไร เอาตัวรอดมาได้ จำได้ว่าชีวิตลำบากมาโดยตลอด เชื่อไหมความยากจนทำให้เรานอนร้องไห้แทบทุกคืนเพราะน้อยใจว่าทำไมเราถึงเป็นแบบนี้ พอเราขึ้นปี 1 จำได้ว่าฐานะทางบ้านเราเริ่มดีขี้นมาหน่อยนึง พอจะส่งเราเรียน มหาลัยได้ แต่ก็ยังลำบากอยู่เหมือนเดิมแหละ กับรายได้ค้าขายที่ไม่แน่นอน เข้ามหาลัยผมต้องพักที่หอพัก ไม่ได้กลับบ้านผมกลับอาทิตย์ล่ะ 1 ครั้งไปช่วยที่บ้านเพราะผมห่วงทุกคนที่บ้านจะไม่มีใครช่วยงาน น้องผม 2 คน คนกลางเป็นคนไม่เอาอะไรเลย การงานไม่เอา เล่นแต่เกมร์ ติดเพื่อน(เพื่อนนักเลงทั้งนั้น) ไปเรียนไม่เคยตั้งใจเรียนเทอมนึงติด 0 สี่ตัว จะเข้่ามาหลัยแล้วยังไม่รู้ว่าจะ คณะไรอย่ากเป็นอะไร เกรดก็ 1 กว่า เราว่าน้องผมเข้าไม่ได้อยู่แล้ว มหาลัย เรียนรามนิไม่ต้องพูดถึงไม่จบแน่ๆ เพราะเป็นคนไม่เอาไหน  ส่วนน้องคนสุดท้องก็ดีหน่อยที่ตั้งใจเรียน แต่เป็นคนซื่อๆ ไม่ทันคน ใครพูดอะไรเชื่อเค้าไปหมด ดูๆแล้วก็น่าหนักใจ เราบอกเราสอนอะไรน้องไม่เคยฟัง น้องเราเป็นพวกมองโลกในแง่ดีเกินไปอะ ซื่อๆใสๆ ไม่ทันใครเลย กลุ่มใจมาก เดี่ยวมาต่อนะคับ