ชินชา หมางเมิน เดินห่าง ทางไหน ???

คุ้นเคยจนชินชาหลับตาเห็น
กิจวัตรเช้าเย็นวนเวียนอยู่
เข้าตามตรอกเดินออกตามประตู
เรื่องราวเดิมรับรู้ไม่เปลี่ยนแปร

ก่อเกิดการเมินหมางระหว่างเรา
น้ำพริกเก่าค้างคืนแห้งแหงแก๋
กินเพื่ออยู่ซังกะตายชายตาแล
ยามเย้าแหย่ดูยักแย้แลยักยัน

ร่วมทางเดินแต่เหินห่างระหว่างใจ
ยามเคียงใกล้เสมือนไกลดั่งในฝัน
เรื่องเล็กน้อยคอยบั่นทอนกร่อนทุกวัน
เวลาพูดจากันมันน้อยลง

จะก้าวไปทางไหนต่อไปนี้
กว่าครึ่งค่อนชีวีที่ประสงค์
เพื่อร่วมเรียงเคียงข้างอย่างมั่นคง
สมใจจงเจตนาที่ว่าไว้

...

ปล. อ่านแล้วสะดุดๆ แอบมาแก้เล็กๆ