จากกระทู้รีวิวครั้งแรกสำหรับละครเวทีเรื่องนี้ซึ่งมาจากหนังสือของ อกาธ่า คริสตี้ เรื่อง "5 Little Pigs" หรืออีกชื่อ "Murdur in Retrospec" ที่ไปดูมาเมื่ออาทิตย์ที่แล้วที่นี่
http://pantip.com/topic/30699397
มาวันนี้ รอบวันศุกร์เย็น เรากับพี่สาว (ดูโอ) ไปดูเก็บตกรอบที่สองกันค่ะ แต่ขอบ่นหน่อยเถอะ วันศุกร์รถติดมากมาย ลงสถานีเพชรบุรี กะว่าจะขึ้นรถต่อ อุแม่เจ้า! มองไปข้างหน้าไม่เห็นอนาคต เลยโบกพี่มอเตอร์ไซด์รับจ้างผมปลิวหน้าดำกันไปถึงโรงละครกันเลยทีเดียว ไปถึงด้วยความรู้สึกมอมแมมยิ่ง งื้ด งื้ด
คนดูรอบนี้เยอะมาก มีหลากหลายยิ่ง ดูเหมือนคนวงการบันเทิงก็มากันมหาศาล (ที่เราไม่ค่อยรู้จัก และดูเหมือนที่นั่งข้างเราจะเป็นคุณผู้กำกับคนหนึ่งที่ไม่รู้จักเช่นกัน) แต่คงเพราะคนเยอะ ก็จะมีพฤติกรรมแปลกๆ อยู่บ้าง เช่น นั่งกลางแต่ดันมาสายกันสี่ห้าคน ก็ขยับกันมาเป็นโขยงทีเดียว แอบเข้าใจเพราะรถติดมว้าก เรายังหน้าดำกว่าจะมาถึงเลย แต่องก์สองแล้วดันเข้าสายอีก อันนี้กรุณาพิจารณาตัวเองด้วย นอกจากนี้ยังมีคนคุยโทรศัพท์ข้างหลังอีก ดูเหมือนเขาจะพยายามพูดเบาและตัดบท เข้าใจอีกแหละ แต่ขอหงุดหงิดเล็กน้อย อีกคนไม่สามารถก้มลงมองโทรศัพท์ตัวเองได้ ต้องยกขึ้นมาดูระดับสายตา เล่นเอาคนข้างหลังแทบหน้ามืดเพราะเราชินกับความมืดในโรงละครเจอแสงจ้าแทบน็อคกันเลยทีเดียว
โอเค จบเรื่องบ่น กลับเข้าเรื่องค่ะ
อย่างที่บอกไปแล้วว่าครั้งแรกที่ไปดูก็เพื่อจับผิดเต็มๆ แต่มาคราวนี้ ไม่ได้อารมณ์ระแวดระวังอีก เราก็เลยคล้อยตามไปกับละครได้ง่ายขึ้นกว่าเดิมค่ะ
ที่นั่งของเรากับพี่สาวงวดนี้คือ แถว I8 I9 ค่ะ ค่อนข้างกลาง กระเด็นทางซ้ายหน่อยค่ะ สำหรับเราเมื่อเทียบกับครั้งแรก ถือเป็นที่นั่งที่ประเสริฐมาก เพราะเหตุการณ์สำคัญหลายอย่างที่เราพลาดไปในตอนแรก มาเก็บตกตรงนี้ได้พอดีเลยค่ะ แล้วก็ฟินมากๆ เลยทีเดียว ไม่แน่ใจว่าเพราะครั้งนี้เป็นรอบแรกหลังจากที่หยุดไปหนึงสัปดาห์ หรือว่าเป็นเพราะเริ่มเล่นหลายรอบ จังหวะส่งรับของนักแสดง รวมไปถึงอุปกรณ์อื่นเช่น แสง สี เสียง ดีขึ้นจนดูรอบนี้ได้ฟินยิ่งกว่าเดิมมากๆทั้งที่เคยดูไปแล้วรอบหนึ่ง
การเก็บตกของเราในครั้งนี้ ไม่ได้จะไปหาตัวฆาตกรแล้ว แต่จะไปดูว่าเหตุการณ์การตายของพ่อนางเอก ส่งผลอะไรกับตัวละครทุกตัวในนั้นบ้าง
