ช่างภาพมือใหม่หัวใจเดิม ยังไงๆ กิ๊วๆๆ

มีใครเคยเบื่อเพื่อนร่วมงานตัวเองบ้างไหมค่ะ แบบว่า เช้ามาไม่รู้มันเป็นห่าอะไร หน้าบึ้ง หน้างอ วันๆนึง อารมณ์แมร่งมีเป็น100อารมณ์ คิดว่าตัวเองเก่งไปซะทุกอย่าง เดี๋ยวดี เดี๋ยวร้าย ชอบเอาอารมณ์ส่วนตัว ปัญ

รู้สึกว่าทำอะไรก็ไม่เก่งไม่ดีพยายามแค่ไหนก็ทำไม่ได้เขาเก่งไปซะทุกอย่างไม่เก่งจนคิดว่าตัวเองไม่คู่ควรกับเขาเลย

เคยเป็นกันไหมคะ พ่อแม่ชอบทำให้รู้สึกว่า ไม่มีตัวตน น้องดีกว่าไปซะทุกอย่าง น้องเก่งน้องฉลาด ทำอะไรก็เีไปหมด ตัดมาที่เราทำอะไรก็ผิดมำให้ ไม่พอใจกับสิ่งที่เราทำ ทำได้ดีแต่ก็ไม่เคยชม ชอบกดดัน ชอบเอาไปเปรี

คือเรา รู้สึกหวาดกลัวไปซะทุกอย่าง กลัวคนมอง กลัวโรงเรียนด้วยไม่ค่อยอยากไปเลยเวลาเห็นโรงเรียนแล้วมันจะรู้สึก ระทวย ตัวจะอ่อนยวบ เหมือนไม่ค่อยมีแรง หัวใจจะเต้นรัวมากจนบางทีรู้สึกปวดใจ อย่างตอนครู เรียกช

ดูไปอาจจะขัดใจนางเอกบ้าง ที่โป๊ะบ่อยเกิน ดูแล้วคันไม้คันมือแทน แต่ผู้จัดก็รับผิดชอบสังคมดีที่ไม่เขียนบทให้นางเอกเก่งไปซะทุกอย่าง เพราะหลายสิ่งที่นางทำไม่ถูกต้อง

ตอนที่มะลิกับสายหยุดไปเจอเอื้องคำที่วัดจีน หัวใจจะวายนึกว่าหนีเสือปะจรเข้ ที่ไหนได้ แม่เอื้องกลับช่วยซะทุกอย่าง แถมบริวารให้อีกครึ่งโหล #แม่เอื้องเด็ดสุดเรื่องนี้ ไม่แค้นมั่วซั่ว แค้นนางอยู่ที่คนเดีย

เมื่อความรู้สึกเล่นตลกกับหัวใจ ปล่อยใจ เผลอไปให้กับคนมีเจ้าของ เมื่อไม่สามารถควบคุมหัวใจของตัวเองได้ เรื่องของเราเกิดขึ้นเมื่อมีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาในชีวิต เขาทำดี ดูแล เทคแคร์ ห่วงใย และทำในสิ่งท

สำหรับผม อย่างแรกเลยเรื่อง "พวกพ้อง" เป็นอะไรที่เห็นบ่อยมาาาก จนเอียน พวกที่แบบพระเอกกำลังจะแพ้ตัวบอส แต่พอเห็นเพื่อนเจ็บ ฮึดสู้เอาชนะตัวบอสได้ - -" รวมไปถึงประโยคสุดน้ำเน่า "เพราะ