และเราก็ได้สมหวังดังตั้งใจค่ะ โดยเฉพาะฉากจบที่ได้ที่นั่งงามๆ จึงมีโอกาสเห็นทั้งหมด มันกระทบใจเรามากค่ะ ความรู้สึกนั้นยังคงค้างอยู่จนถึงตอนที่กำลังเขียนอยู่นี้ (มะรืนนี้มีสอบ ยังอ่านหนังสือไม่ถึงไหน แต่เรายังอยากจะถ่ายทอดความรู้สึกของการไปชมครั้งนี้ให้ผู้เกี่ยวข้อง รวมไปถึงคนที่ไปดูมาแล้ว รวมทั้งคนที่กำลังคิดจะไปดูให้ได้รับรู้อยู่ดีค่ะ)
นักแสดงทุกคนเล่นได้ดีขึ้นค่ะ เกิดความกลมกลืนมากขึ้นกว่าเดิม สิ่งที่เราไม่คาดหมายในการแสดงครั้งนี้ กลับกลายเป็นนักแสดงที่เล่นเป็นนางเอกกับแม่ของนางเอกค่ะ เล่นได้ดีขึ้นมาก เหมือนจะเข้าใจความคิด ความรู้สึกของคนสองคนมากขึ้นผ่านการแสดงหลายๆ รอบที่ผ่านมาจนเราเริ่มแยกออกแล้วว่านางเอกเป็นอย่างไร แม่นางเอกเป็นอย่างไร พยายามได้ดีนะคะ ขอชื่นชมค่ะ ส่วนคุณทนายจัสติน คาดว่าอาจจะเห็นคอมเมนต์จากคนดูรอบก่อนๆ มาบ้าง มาแสดงคราวนี้ ดูจะเน้นคีย์เวิร์ดชัดขึ้นกว่าเดิม นับว่านำไปปรับปรุงได้ดี และมันทำให้การแสดงดูดีขึ้นจริงๆ ด้วยค่ะ ชื่นชมด้วยเช่นกัน
นอกจากนี้ นักแสดงทั้งหมดทุกท่านเริ่มรับส่งจังหวะจะโคนกันได้ดีขึ้น ส่งอารมณ์กันได้มากขึ้น พลังที่เกิดขึ้นเกิดจากการรับส่งกันแทนที่จะกระโดดไปด้วยตัวเอง ยิ่งทำให้คราวนี้อย่างกับติดปีกกันเลยทีเดียวค่ะ
งวดนี้ไม่สามารถแจกแจงอะไรได้มากนัก เพราะงวดนี้จะไปเพื่อรับอารมณ์เต็มที่ บางทีก็ไม่สื่อสารออกมาเป็นคำพูดได้ รู้แต่ว่าฟินเท่านั้นเอง (ทุกคนมีเรื่องแปลบกับถ้วนหน้า)
น่าเสียดายอีกนิดตอนจบที่ว่านางเอกบอกว่า สุดท้ายแล้วฆาตกรก็ถูกลงโทษไปแล้ว แต่คนดูจำไม่ได้ว่าลงโทษยังไง อาจจะต้องย้อนกลับไปตั้งแต่องก์แรกกันเลยทีเดียว จึงจะเข้าใจที่มาของสีหน้าฆาตกรตอนที่ถูกเปิดเผยว่าทำไมจึงเป็นอย่างนั้น (เรามีความรู้สึกว่าละครเรื่องนี้เล่นกับคำว่าตาย และมีชีวิตมาตลอด ถ้าย้ำอีกครั้ง บางทีอาจจะสมบูรณ์ขึ้น แต่ก็นั่นแหละค่ะ ใครจะรู้ ไม่มีใครบอกได้หรอกว่าบทแบบไหนดีที่สุด คนดูคนหนึ่งบอกอยากให้เป็นอย่างนั้น อีกคนบอกว่าอยากให้เป็นแบบนี้)
ถ้าหากว่าฆาตกรไม่ลงมือฆ่าพ่อนางเอก บางทีเขาคงมีชีวิตที่ดีกว่านี้ รวมทั้งคนอื่นๆ ที่อยู่ในเหตุการณ์นั้นด้วย (พี่สาวบอก แต่ก็นั่นแหละนะ หากฆาตกรไม่ฆ่าเขา ก็มีความเป็นไปได้อีกที่เขาจะถูกคนอื่นฆ่า ใครจะรู้)
สรุปสุดท้ายด้วยความง่วงงุน ขอบคุณโปรดักชั่นนี้มากที่ทำให้เราฟินกับเรื่องราวของคุณได้ขนาดนี้ เรื่องรอยรัก รอยฆาตกรรม จะเป็นหนึ่งในเรื่องที่เราคงไม่ลืมไปอีกนานแสนนานค่ะ
ปล. อยากให้ดอกไม้กับนักแสดงทุกคนรวมทั้งคุณนักแสดงสมทบด้วยนะคะ แต่งบหมดตั้งแต่กะจะจองพันหนึ่ง แต่จองเป็นพันห้าสองคนในรอบสองนี่เอง ฝากหัวใจที่เต็มไปด้วยความชื่นชมแทนไปก่อนละกันนะคะ T^T
คุณจะทำให้เราหลงรักไปถึงไหนคะ "รอยรัก รอยฆาตกรรม"
http://pantip.com/topic/30699397
มาวันนี้ รอบวันศุกร์เย็น เรากับพี่สาว (ดูโอ) ไปดูเก็บตกรอบที่สองกันค่ะ แต่ขอบ่นหน่อยเถอะ วันศุกร์รถติดมากมาย ลงสถานีเพชรบุรี กะว่าจะขึ้นรถต่อ อุแม่เจ้า! มองไปข้างหน้าไม่เห็นอนาคต เลยโบกพี่มอเตอร์ไซด์รับจ้างผมปลิวหน้าดำกันไปถึงโรงละครกันเลยทีเดียว ไปถึงด้วยความรู้สึกมอมแมมยิ่ง งื้ด งื้ด
คนดูรอบนี้เยอะมาก มีหลากหลายยิ่ง ดูเหมือนคนวงการบันเทิงก็มากันมหาศาล (ที่เราไม่ค่อยรู้จัก และดูเหมือนที่นั่งข้างเราจะเป็นคุณผู้กำกับคนหนึ่งที่ไม่รู้จักเช่นกัน) แต่คงเพราะคนเยอะ ก็จะมีพฤติกรรมแปลกๆ อยู่บ้าง เช่น นั่งกลางแต่ดันมาสายกันสี่ห้าคน ก็ขยับกันมาเป็นโขยงทีเดียว แอบเข้าใจเพราะรถติดมว้าก เรายังหน้าดำกว่าจะมาถึงเลย แต่องก์สองแล้วดันเข้าสายอีก อันนี้กรุณาพิจารณาตัวเองด้วย นอกจากนี้ยังมีคนคุยโทรศัพท์ข้างหลังอีก ดูเหมือนเขาจะพยายามพูดเบาและตัดบท เข้าใจอีกแหละ แต่ขอหงุดหงิดเล็กน้อย อีกคนไม่สามารถก้มลงมองโทรศัพท์ตัวเองได้ ต้องยกขึ้นมาดูระดับสายตา เล่นเอาคนข้างหลังแทบหน้ามืดเพราะเราชินกับความมืดในโรงละครเจอแสงจ้าแทบน็อคกันเลยทีเดียว
โอเค จบเรื่องบ่น กลับเข้าเรื่องค่ะ
อย่างที่บอกไปแล้วว่าครั้งแรกที่ไปดูก็เพื่อจับผิดเต็มๆ แต่มาคราวนี้ ไม่ได้อารมณ์ระแวดระวังอีก เราก็เลยคล้อยตามไปกับละครได้ง่ายขึ้นกว่าเดิมค่ะ
ที่นั่งของเรากับพี่สาวงวดนี้คือ แถว I8 I9 ค่ะ ค่อนข้างกลาง กระเด็นทางซ้ายหน่อยค่ะ สำหรับเราเมื่อเทียบกับครั้งแรก ถือเป็นที่นั่งที่ประเสริฐมาก เพราะเหตุการณ์สำคัญหลายอย่างที่เราพลาดไปในตอนแรก มาเก็บตกตรงนี้ได้พอดีเลยค่ะ แล้วก็ฟินมากๆ เลยทีเดียว ไม่แน่ใจว่าเพราะครั้งนี้เป็นรอบแรกหลังจากที่หยุดไปหนึงสัปดาห์ หรือว่าเป็นเพราะเริ่มเล่นหลายรอบ จังหวะส่งรับของนักแสดง รวมไปถึงอุปกรณ์อื่นเช่น แสง สี เสียง ดีขึ้นจนดูรอบนี้ได้ฟินยิ่งกว่าเดิมมากๆทั้งที่เคยดูไปแล้วรอบหนึ่ง
การเก็บตกของเราในครั้งนี้ ไม่ได้จะไปหาตัวฆาตกรแล้ว แต่จะไปดูว่าเหตุการณ์การตายของพ่อนางเอก ส่งผลอะไรกับตัวละครทุกตัวในนั้นบ้าง
และเราก็ได้สมหวังดังตั้งใจค่ะ โดยเฉพาะฉากจบที่ได้ที่นั่งงามๆ จึงมีโอกาสเห็นทั้งหมด มันกระทบใจเรามากค่ะ ความรู้สึกนั้นยังคงค้างอยู่จนถึงตอนที่กำลังเขียนอยู่นี้ (มะรืนนี้มีสอบ ยังอ่านหนังสือไม่ถึงไหน แต่เรายังอยากจะถ่ายทอดความรู้สึกของการไปชมครั้งนี้ให้ผู้เกี่ยวข้อง รวมไปถึงคนที่ไปดูมาแล้ว รวมทั้งคนที่กำลังคิดจะไปดูให้ได้รับรู้อยู่ดีค่ะ)
นักแสดงทุกคนเล่นได้ดีขึ้นค่ะ เกิดความกลมกลืนมากขึ้นกว่าเดิม สิ่งที่เราไม่คาดหมายในการแสดงครั้งนี้ กลับกลายเป็นนักแสดงที่เล่นเป็นนางเอกกับแม่ของนางเอกค่ะ เล่นได้ดีขึ้นมาก เหมือนจะเข้าใจความคิด ความรู้สึกของคนสองคนมากขึ้นผ่านการแสดงหลายๆ รอบที่ผ่านมาจนเราเริ่มแยกออกแล้วว่านางเอกเป็นอย่างไร แม่นางเอกเป็นอย่างไร พยายามได้ดีนะคะ ขอชื่นชมค่ะ ส่วนคุณทนายจัสติน คาดว่าอาจจะเห็นคอมเมนต์จากคนดูรอบก่อนๆ มาบ้าง มาแสดงคราวนี้ ดูจะเน้นคีย์เวิร์ดชัดขึ้นกว่าเดิม นับว่านำไปปรับปรุงได้ดี และมันทำให้การแสดงดูดีขึ้นจริงๆ ด้วยค่ะ ชื่นชมด้วยเช่นกัน
นอกจากนี้ นักแสดงทั้งหมดทุกท่านเริ่มรับส่งจังหวะจะโคนกันได้ดีขึ้น ส่งอารมณ์กันได้มากขึ้น พลังที่เกิดขึ้นเกิดจากการรับส่งกันแทนที่จะกระโดดไปด้วยตัวเอง ยิ่งทำให้คราวนี้อย่างกับติดปีกกันเลยทีเดียวค่ะ
งวดนี้ไม่สามารถแจกแจงอะไรได้มากนัก เพราะงวดนี้จะไปเพื่อรับอารมณ์เต็มที่ บางทีก็ไม่สื่อสารออกมาเป็นคำพูดได้ รู้แต่ว่าฟินเท่านั้นเอง (ทุกคนมีเรื่องแปลบกับถ้วนหน้า)
น่าเสียดายอีกนิดตอนจบที่ว่านางเอกบอกว่า สุดท้ายแล้วฆาตกรก็ถูกลงโทษไปแล้ว แต่คนดูจำไม่ได้ว่าลงโทษยังไง อาจจะต้องย้อนกลับไปตั้งแต่องก์แรกกันเลยทีเดียว จึงจะเข้าใจที่มาของสีหน้าฆาตกรตอนที่ถูกเปิดเผยว่าทำไมจึงเป็นอย่างนั้น (เรามีความรู้สึกว่าละครเรื่องนี้เล่นกับคำว่าตาย และมีชีวิตมาตลอด ถ้าย้ำอีกครั้ง บางทีอาจจะสมบูรณ์ขึ้น แต่ก็นั่นแหละค่ะ ใครจะรู้ ไม่มีใครบอกได้หรอกว่าบทแบบไหนดีที่สุด คนดูคนหนึ่งบอกอยากให้เป็นอย่างนั้น อีกคนบอกว่าอยากให้เป็นแบบนี้)
ถ้าหากว่าฆาตกรไม่ลงมือฆ่าพ่อนางเอก บางทีเขาคงมีชีวิตที่ดีกว่านี้ รวมทั้งคนอื่นๆ ที่อยู่ในเหตุการณ์นั้นด้วย (พี่สาวบอก แต่ก็นั่นแหละนะ หากฆาตกรไม่ฆ่าเขา ก็มีความเป็นไปได้อีกที่เขาจะถูกคนอื่นฆ่า ใครจะรู้)
สรุปสุดท้ายด้วยความง่วงงุน ขอบคุณโปรดักชั่นนี้มากที่ทำให้เราฟินกับเรื่องราวของคุณได้ขนาดนี้ เรื่องรอยรัก รอยฆาตกรรม จะเป็นหนึ่งในเรื่องที่เราคงไม่ลืมไปอีกนานแสนนานค่ะ
ปล. อยากให้ดอกไม้กับนักแสดงทุกคนรวมทั้งคุณนักแสดงสมทบด้วยนะคะ แต่งบหมดตั้งแต่กะจะจองพันหนึ่ง แต่จองเป็นพันห้าสองคนในรอบสองนี่เอง ฝากหัวใจที่เต็มไปด้วยความชื่นชมแทนไปก่อนละกันนะคะ T^T